Μουσείο Σοκολάτας από την ''Υγείας Παυλίδου'' στις 29 & 30 Ιανουαρίου

Ένα διαφορετικό μουσείο παρουσιάζει η σοκολάτα υγείας Παυλίδη, που γιορτάζει φέτος τα 150 χρόνια της. Στις 29 και 30 Ιανουαρίου δίνει τη δυνατότητα σε μικρούς και μεγάλους να επισκεφθούν το πρωτότυπο μουσείο πίσω από το Εργοστάσιο Παυλίδη.

Μέσα στο Μουσείο, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν την ιστορία της διάσημης Σοκολάτας από το 1861 μέχρι σήμερα, να αποκτήσουν μία πρώτη ιδέα για το πώς λειτουργεί η γραμμή παραγωγής στο Εργοστάσιο Παυλίδη, να δουν την έκθεση συσκευασιών υγείας Παυλίδη που φοιτητές του Κολεγίου Βακαλό Art&Design δημιούργησαν αποκλειστικά για την επέτειο των 150 χρόνων και να απολαύσουν σοκολατένιες λιχουδιές.

Επιπλέον, οι μικροί επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν και να απασχοληθούν δημιουργικά σε δραστηριότητες ειδικά σχεδιασμένες από το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο.

Με την αφορμή της επετείου, η σοκολάτα υγείας Παυλίδη συνεργάζεται με την Μ.Κ.Ο. ''Ανοιχτή Αγκαλιά'', για να προσφέρει την υποστήριξή της σε παιδιά που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και νοσηλεύονται σε νοσοκομεία.

Έτσι, δημιουργήθηκε ειδική επετειακή συσκευασία, που περιέχει τρεις σοκολάτες υγείας των 100γρ., το 10% των εσόδων της οποίας θα προσφερθεί στην ''Ανοιχτή Αγκαλιά''.

Επίσης, στο χώρο του Μουσείου θα λειτουργεί κατάστημα αναμνηστικών δώρων υπέρ των σκοπών της ''Ανοιχτής Αγκαλιάς''.

Το πρωτότυπο αυτό Μουσείο θα λειτουργήσει στις 29 και 30 Ιανουαρίου ακριβώς πίσω από το Εργοστάσιο Παυλίδη, Πειραιώς 135, Αθήνα, με ώρες λειτουργίας 10:00 το πρωί έως 20:00 το βράδυ.

Το μουσείο θα στηθεί με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων.

Σοκολατοποιϊα Παυλίδου - Σύντομο ιστορικό

''Κατά τινά παράδοσιν των Μεξικανών, το Κακάον, εξ ου και η Τσοκολάτα, θεωρείται παρ' αυτών ότι έχει θείαν καταγωγήν, διά τούτο και ο Φερδινάνδος Διονύσιος δικαίως λέγει εν τη περί Κακάου πραγματεία αυτού ότι η Τσοκολάτα είναι Αμβροσία την οποίαν ημείς ηρπάσαμεν εκ του Ολύμπου του Μεξικού. Ωσαύτως και ο Λιναίος έχει μέγα δίκαιον ονομάσας ενθουσιωδώς την Τσοκολάταν "τροφήν των θεών, ήτοι θεόβρωμα". Ο δε Μεταστάσιος δι' ιδιαιτέρας ωδής αυτού εξυμνεί την Τσοκολάταν αποδίδων μυρία εγκώμια εις αυτήν. Ωσαύτως και ο Βριλάτος, δι' ιδιαιτέρας συγγραφής αυτού, αναβιβάζει την Τσοκολάταν υπεράνω όλων των προϊόντων και πάσης άλλης τροφής δωρηθείσης παρά του Δημιουργού διά τον άνθρωπον'', έγραφε το 1876, μεταξύ των άλλων, ο Σπυρίδων Α. Παυλίδης, το όνομα του οποίου είναι ταυτόσημο με την ελληνική ιστορία της σοκολάτας, στον πρώτο τυπωμένο τιμοκατάλογο του ''Γλυκισματοποιείου Σ. Παυλίδου και Συν'' (ΕΛΙΑ, 1991).

Το 1840, ο Σπυρίδων Παυλίδης επιστρέφοντας από ένα ταξίδι του στην Ευρώπη, έφερε μαζί του ''έναν χειροκίνητο μύλο του καφέ και τα εξαρτήματα που απαιτούνταν για να προχωρήσει στην κατασκευή της σοκολάτας'' (Δήμητρα Πικραμένου-Βάρφη ''Ο Σπυρίδων Παυλίδης και το Γλυκισματοποιείο του. Τα πρώτα χρόνια της πρώτης ελληνικής βιομηχανίας'').

Ως το περίφημο ταξίδι του είχε ένα δικό του τυπογραφείο στη γωνία των οδών Αιόλου και Βύσσης, στο κέντρο της Αθήνας. Στο ίδιο σημείο ''έστησε'' το Γλυκισματοποιείο του. Το 1852 οι αθηναίοι καταναλωτές της εποχής είχαν τη μοναδική ως τότε δυνατότητα να δοκιμάσουν ένα άγνωστο ''γλύκισμα'' που ο παραγωγός του το ονόμαζε ''τσοκολάτα''.

Το 1858 ο Σ. Παυλίδης αγοράζει τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη βελτίωση της σοκολάτας και το 1859 κάνει την εμφάνισή της η ιστορική πλέον σοκολάτα ''Υγείας'', που άμα τη εμφανίσει της κέρδισε και το χάλκινο βραβείο στην Πανελλήνια Εκθεση Γεωργικών & Βιομηχανικών Προϊόντων, που θεσμοθέτησε τότε ο Ευάγγελος Ζάππας.

Υστερα από 13 χρόνια, το 1871, ο εξοπλισμός ανανεώνεται και πάλι και το Γλυκισματοποιείο χρησιμοποιεί το πρώτο ατμοκίνητο μηχάνημα παρασκευής σοκολάτας. Ο απόγονός του Δημήτριος Παυλίδης περιγράφει: ''Το γεγονός εθεωρήθη ως μέγα και ο αθηναϊκός λαός συνωστιζόταν σε ατέλειωτες ουρές μπροστά στο εργαστήριο για να θαυμάσει ή να... τρομάξει με την ατμομηχανή'' (''Η σοκολάτα μας'', τεύχος 2, Μάιος 1961, από το ''Η Σοκολάτα'' της Μυρ.Ακοτάντη, εκδόσεις Τροχαλία).

Και το 1876 ο ιδρυτής καταγράφει με υπερηφάνεια ότι ''ετιμήθη αυτό το κατάστημά μου με δύο πολύτιμα παράσημα, οίον παρά του Μ. Αυτοκράτορος της Αυστρίας, τον Σταυρόν των Ιπποτών του υψηλοτάτου Τάγματος του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Έτερον δε παρά του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου, τον Αργυρούν Σταυρόν του Σωτήρος''. Την ίδια όμως χρονιά θεμελιώνεται και το εργοστάσιο της οδού Πειραιώς.

Μετά το 1926 αρχίζουν πλέον να εμφανίζονται στην ελληνική αγορά και άλλες βιομηχανίες ανταγωνίστριες της Παυλίδης. Στη διάρκεια της κατοχής το εργοστάσιο επιτάσσεται από τον Γερμανικό στρατό κατοχής, για λογαριασμό του οποίου παράγει μαρμελάδες και φαρμακευτικά είδη. Η μεταπολεμική ανάπτυξη της ελληνικής αγοράς αλλά και γενικότερα της οικονομίας αποτελεί ένα ευνοϊκό περιβάλλον για μια αντίστοιχη εξέλιξη.

Τον Ιούλιο του 1974 η εταιρεία εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών. Το 1988, η ιστορικότερη ελληνική ''γλυκιά'' βιομηχανία πέρασε στον ελβετικό όμιλο Jacobs Suchard, έναν από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς ομίλους ζαχαρωδών, σοκολάτας και καφέ στην παγκόσμια αγορά.

Τέλος, το 1993 η Jacobs Suchard συγχωνεύθηκε με την Kraft General Foods Europe. Ετσι δημιουργήθηκε ο όμιλος Kraft Jacobs Suchard, που αποτελεί σήμερα τον μητρικό όμιλο της Jacobs Suchard - Παυλίδης Α.Ε.

Πηγές: In, Το Βήμα

Πετράλωνα: Μια ιστορική γειτονιά στο ''μάτι'' του κυκλώνα... της διασκέδασης

Το αποτυχημένο ''μοντέλο'' του Ψυρρή, που δημιούργησε μια ''μαύρη τρύπα'' μέσα στο ιστορικό κέντρο των Αθηνών, εισβάλλει σιγά σιγά και στα Πετράλωνα. Εδώ και δύο χρόνια σημαντικό μέρος της ''βιομηχανίας'' της διασκέδασης μετεγκαθίσταται στην ιστορική γειτονιά της Αθήνας, καταλαμβάνοντας ελεύθερους χώρους, περιορίζοντας την αστική κινητικότητα και παράγοντας φαινόμενα ασύμβατα με τη χρήση της κατοικίας.

Οι Πετραλωνίτες πλέον αντιδρούν, καθώς η πρόσφατη ιστορία έχει δείξει ότι όπου πάει η νύχτα κουβαλά και τα προβλήματά της, ενώ οι ειδικοί καλούν την Πολιτεία να ανακτήσει την πρωτοβουλία της πολεοδομικής πολιτικής, προτού είναι αργά.

Μια βόλτα στην οδό Τρώων το σαββατόβραδο εξηγεί το γιατί. Χρειάζονται σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα, τα παρκαρισμένα και αυτά που αναζητούν πάρκινγκ, καθώς η χρήση του πεζοδρομίου έχει αποδοθεί στα δεκάδες τραπεζοκαθίσματα των ταβερνών που ανοίγουν η μία μετά την άλλη. Λίγο πιο κάτω, στην πλατεία Μερκούρη, τα καθίσματα από τα καφέ-μπαρ έχουν καταλάβει εκτός από τα πεζοδρόμια και τμήμα της πλατείας, ενώ το πολύπαθο τρόλεϊ ακινητοποιείται όλο και πιο συχνά, καθώς τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα μπλοκάρουν τη διέλευσή του.

Την αντίφαση που περικλείει αυτή η προβληματική ''συνύπαρξη'' ημέρας και νύχτας περιγράφει ο κ. Αλ.Λούης. ''Τα τελευταία δύο χρόνια δεν μπορώ να κοιμηθώ με ανοιχτό παράθυρο, δεν μπορώ να περπατήσω στα πεζοδρόμια, συχνά αναγκάζομαι να καλώ την Αστυνομία γιατί οι άνθρωποι που έρχονται να διασκεδάσουν παρκάρουν με θράσος μπροστά στην πιλοτή μου και πληρώνω διπλάσια τιμή για τον καφέ κάτω από το σπίτι μου. Από την άλλη, η αγοραία αξία του ακινήτου μου παρά την κρίση υπερδιπλασιάστηκε μέσα σε μιάμιση δεκαετία! Είναιλοιπόναυτό υποβάθμιση ή αναβάθμιση;'', διερωτάται.

''Το ζήτημα είναι πολιτικό''

Για τον επίκουρο καθηγητή Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Π.Δραγώνα το ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτικό και αφορά τη λειτουργία των θεσμών. ''Τα τελευταία χρόνια η δυναμική του αθηναϊκού αστικού χώρου είναι πολύ ισχυρότερη από τις προβλέψεις των πολεοδομικών σχεδίων αλλά και τις δυνατότητες εφαρμογής και ελέγχου τους. Η βιομηχανία της διασκέδασης “αφουγκράζεται” τη δυναμική της πόλης πολύ καλύτερα από τις τοπικές αρχές και είναι πλέον σε θέση να επηρεάζει την εξέλιξη κρίσιμων περιοχών, εκμεταλλευόμενη το κενό που δημιουργεί η δυσλειτουργία των θεσμών. Προβλήματα όπως η απουσία σχεδιασμού, η γραφειοκρατία, η καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, ο κατακερματισμός αρμοδιοτήτων σε διαφορετικούς φορείς, η ανεπαρκής δυνατότητα αστυνόμευσης και βέβαια η διαφθορά καθιστούν αναποτελεσματική την Πολιτεία και τον δήμο και αφήνουν ελεύθερο το πεδίο δράσης στα διαφορετικά πρόσωπα της βιομηχανίας της διασκέδασης'', εξηγεί.

Οπως επισημαίνει ο κ. Δραγώνας, αυτή η δυσλειτουργία πλήττει ακόμη και την ίδια τη βιομηχανία της διασκέδασης, καθώς η ανεξέλεγκτη ''περιφορά'' των νυχτερινών δραστηριοτήτων από τη μία περιοχή στην άλλη δεν προσφέρει τίποτε σε κανέναν. Ο καθηγητής υπογραμμίζει ότι αποτελεί επιτακτική ανάγκη το ξεκαθάρισμα των αρμοδιοτήτων μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων, ενώ θεωρεί απαραίτητη την ύπαρξη ενός οράματος για την ανάπτυξη της πόλης.

Σύμφωνα με την αρχιτέκτονα κυρία Ευδοκία Σελιανίτη, το πρόβλημα δεν είναι απλώς τοπικού ενδιαφέροντος, αλλά αφορά όλη την πόλη. ''Η πόλη χρειάζεται σχέδιο και μελέτη για τις μελλοντικές προοπτικές της. Αυτή τη στιγμή οι πολίτες της Αθήνας στερούνται οποιαδήποτε θεσμική γραμμή άμυνας. Μάλιστα, λόγω και της κρίσης, η Πολιτεία έχει εγκαταλείψει πλήρως την πόλη και αυτή η κατάσταση της πολεοδομικής, αλλά και κοινωνικής αποδιοργάνωσης μας ζημιώνει όλους. Όσο δεν υπάρχει σχεδιασμός σε σχέση με τον χώρο, την πόλη και τις χρήσεις που χωροθετούνται για την Αθήνα, η κοινωνία θα στερείται εργαλεία άμυνας. Η απουσία θεσμικού πλαισίου επιτρέπει στον καθένα να εγκαθίσταται και να επεκτείνεται όπου και όπως επιθυμεί. Και αυτό είναι λάθος και σε βάρος όλων μας'', εξηγεί.

''Πώς θα πω “καλημέρα” στον γείτονα;''

''Τα Πετράλωνα είναι η μόνη περιοχή στην οποία τα ενοίκια κατοικιών έχουν εκτοξευθεί, αντί να πέσουν. Ως γνωστόν, η υποβάθμιση μιας γειτονιάς συνεπάγεται τη φυγή των μόνιμων κατοίκων, την εγκατάλειψη και συνεπώς την πτώση των ενοικίων. Πώς εξηγείται λοιπόν το ότι τα ενοίκια στην πλατεία Μερκούρη, το πιο “θορυβώδες” σημείο των Πετραλώνων, έχουν αυξηθεί κατά 50% σε σχέση με πριν από δύο χρόνια; Πράγματι, οι συνθήκες στη γειτονιά έχουν αλλάξει, ωστόσο εδώ δεν υπάρχουν τα στοιχεία που οδήγησαν περιοχές σαν το Γκάζι και του Ψυρρή στη σημερινή τους μορφή: ούτε βιομηχανικοί χώροι, ούτε εγκαταλελειμμένα κτίρια, ούτε σε τελική ανάλυση κάτοικοι που είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τη γειτονιά'', αναφέρει η συνιδιοκτήτρια του μπαρ ''Βραζιλιάνα'' κυρία Μαρία Παναγιώτου.

''Πριν από δέκα χρόνια δίπλα στα τραπέζια της ταβέρνας μου έβγαζαν και οι γείτονες τα δικά τους. Αυτό πλέον έχει χαθεί. Με την πολυκοσμία και τη μόδα χάθηκαν η ομορφιά της γειτονιάς και η ποιότητα του κόσμου. Γιατί να επιθυμώ πελάτες που φωνάζουν και τραγουδούν ως τις τέσσερις τα χαράματα; Πώς θα πω “καλημέρα” στον γείτονα το άλλο πρωί, όταν θα ξέρω ότι το μαγαζί μου του κάνει τη ζωή δύσκολη;'', αναρωτιέται ο ιδιοκτήτης της ιστορικής ταβέρνας ''Του Οικονόμου'' κ. Κ.Διαμάντης.

''Σεβόμαστε τις αντιδράσεις των κατοίκων και έχουμε ως κύριο μέλημα το καλό της γειτονιάς'', συμπληρώνει η συνιδιοκτήτρια του μπαρ ''Εl Camino'' κυρία Ελισάβετ Νικολάου.

Πηγή: Το Βήμα