''Kώστας Μπαλάφας, το αντάρτικο στην Ήπειρο 1940-1944'': Έκθεση φωτογραφίας στο Μουσείο Μπενάκη

''Παζάρι, Γιάννενα'' (1957)

Τέλη του 1940. Ενα ιταλικό βοµβαρδιστικό καταρρίπτεται από ελληνικά αντιαεροπορικά πυρά λίγο έξω από τα Γιάννινα. Στα συντρίµµια του εντοπίζεται ένα στρογγυλό κουτί. Στα µάτια όλων φαντάζει µε νάρκη. Ωστόσο, ο νέος τότε Κώστας Μπαλάφας, ένας από τους µετέπειτα µεγάλους της ελληνικής φωτογραφίας, διαπιστώνει πως εκεί µέσα κρύβεται κάτι πολύτιµο. Και δυσεύρετο για την εποχή. Ενα κινηµατογραφικό φιλµ. Λίγες οκάδες καλαµποκάλευρο είναι αρκετές για να αγοράσει το καρούλι ώστε να ''ταΐζει'' τη γερµανική φωτογραφική µηχανή που είχε αγοράσει από έναν ιταλό στρατιώτη.

''Μ΄αυτά τα λίγα εφόδιακαιµε πολύ κέφι και µεράκι βγήκα από τα Γιάννινα στο βουνό. Ξεκίνησα να απαθανατίσω τα κατορθώµατα εκείνων των ηµίθεων, όπως τους έπλαθα στη φαντασία µου, πριν τους γνωρίσω από κοντά'', θυµάται, όπως αναφέρουν ''Τα Νέα'', ο Κώστας Μπαλάφας που ανέβηκε στο βουνό το 1943 και εντάχθηκε στον Ε.Λ.Α.Σ. Ηπείρου, ένοπλος και φωτογράφος µαζί.

Συνειδητοποιεί πως καταγράφει ιστορικές στιγµές που θα πρέπει να παραδώσει στις επόµενες γενιές. Και τολµά. Οι δυνάµεις Κατοχής µπορεί να τιµωρούν όποιον παραβαίνει τη ρητή εντολή απαγόρευσης των φωτογραφήσεων. Εκείνος όµως σηκώνει τον φακό του για να απαθανατίσει τους απαγχονισµένους από τους Γερµανούς Τόδουλου και Φαρίδη, δίπλα στη λίµνη των Ιωαννίνων.

Φωτογραφίζει τη δράση των ανταρτών. Τις πορείες τους. Τα λάφυρα. Τους καπετάνιους. Το τυπογραφείο. Τον ασύρµατο. Τις λαϊκές συνελεύσεις. Τις θεατρικές παραστάσεις της ''Λαϊκής Σκηνής'' του Γιώργου Κοτζιούλα. Τις κηδείες... Μεταµορφώνεται σε φωτορεπόρτερ της Αντίστασης. Και τραβά κάπου 2.000 στιγµιότυπα, εκ των οποίων έχει εκθέσει ελάχιστα και σποραδικά µέσα στις κατά καιρούς εκθέσεις του.

Εικόνες που 68 χρόνια µετά τη γέννησή τους για πρώτη φορά θα εκτεθούν ως σύνολο στο Μουσείο Μπενάκη, όπου ο φωτογράφος έχει δωρίσει το αρχείο του. Τα Ιωάννινα απελευθερώνονται τον Οκτώβριο του 1944 από τους Γερµανούς. Ο Εµφύλιος όµως µαίνεται. Ο κρατικός µηχανισµός αναζητά τον φωτογράφο, όπως και σχεδόν όλους τους Ε.Λ.Α.Σ.ίτες. Και τα ίχνη του Κώστα Μπαλάφα εξαφανίζονται.

Πριν φύγει όµως διαισθάνεται τον κίνδυνο που διατρέχει το υλικό του. Το εµπιστεύεται στην οικογενειακή του φίλη Ιουλία Γοργόλη. Εκείνη το κρύβει κάτω από το ξύλινο πάτωµα ενός γιαννιώτικου σπιτιού. Το 1974, µετά την πτώση της χούντας, ο Κώστας Μπαλάφας βλέπει την έκθεση του Σπύρου Μελετζή µε στιγµιότυπα από το αντάρτικο. Εκµυστηρεύεται πως έχει κι εκείνος ανάλογο υλικό και το αναζητά. Κι ανακαλύπτει ύστερα από 30 χρόνια τα 2.000 αρνητικά, ταλαιπωρηµένα από την υγρασία, να περιµένουν καρτερικά να αποκαλύψουν τη δική τους αλήθεια.

''Γιάννενα'' (1957)

''Kώστας Μπαλάφας, το αντάρτικο στην Ηπειρο 1940-1944''

11 Φεβρουαρίου - 30 Απριλίου 2011

Μουσείο Μπενάκη
Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Αθήνα

Πηγή: Το Βήμα

''Λεωνίδας Παπάζογλου - Φωτογραφικά πορτρέτα από την Καστοριά και την περιοχή της, την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα''

Μια σημαντική μαρτυρία για την κοινωνική και οικονομική ζωή της Καστοριάς στις αρχές του 20ού αιώνα είναι το φωτογραφικό αρχείο του Λεωνίδα Παπάζογλου. Ηταν η εποχή που η πόλη και η περιφέρειά της διένυαν μια μεταβατική πολιτική περίοδο: εκεί ζούσαν Ελληνες, Τούρκοι, εβραίοι και Τουρκαλβανοί, μαζί με τους ντόπιους σλαβόφωνουςστην πλειονότητά τους αγρότες και κτηνοτρόφοι.

Όλο αυτό το σκηνικό αποτυπώνεται στις φωτογραφίες του αρχείου, το οποίο διέσωσε και ανέδειξε ο Γιώργος Γκολομπίας. Αγωνιστές, αντάρτες, στρατιώτες, αλλά και άμαχοι, μεγάλοι και παιδιά που συχνά φορούν τις πατροπαράδοτες φορεσιές, στέκονται μπροστά στον φωτογραφικό του φακό και με το βλέμμα τους δίνουν το στίγμα της εποχής τους.

Οι παραδοσιακές φορεσιές που χωρίς εξαίρεση φορούν οι ηλικιωμένοι, αλλά και μεγάλο ποσοστό των νέων πριν από το 1912, η κάθε μια τους ένα σύνολο μορφών και συμβόλων που παραπέμπει σε συγκεκριμένο τόπο, εθνικότητα και κοινωνική-οικονομική θέση, εναλλάσσονται με τα φράγκικα των περισσότερων ανδρών και τα ευρωπαϊκού τύπου φορέματα πολλών νέων γυναικών, ιδίως από τα αστικά κέντρα της περιοχής, οι οποίες, με τη συνδρομή κοσμημάτων και εντυπωσιακών χτενισμάτων, συναγωνίζονται τις αστές Αθηναίες. Πέραν των ενδυματολογικών στοιχείων, το πολύτιμο αυτό αρχείο παρέχει επίσης πληροφορίες για τις καθημερινές συνήθειες, τους τύπους των όπλων, των υποδημάτων, των κοσμημάτων και των χτενισμάτων.

Ως γνήσιος επαγγελματίας ο Παπάζογλου έκανε τη δουλειά του δίχως άλλα κριτήρια, γι΄ αυτό και ο πλούτος και η διαφορετικότητα των φωτογραφιών καλύπτει μια ευρύτατη γκάμα. Παράλληλα δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα για την παρουσίαση μιας σειράς λεπτομερειών και υπαινικτικών συμβόλων που συντελούν στην αισθητική αρτιότητα των φωτογραφιών, αλλά και στην κατάδειξη της ψυχολογίας των ατόμων, ενώ πριν από τη λήψη φαίνεται να εξασφαλίζει την ήρεμη έκφραση του προσώπου των φωτογραφιζόμενων ή μάλλον εκείνη την έκφραση που αποδίδει πιστότερα την προσωπικότητά τους.

Γεννημένος το 1872 στην Καστοριά, ο Παπάζογλου μαθήτευσε την τέχνη της φωτογραφίας στο ατελιέ άγνωστου φωτογράφου στην Κωνσταντινούπολη. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του, στα τέλη της δεκαετίας του 1890, ξεκίνησε, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Παντελή, τη φωτογραφική του δραστηριότητα. Οι αδελφοί Παπάζογλου ήταν καθώς φαίνεται οι πρώτοι φωτογράφοι της Καστοριάς που κατάγονταν από την πόλη, με αποτέλεσμα να κατακτήσουν αμέσως το μονοπώλιο της φωτογραφίας σε ολόκληρη την περιοχή.

Ο Λεωνίδας, ο οποίος ήταν ο επιστήμονας στην τέχνη του, είχε το φωτογραφικό του εργαστήριο στο ισόγειο του σπιτιού του και συχνά έκανε περιοδείες στα γύρω χωριά, όπου είχε μεγάλο κύκλο εργασιών. Πέθανε το 1918 σε ηλικία 46 ετών, θύμα της ισπανικής γρίπης. Αν και συνεταίροι, τα δύο αδέλφια φύλαγαν τα γυάλινα αρνητικά των φωτογραφιών τους χωριστά, ο καθένας στο σπίτι του. Την ίδια περίοδο δρούσε και ένα άλλο φωτογραφικό δίδυμο, οι αδελφοί Μανάκια, των οποίων το αρχείο σώζεται στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και έχει τύχει διεθνούς προβολής.

Το αρχείο του Λεωνίδα Παπάζογλου, αποτελούμενο από αρκετές χιλιάδες γυάλινες αρνητικές πλάκες, διατηρήθηκε μετά τον θάνατό του στοιβαγμένο σε ντουλάπια σε δωμάτιο του μεσαίου ορόφου του σπιτιού του, καθώς και σε αποθήκη του ισογείου. Ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του δεν απέφυγε την καταστροφή, για να σωθούν τελικά σχεδόν 2.500 αρνητικά (διαστάσεων κυρίως 13x18 εκ.) και ένας αριθμός θραυσμάτων.

''Λεωνίδας Παπάζογλου - Φωτογραφικά πορτρέτα από την Καστοριά και την περιοχή της, την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, από τη συλλογή του Γιώργου Γκολομπία''

Εγκαίνια: 5 Φεβρουαρίου 2011

Ώρες λειτουργίες: 09.00-16.00, καθημερινώς εκτός Τρίτης

Ριζάρειο Εκθεσιακό Κέντρο
Μονοδένδρι Ιωαννίνων
τηλ.: 26530-715 73

Πηγή: Το Βήμα

Μέγαρο Υπατία (Λιβιεράτου): Ένα ''στολίδι'' για... λίγους στο κέντρο της Αθήνας

Επανάσταση στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική των αρχών του 20ού αιώνα αλλά και στον τομέα των εξυπηρετήσεων προς τους κατοίκους του είχε φέρει το Μέγαρο Λιβιεράτου (1906-1909) που χτίστηκε από τον νεαρό τότε αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη, άρτι αφιχθέντα εκ Παρισίων, όπου είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του στην École des Βeaux-Αrts.

Σε ένα εξαιρετικό σημείο της Αθήνας (οδοί Πατησίων & Ηπείρου), απέναντι από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, και σε ένα γωνιακό, άρα προνομιούχο οικόπεδο, ο Νικολούδης είχε εφαρμόσει όσα έμαθε στη γαλλική πρωτεύουσα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα κτίριο με τα πομπώδη, μορφολογικά στοιχεία του νεο-μπαρόκ, πολύ μακριά από την κυρίαρχη ως τότε μορφολογία των αστικών κατοικιών του αθηναϊκού νεοκλασικισμού.

Το επιβλητικό θύρωμα της εισόδου, η γωνιακή ημικυκλική κόγχη του πρώτου ορόφου, ο κυκλικός εξώστης και το καμπύλο στηθαίο που κορυφωνόταν σε ένα επιβλητικό έμβλημα, κατέπεσε στον σεισμό του 1981, περίτεχνα κιγκλιδώματα και μεταλλικά εξαρτήματα είναι τα στοιχεία αυτού του μεγάρου.

Μεγάλο σαλόνι, καθιστικό, τραπεζαρία, γραφείο, βιβλιοθήκη, καπνιστήριο και μπιλιάρδο διέθετε το μέγαρο στο υπερυψωμένο ισόγειό του. Τα υπνοδωμάτια βρίσκονταν στον όροφο, εκείνο της οικοδέσποινας μεγαλύτερο όλων με μικρό σαλόνι ή μπουντουάρ, ενώ δικό τους δωμάτιο είχαν και τα παιδιά, με ιδιαίτερο χώρο μελέτης ή παιχνιδιού. Η κατοικία αυτή εξάλλου έφερε επανάσταση και στον τομέα των παροχών, αφού οι μηχανολογικές εγκαταστάσεις της, το ζεστό νερό και το τηλέφωνο ήταν πρωτοφανή για τα αθηναϊκά δεδομένα της εποχής, και όχι μόνο, ενώ οι χώροι υγιεινής μαρτυρούν το υψηλό βιοτικό επίπεδο των ιδιοκτητών της.

Αυτή η κατοικία των 1.200 τ.μ. σχεδιάστηκε για τον πλούσιο Κεφαλλονίτη επιχειρηματία Γεράσιμο Λιβιεράτο, ο οποίος είχε τη βιομηχανία τεχνητής μετάξης ΕΤΜΑ. Η πρόσφατη αποκατάστασή του έχει επαναφέρει το εγκαταλελειμμένο επί δεκαετίες μέγαρο στην αρχική νεο-μπαρόκ μορφή του.

Πηγή: Το Βήμα

Πλάτη με πλάτη Δίας και Αθηνά στο κέντρο του αετώματος του Αρχαϊκού Ναού της Ακρόπολης των Αθηνών

Έψαξαν ανάμεσα σε 20.000 θραύσματα αρχαίου λίθου για πολλές αιτίες και κατάφεραν πολλά χάρη σε αυτές τις έρευνες. Ανάμεσά τους ήταν και η λύση ενός αινίγματος που απασχολούσε τους ειδικούς σχεδόν έναν αιώνα: ποιος ήταν στο κέντρο του αετώματος του αρχαϊκού ναού ανάμεσα στο Ερέχθειο και τον σημερινό Παρθενώνα στην Ακρόπολη;

Η Αθηνά ή ο Δίας με το τέθριππο άρμα του; O Κωνσταντίνος Κίσσας, τωρινός έφορος αρχαιοτήτων Κορίνθου, ήταν επικεφαλής των εργασιών για τα διάσπαρτα στην Ακρόπολη. Δώδεκα χρόνια τακτοποιούσε και κατέγραφε. Μέσα στο πλήθος των μαρμάρινων κομματιών εντόπισε τη γωνιακή απόληξη του αετώματος του υστεροαρχαϊκού ναού. Με βάση την κλίση του γωνιαίου γείσου (14 μοιρών) μετρήθηκε το ύψος που είχε το τύμπανο του αετώματος, άρα και τα αγάλματα που κοσμούσαν το κέντρο του. Το ύψος του τυμπάνου, που δεν ήταν γνωστό μέχρι σήμερα, είναι 2,46 μ. και το μήκος του 19,70 μ.

Το θέμα του γλυπτού διάκοσμου του ναού είναι Γιγαντομαχία από τη μία πλευρά και σύμπλεγμα λέοντα που κατασπαράσσει ταύρο από την άλλη. Στη Γιγαντομαχία απεικονίζεται η Αθηνά με όπλο την αιγίδα της να μάχεται τον γίγαντα Εγκέλαδο. Ο κ. Κίσσας θεωρεί πως επιβεβαιώνεται η σύλληψη του αείμνηστου Γιάννη Μιλιάδη, εφόρου Ακρόπολης, που στην πρόταση για αναπαράσταση του αετώματος έθετε στο κέντρο τον Δία και την Αθηνά σε αντίνωτη στάση (πλάτη με πλάτη). Το κεφάλι του Διός σώζεται (μέχρι πρότινος) στις αποθήκες του παλιού Μουσείου.

Μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για τα νέα πορίσματα σχετικά με την Αρχαϊκή Αρχιτεκτονική της Ακρόπολης, ο κ. Κίσσας ανέφερε ότι η συστηματική έρευνα στους λιθοσωρούς απέδωσε θραύσματα αρχιτεκτονικών μελών σε σχεδόν όλα τα μνημεία. Μόνον ο Παρθενώνας κέρδισε από αυτή την έρευνα 229 κομμάτια. Τα Προπύλαια 71, το Ερέχθειο 10, ο Προπαρθενώνας 129, η Στοά του Ευμένους 65, η Στοά του Ασκληπιείου 7, η Νότια κλιτύ της Ακρόπολης 7, το Ηρώδειο 3, ακόμη και το Ολυμπιείο 16.

Πηγή: Έθνος

Πόσους τόνους χρυσό έχει η Ελλάδα και πού φυλάσσονται;

Στο ερώτημα αυτό δίνει απάντηση η Τράπεζα της Ελλάδος αποκαλύπτοντας (στην ετήσια έκθεσή της) ότι τα διαθέσιμα και οι απαιτήσεις σε χρυσό είναι 4,7 εκατ. ουγγιές ήτοι 147,5 τόνοι. Από αυτά τα διαθέσιμα της Τράπεζας σε χρυσό, σε μορφή όμως ράβδων (διεθνών προδιαγραφών) είναι 3,6 εκατ. ουγγιές ή 112,4 τόνοι!

Όλοι αυτοί οι τόνοι ή οι ράβδοι χρυσού πού φυλάσσονται σήμερα; Το ερώτημα αυτό έγινε προς τον Υπουργό Οικονομικών κ. Γεώργιο Παπακωνσταντίνου και δημιουργήθηκε προς στιγμή σύγχιση, όταν η Τράπεζα της Ελλάδος, διά του διευθυντή Χρηματοοικονομικών Δραστηριοτήτων κ. Ι. Κουρή απήντησε ότι ''σημαντικό μέρος της ποσότητας χρυσού, φυλάσσεται σε τράπεζες στο εξωτερικό για λόγους ιστορικούς''.

Πού λοιπόν βρίσκεται το ελληνικό χρυσάφι; Σύμφωνα με στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το ''ΒΗΜΑOnline'', η μισή (ακριβώς) ποσότητα χρυσού φυλάσσεται στο θησαυροφυλάκιο της Τραπέζης της Ελλάδος, εκεί όπου η πρόσβαση δεν επιτρέπεται σε κανέναν. Η άλλη μισή ποσότητα φυλάσσεται σε τρεις τράπεζες, τριών διαφορετικών χωρών. Τακτική άλλωστε που ακολουθούν σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου.

Συγκεκριμένα ένα μεγάλο μέρος φυλάσσεται στην Bank of England του Ηνωμένου Βασιλείου και φυλάσσεται εκεί από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (αυτός είναι ο ''ιστορικός λόγος'' που επικαλείται η Τράπεζα της Ελλάδος). Ένα άλλο μέρος του ελληνικού χρυσού φυλάσσεται στο θησαυροφυλάκιο της Ομοσπονδιακής Τραπέζης των Η.Π.Α. και ένα μικρό μέρος σε Τράπεζα της Ελβετίας. Ο ελληνικός χρυσός είναι απολύτως ασφαλής, λένε αυτοί που γνωρίζουν.

Αλλά δεν διαθέτει μόνον ράβδους χρυσού η Ελλάδα. Διαθέτει και χρυσά νομίσματα μη διεθνών προδιαγραφών (όπως χαρακτηρίζονται οι χρυσές λίρες). Στις 31.12.2009 ήταν 140.000 ουγγιές ή 4,4 τόνοι. Για την κατηγορία αυτή του χρυσού, στοιχεία για το 2010 θα δημοσιευθούν με την έκθεση του Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, δεδομένου ότι, όπως αναφέρει η Τράπεζα, το ύψος του επηρεάζεται από τις συναλλαγές της Τράπεζας με το κοινό σε χρυσές λίρες.

Πηγή: Το Βήμα

Η ''επιστροφή'' των Μαγεµένων στη Θεσσαλονίκη μετά από 150 χρόνια

Οι Μαγεµένες, Las Incantadas, οι ''Καλοκυράδες της αγοράς'', τα ''Είδωλα'' για τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης µπορεί τελικά να µην επιστρέφουν αυτούσια στην πατρίδα τους, έρχονται όµως µετά φανών και λαµπάδων τα πιστά τους αντίγραφα.

Τα αντίγραφα ανέλαβε να κατασκευάσει κατ’ εικόνα και καθ’ οµοίωσιν το αρµόδιο τµήµα του Μουσείου του Λούβρου (εργαστήρια εκµαγείων εθνικών µουσείων της Γαλλίας), ως ''αντίδωρο'' για τη µεγάλη έκθεση που θα πραγµατοποιηθεί στο Γαλλικό µουσείο µε θέµα τη ζωή και την πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου από 3 Οκτωβρίου 2011.

Πρόκειται για τέσσερα αµφίπλευρα αγάλµατα, της Μαινάδας, του ∆ιονύσου, της Αριάδνης, της Λήδας, του Γανυµήδη, ενός εκ των ∆ιόσκουρων, της Αύρας και της Νίκης, που χρονολογούνται στη ρωµαϊκή εποχή (2ος αιώνας µ.Χ.), ασύλληπτης οµορφιάς και µεγάλης αρχαιολογικής αξίας, που αφαιρέθηκαν το 1864 από τον Γάλλο Εµανουέλ Μιλέρ (Emmanuel Miller), µε την άδεια των οθωµανικών Αρχών.

Η Στοά των Ειδώλων ή των Μαγεµένων ονοµάστηκε έτσι από τους χριστιανούς κατοίκους της Θεσσαλονίκης και από τους Σεφαραδίτες, τους Ισπανοεβραίους που ήρθαν στη Θεσσαλονίκη από την περιοχή Sepharadh της Ισπανίας. Η Στοά των Ειδώλων, µνηµείο που είχαν ανεγείρει οι Ρωµαίοι για να στολίσουν τη νότια είσοδο στο forum, από τη µεριά της σηµερινής Εγνατίας, βρέθηκε να είναι ενσωµατωµένη στο σπίτι του πλούσιου εβραίου υφασµατέµπορου Λιάτσι Αρδίτη, στη συνοικία Rogos, στη βόρεια πλευρά της Εγνατίας.

Η απόφαση ελήφθη, ο χρόνος µεταφοράς και επανεγκατάστασής τους στη Θεσσαλονίκη ορίστηκε ως τα τέλη του χρόνου (στις αρχές του 2012 η πόλη γιορτάζει τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους) και το ''αντίτιµο'' ορίστηκε µόλις στα € 186.000, ποσό που θα διαθέσει ο ∆ήµος Θεσσαλονίκης. Το αντίτιµο αφορά την πιστή κατασκευή των µητρών (καλουπιών) και των αντιτύπων τους καθώς και τη µεταφορά των αγαλµάτων.

Το αίτηµα για επιστροφή των Μαγεµένων είχε πρωτοδιαµορφωθεί στην περίοδο προετοιµασίας της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης (το 1997), επανήλθε µε αφορµή την ανάπλαση της Αρχαίας Αγοράς (στο νότιο τµήµα της οποίας φέρεται πως οι Μαγεµένες ήταν τοποθετηµένες στη Στοά των Ειδώλων από τον 2ο µ.Χ. αιώνα µέχρι και την αποκόλληση και µεταφορά τους στη Γαλλία το 1864), επανήλθε τελικά προ διετίας με την πρόθεση του δήµου να επαναδιεκδικήσει τα αγάλµατα µε αφορµή την προετοιµασία της πόλης για τον εορτασµό των 100 χρόνων από την απελευθέρωσή της.

Στις επαναλαµβανόµενες διεκδικήσεις η ''λύση'' ήρθε µε την ανταλλαγή και το τελικό σχέδιο συζητήθηκε την περασµένη εβδοµάδα σε σύσκεψη µεταξύ της νέας δηµοτικής αρχής, του Γάλλου προξένου, εκπροσώπων του Μουσείου του Λούβρου και του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης.

''Είναι πολύ σηµαντικό το ότι, έστω και µε τη µορφή των αντιγράφων, οι Μαγεµένες επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη. Θα ήταν βεβαίως σηµαντικότερο να παραλαµβάναµε τα πρωτότυπα αλλά... Τα αντίγραφα θα πάνε στο αρχαιολογικό µουσείο και οι αρχαιολόγοι θα κρίνουν πού και πώς θα εκτεθούν στο κοινό'', αναφέρει ο αντιδήµαρχος Πολιτισµού, Παιδείας και Τουρισµού, Σπύρος Πέγκας.

''Είναι έξαλλοι που θα πάρω τα αγάλµατα''

Αναλυτική και αποκαλυπτική των συνθηκών της εποχής που αφαιρέθηκαν οι Μαγεµένες είναι η περιγραφή από τον ελληνιστή Μαρκ Μαζάουερ στη µελέτη του ''Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασµάτων. Χριστιανοί, µουσουλµάνοι και Εβραίοι 1430-1950'':

Ο Έλγιν της Θεσσαλονίκης ήταν ένας Γάλλος σοφός πενήντα ενός χρονών ονόµατι Εµανουέλ Μιλέρ, ειδήµων παλαιογράφος µε πάθος για τα χειρόγραφα. Αργότερα θα γινόταν καθηγητής νέων ελληνικών στο Παρίσι. Γράφει στη σύζυγό του στις 10 Οκτωβρίου του 1864: ''Βιάζοµαι να σου στείλω την καλή, µεγάλη είδηση... Ο Σουλτάνος, µέσω του Μεγάλου βεζύρη, του Φουάντ Πασά, µού έδωσε την άδεια να αποκολλήσω και να µεταφέρω στη Γαλλία οκτώ αγάλµατα της Σαλονίκης που ήθελα τόσο πολύ... Ο πληθυσµός έχει ήδη αρχίσει να εξάπτεται και να δυσανασχετεί. Είναι έξαλλοι που θα πάρω τα αγάλµατα...''.

Πηγή: Τα Νέα

(Vid) ''1821'' - Νέα σειρά Ιστορικών Ντοκιμαντέρ από τον ΣΚΑΪ

Η σειρά «1821» είναι η νέα μεγάλη παραγωγή που θα προβληθεί από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Με ιστορικούς συμβούλους τους καθηγητές Θάνο Βερέμη και Ιάκωβο Μιχαηλίδη και συνεντεύξεις με διακεκριμένους Έλληνες και ξένους ιστορικούς, η σειρά προσφέρει μία σπάνια και επίκαιρη οπτική στο κορυφαίο γεγονός της σύγχρονης ιστορίας μας.

Με παρουσιαστή τον συγγραφέα Πέτρο Τατσόπουλο, η σειρά ταξιδεύει σε ιστορικές τοποθεσίες της Ελλάδας, της Ευρώπης και των Βαλκανίων όπου διαδραματίστηκαν τα σημαντικότερα γεγονότα της επανάστασης: Πελοπόννησος, Ήπειρος, Στερεά Ελλάδα, Χίος, Μακεδονία, Λονδίνο, Παρίσι, Μόναχο και Κωνσταντινούπολη.

Η ιστορία του 1821 ζωντανεύει, μέσα από εντυπωσιακές αναπαραστάσεις, τη δράση των πρωταγωνιστών της επανάστασης, τις συνθήκες ζωής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία καθώς και τις πιο σημαντικές μάχες του Αγώνα. Αυθεντικά κοστούμια, όπλα και αντικείμενα της εποχής προσφέρουν μοναδική πιστότητα, ενώ στα γυρίσματα έχουν συμμετάσχει ιστορικοί και συλλέκτες οι οποίοι καθοδήγησαν το συνεργείο, δείχνοντας για παράδειγμα πως γινόταν η παρασκευή του μπαρουτιού και η εκπυρσοκρότηση των όπλων.

Οι αναπαραστάσεις συνδυάζονται με αερολήψεις, υποβρύχια γυρίσματα αλλά και τρισδιάστατα γραφικά και οπτικά εφέ που ζωντανεύουν την ιστορία, κάνοντας το θεατή αυτόπτη μάρτυρα της άλωσης της Τριπολιτσάς, της μάχης του Πέτα, της ναυμαχίας του Ναβαρίνου και της πολιορκίας του Μεσολογγίου.

Η σειρά ''1821'' ακολουθεί το πρότυπο της πολυβραβευμένης σειράς του B.B.C. ''History of Britain'', η οποία σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και οδήγησε σε ένα συναρπαστικό δημόσιο διάλογο γύρω από την Ιστορία και την ταυτότητα των σύγχρονων Βρετανών.

Την εκτέλεση παραγωγής έχει αναλάβει η Anemon Productions, παραγωγός βραβευμένων ντοκιμαντέρ όπως το ''Sugartown: Οι Γαμπροί'' (ΕΡΤ, B.B.C.2, ARTE, YLE) και ''Τα Παιδία Δεν Παίζει'' (ΣΚΑΪ, B.B.C. World).

Τη σκηνοθεσία μοιράζονται οι Γιούρι Αβέρωφ, Νίκος Νταγιαντάς, Λευτέρης Χαρίτος και Ανδρέας Αποστολίδης και την παραγωγή η Ρέα Αποστολίδου και ο Γιούρι Αβέρωφ. Η φωτογραφία είναι του Στέλιου Αποστολόπουλου και του Δημήτρη Κασιμάτη, ενώ υπεύθυνος για τα τρισδιάστατα Οπτικά εφέ είναι ο Αντώνης Κοτζιάς. Τη σκηνογραφία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, τα κοστούμια η Γιούλα Ζωιοπούλου, την πρωτότυπη μουσική ο Δημήτρης Δεσύλλας και το μοντάζ ο Γιώργος Χελιδονίδης. Τη διεύθυνση παραγωγής ανέλαβαν οι Τζουζέπε Χατζόπουλος, Λεωνίδας Λιάμπεης και Ηλέκτρα Πέππα.

Περισσότερες πληροφορίες:
http://1821.skai.gr/

Πηγή: ΣΚΑΪ

Μουσείο Σοκολάτας από την ''Υγείας Παυλίδου'' στις 29 & 30 Ιανουαρίου

Ένα διαφορετικό μουσείο παρουσιάζει η σοκολάτα υγείας Παυλίδη, που γιορτάζει φέτος τα 150 χρόνια της. Στις 29 και 30 Ιανουαρίου δίνει τη δυνατότητα σε μικρούς και μεγάλους να επισκεφθούν το πρωτότυπο μουσείο πίσω από το Εργοστάσιο Παυλίδη.

Μέσα στο Μουσείο, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν την ιστορία της διάσημης Σοκολάτας από το 1861 μέχρι σήμερα, να αποκτήσουν μία πρώτη ιδέα για το πώς λειτουργεί η γραμμή παραγωγής στο Εργοστάσιο Παυλίδη, να δουν την έκθεση συσκευασιών υγείας Παυλίδη που φοιτητές του Κολεγίου Βακαλό Art&Design δημιούργησαν αποκλειστικά για την επέτειο των 150 χρόνων και να απολαύσουν σοκολατένιες λιχουδιές.

Επιπλέον, οι μικροί επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν και να απασχοληθούν δημιουργικά σε δραστηριότητες ειδικά σχεδιασμένες από το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο.

Με την αφορμή της επετείου, η σοκολάτα υγείας Παυλίδη συνεργάζεται με την Μ.Κ.Ο. ''Ανοιχτή Αγκαλιά'', για να προσφέρει την υποστήριξή της σε παιδιά που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και νοσηλεύονται σε νοσοκομεία.

Έτσι, δημιουργήθηκε ειδική επετειακή συσκευασία, που περιέχει τρεις σοκολάτες υγείας των 100γρ., το 10% των εσόδων της οποίας θα προσφερθεί στην ''Ανοιχτή Αγκαλιά''.

Επίσης, στο χώρο του Μουσείου θα λειτουργεί κατάστημα αναμνηστικών δώρων υπέρ των σκοπών της ''Ανοιχτής Αγκαλιάς''.

Το πρωτότυπο αυτό Μουσείο θα λειτουργήσει στις 29 και 30 Ιανουαρίου ακριβώς πίσω από το Εργοστάσιο Παυλίδη, Πειραιώς 135, Αθήνα, με ώρες λειτουργίας 10:00 το πρωί έως 20:00 το βράδυ.

Το μουσείο θα στηθεί με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων.

Σοκολατοποιϊα Παυλίδου - Σύντομο ιστορικό

''Κατά τινά παράδοσιν των Μεξικανών, το Κακάον, εξ ου και η Τσοκολάτα, θεωρείται παρ' αυτών ότι έχει θείαν καταγωγήν, διά τούτο και ο Φερδινάνδος Διονύσιος δικαίως λέγει εν τη περί Κακάου πραγματεία αυτού ότι η Τσοκολάτα είναι Αμβροσία την οποίαν ημείς ηρπάσαμεν εκ του Ολύμπου του Μεξικού. Ωσαύτως και ο Λιναίος έχει μέγα δίκαιον ονομάσας ενθουσιωδώς την Τσοκολάταν "τροφήν των θεών, ήτοι θεόβρωμα". Ο δε Μεταστάσιος δι' ιδιαιτέρας ωδής αυτού εξυμνεί την Τσοκολάταν αποδίδων μυρία εγκώμια εις αυτήν. Ωσαύτως και ο Βριλάτος, δι' ιδιαιτέρας συγγραφής αυτού, αναβιβάζει την Τσοκολάταν υπεράνω όλων των προϊόντων και πάσης άλλης τροφής δωρηθείσης παρά του Δημιουργού διά τον άνθρωπον'', έγραφε το 1876, μεταξύ των άλλων, ο Σπυρίδων Α. Παυλίδης, το όνομα του οποίου είναι ταυτόσημο με την ελληνική ιστορία της σοκολάτας, στον πρώτο τυπωμένο τιμοκατάλογο του ''Γλυκισματοποιείου Σ. Παυλίδου και Συν'' (ΕΛΙΑ, 1991).

Το 1840, ο Σπυρίδων Παυλίδης επιστρέφοντας από ένα ταξίδι του στην Ευρώπη, έφερε μαζί του ''έναν χειροκίνητο μύλο του καφέ και τα εξαρτήματα που απαιτούνταν για να προχωρήσει στην κατασκευή της σοκολάτας'' (Δήμητρα Πικραμένου-Βάρφη ''Ο Σπυρίδων Παυλίδης και το Γλυκισματοποιείο του. Τα πρώτα χρόνια της πρώτης ελληνικής βιομηχανίας'').

Ως το περίφημο ταξίδι του είχε ένα δικό του τυπογραφείο στη γωνία των οδών Αιόλου και Βύσσης, στο κέντρο της Αθήνας. Στο ίδιο σημείο ''έστησε'' το Γλυκισματοποιείο του. Το 1852 οι αθηναίοι καταναλωτές της εποχής είχαν τη μοναδική ως τότε δυνατότητα να δοκιμάσουν ένα άγνωστο ''γλύκισμα'' που ο παραγωγός του το ονόμαζε ''τσοκολάτα''.

Το 1858 ο Σ. Παυλίδης αγοράζει τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη βελτίωση της σοκολάτας και το 1859 κάνει την εμφάνισή της η ιστορική πλέον σοκολάτα ''Υγείας'', που άμα τη εμφανίσει της κέρδισε και το χάλκινο βραβείο στην Πανελλήνια Εκθεση Γεωργικών & Βιομηχανικών Προϊόντων, που θεσμοθέτησε τότε ο Ευάγγελος Ζάππας.

Υστερα από 13 χρόνια, το 1871, ο εξοπλισμός ανανεώνεται και πάλι και το Γλυκισματοποιείο χρησιμοποιεί το πρώτο ατμοκίνητο μηχάνημα παρασκευής σοκολάτας. Ο απόγονός του Δημήτριος Παυλίδης περιγράφει: ''Το γεγονός εθεωρήθη ως μέγα και ο αθηναϊκός λαός συνωστιζόταν σε ατέλειωτες ουρές μπροστά στο εργαστήριο για να θαυμάσει ή να... τρομάξει με την ατμομηχανή'' (''Η σοκολάτα μας'', τεύχος 2, Μάιος 1961, από το ''Η Σοκολάτα'' της Μυρ.Ακοτάντη, εκδόσεις Τροχαλία).

Και το 1876 ο ιδρυτής καταγράφει με υπερηφάνεια ότι ''ετιμήθη αυτό το κατάστημά μου με δύο πολύτιμα παράσημα, οίον παρά του Μ. Αυτοκράτορος της Αυστρίας, τον Σταυρόν των Ιπποτών του υψηλοτάτου Τάγματος του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Έτερον δε παρά του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου, τον Αργυρούν Σταυρόν του Σωτήρος''. Την ίδια όμως χρονιά θεμελιώνεται και το εργοστάσιο της οδού Πειραιώς.

Μετά το 1926 αρχίζουν πλέον να εμφανίζονται στην ελληνική αγορά και άλλες βιομηχανίες ανταγωνίστριες της Παυλίδης. Στη διάρκεια της κατοχής το εργοστάσιο επιτάσσεται από τον Γερμανικό στρατό κατοχής, για λογαριασμό του οποίου παράγει μαρμελάδες και φαρμακευτικά είδη. Η μεταπολεμική ανάπτυξη της ελληνικής αγοράς αλλά και γενικότερα της οικονομίας αποτελεί ένα ευνοϊκό περιβάλλον για μια αντίστοιχη εξέλιξη.

Τον Ιούλιο του 1974 η εταιρεία εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών. Το 1988, η ιστορικότερη ελληνική ''γλυκιά'' βιομηχανία πέρασε στον ελβετικό όμιλο Jacobs Suchard, έναν από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς ομίλους ζαχαρωδών, σοκολάτας και καφέ στην παγκόσμια αγορά.

Τέλος, το 1993 η Jacobs Suchard συγχωνεύθηκε με την Kraft General Foods Europe. Ετσι δημιουργήθηκε ο όμιλος Kraft Jacobs Suchard, που αποτελεί σήμερα τον μητρικό όμιλο της Jacobs Suchard - Παυλίδης Α.Ε.

Πηγές: In, Το Βήμα

Έναρξη ανασκαφών στο Καβούρι Αττικής

Αρχικώς ήταν ένα κτίριο της Κλασσικής εποχής. Αιώνες αργότερα, στην Ύστερη αρχαιότητα, εγκαταστάθηκαν εκεί κεραμικοί κλίβανοι. Τέλος, και αφού στο μεταξύ είχαν περάσει πολλοί αιώνες ακόμη, μια εκκλησία κτίστηκε στο ίδιο σημείο. Όλα αυτά στο Καβούρι, σε μικρή απόσταση από την ακτή, όπου σε ένα περιφραγμένο οικόπεδο πέντε στρεμμάτων η ιστορία παρουσιάζεται σε αδιάλειπτη συνέχεια. Οι λεπτομέρειές της όμως είναι άγνωστες. Αυτές ακριβώς πρόκειται να διερευνήσει η ανασκαφή που αρχίζει από την αρχαιολόγο κυρία Έφη Λυγκούρη.

Άγιος Νικόλαος Πάλλων ονομάζεται η περιοχή, προφανώς από τον ναό, του οποίου σώζεται μόνο η θεμελίωση. Αν υπάρχει μία ακόμη ιδιαιτερότητα είναι ότι πρόκειται για μία από τις λιγοστές πλέον εκτάσεις δίπλα στη θάλασσα που παραμένουν αδόμητες και ανεκμετάλλευτες από διάφορες δραστηριότητες.

Ο λόγος ότι το οικόπεδο αυτό, που βρίσκεται μεταξύ των οδών Μάρνη και Κερκύρας, είχε παραχωρηθεί, λόγω ακριβώς της ύπαρξης πολλών αρχαιοτήτων οι οποίες ήταν επιφανειακώς ορατές από τον Ο.Δ.Ε.Π. στο Ελληνικό Δημόσιο, ήδη από το 1934. Δίπλα του μάλιστα είχαν εντοπισθεί στη δεκαετία του '60 αρχαία κατάλοιπα της Ύστερης Ρωμαϊκής εποχής και των Παλαιοχριστιανικών χρόνων.

Το πρώτο που είναι ορατό αυτή τη στιγμή στον αρχαιολογικό χώρο είναι τα θεμέλια ενός μικρού σταυροειδούς ναού της Μεταβυζαντινής εποχής, ο οποίος είχε κτισθεί επάνω σε κατάλοιπα της Κλασικής εποχής. Η αψίδα του ιερού διακρίνεται στα ανατολικά και η είσοδός του στα δυτικά. Στην είσοδο βρέθηκε εντοιχισμένη στήλη ενώ για το δάπεδό του είχαν χρησιμοποιηθεί πήλινες πλάκες.

Όπως λέει η κυρία Λυγκούρη, για την ανέγερση του ναού χρησιμοποιήθηκε ένας ισχυρός τοίχος οικοδομήματος της Κλασικής εποχής ενώ ανάμεσα στον τοίχο αυτόν και την αψίδα έχουν εντοπιστεί τρεις τάφοι- οι δύο από αυτούς ''καλυβίτες'' και ένας κιβωτιόσχημος. Για τα πλαϊνά τοιχώματα της αψίδας εξάλλου είχαν χρησιμοποιηθεί όρθιες πέτρες ενώ για τον πυθμένα δύο στρωτήρες κεραμίδες.

Δίπλα τους βρέθηκε και τμήμα μιας μικρής μαρμάρινης επιτύμβιας στήλης που χρονολογείται από το τέλος του 4ου π.Χ. αιώνα. Στα ανατολικά εντοπίστηκαν άλλοι δύο ορθογωνισμένοι χώροι που κατά πάσα πιθανότατα χρονολογούνται από την Ύστερη Αρχαιότητα.

Οικοδόμημα ή ταφικός περίβολος λοιπόν; Στο ερώτημα αυτό επιθυμεί να απαντήσει πρώτα η κυρία Λυγκούρη. Όσο για τη χρονολόγηση, προσδιορίζεται σαφώς στον 5ο-4ο π.Χ. αιώνα. Στο εσωτερικό αυτού του τετράγωνου χώρου πάντως υπάρχει το εργαστήριο καμίνευσης με δύο κεραμικούς κλιβάνους, ο ένας κυκλικός και πλινθόκτιστος- σώζεται μάλιστα και η εσχάρα του- και ο άλλος σχεδόν τετράγωνος, με εμφανή την αψιδωτή είσοδό του και την εσχάρα του. Και οι δύο κλίβανοι χρονολογούνται από την Ύστερη αρχαιότητα.

Πηγή: Το Βήμα

Η Έκθεση ''Λεονάρντο Ντα Βίντσι - Εφευρέτης και Επιστήμονας'' στον Μύλο στη Θεσσαλονίκη (5 Φεβρουαρίου - 5 Ιουνίου)

Αυτοπροσωπογραφία (1513 περίπου)

''Λεονάρντο Ντα Βίντσι - Εφευρέτης και Επιστήμονας''. Μια σπουδαία έκθεση, που περιοδεύει σε όλο τον κόσμο και την έχουν δει πάνω από 5 εκατ. επισκέπτες, κάνει στάση στη Θεσσαλονίκη και από τις 5 Φεβρουαρίου ως τις 5 Ιουνίου 2011 παρουσιάζεται στον πολυχώρο του ΜΥΛΟΥ.

Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν χειροποίητα αντίγραφα των γνωστών σχεδίων, σκαριφημάτων και επιστολών του Ντα Βίντσι (Leonardo di ser Piero da Vinci), αλλά και να περιεργαστούν και να θέσουν σε λειτουργία τα 25 τρισδιάστατα μοντέλα που έχουν κατασκευαστεί από ειδικευμένους τεχνίτες, οι οποίοι ακολούθησαν κατά γράμμα τα σχέδια του καλλιτέχνη.

Ακόμη, θα μπορέσουν να γνωρίσουν σε βάθος την περίοδο της Αναγέννησης μέσα από τους 12 σταθμούς multimedia που θα λειτουργούν στον εκθεσιακό χώρο με κείμενα και 8.000 εικόνες.

Vitruve Luc Viatour (1492)

Η έκθεση διαρθρώνεται σε τρεις άξονες:
α) 118 Σχέδια: Μία από τις τρεις σειρές εγκεκριμένων από την Ακαδημία da Vinci χειροποίητων αντιγράφων που καλύπτουν τους εξής τομείς: Ανατομία, Μαθηματικά – Γεωμετρία, Μηχανική, Ιπτάμενες Μηχανές, Χρονομετρία, Γέφυρες – Κανάλια, Αρχιτεκτονική, Στρατιωτική Μηχανική,

β) 25 τρισδιάστατα μοντέλα των εφευρέσεων του Ντα Βίντσι, φτιαγμένα από ξύλο και μέταλλο,

γ) 12 Εγκαταστάσεις multimedia με ισάριθμες οθόνες αφής που περιέχουν 8.000 εικόνες και καλύπτουν τα εξής θέματα: Αναγέννηση, Η ζωή του Leonardo, Ο Leonardo Μηχανικός και Αρχιτέκτων, Η Γέφυρα ως σύμβολο, Γέφυρες, Ανατομία.

Vite Aerea (1483-86)

ΜΥΛΟΣ
Ανδρέου Γεωργίου 56, Σφαγεία, Θεσσαλονίκη
http://www.mylos.gr/

Ταξίδια - Αρχαίοι Φίλιπποι Καβάλας

Στην περιοχή των Φιλίππων οργανωμένη ζωή υπήρξε πολύ πριν από τον βασιλιά Φίλιππο, ήδη από την προϊστορική εποχή. Αφετηρία θεωρείται το 5000 π.Χ. και η ανθρώπινη παρουσία συνεχίστηκε αδιάλειπτα ως την πρώιμη εποχή του σιδήρου (μεταξύ 1050 και 700 π.Χ.).

Ο οικισμός εκείνος εγκαταλείφθηκε για να αναπτυχθεί ένας άλλος πιο δυτικά, στην κορυφή του οχυρού λόφου. Το 360 π.Χ., στην ακρόπολη αυτή, Θάσιοι με αρχηγό τον Καλλίστρατο ίδρυσαν την αποικία των Κρηνιδών. Βρισκόταν πάνω στον μόνο δρόμο που ένωνε το εσωτερικό της αρχαίας Θράκης με τα παράλια και περνούσε ανάμεσα στους πρόποδες του Ορβήλου όρους και στα έλη.

Οι πληροφορίες σχετικά με την πόλη που ίδρυσε ο Φίλιππος είναι λίγες σε σχέση με εκείνες των επόμενων περιόδων, επειδή τα μνημεία που έχουν ανασκαφεί ανήκουν κυρίως στους ρωμαϊκούς και παλαιοχριστιανικούς χρόνους.

Έτσι κατάφεραν να εξασφαλίσουν στη Θάσο πρόσβαση σε γεωργικά προϊόντα, σε ξυλεία και στα ορυχεία του Παγγαίου. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, φοβούμενοι τις θρακικές φυλές της περιοχής, προσέφυγαν για προστασία στον βασιλιά Φίλιππο Β', ο οποίος κατέλαβε την πόλη το 356 π.Χ., την οχύρωσε, τη μετονόμασε και εγκατέστησε εκεί Μακεδόνες αποίκους.

Χάρη στα νέα ορυχεία χρυσού που ανακαλύφθηκαν σε κοντινή περιοχή, η πόλη απέκτησε ισχυρή οικονομία.

Μετά μια περίοδο παρακμής, επανήλθε στο προσκήνιο το 42 μ.Χ., όταν έγινε εδώ η περίφημη μάχη των Φιλίππων ανάμεσα στους ρωμαϊκούς στρατούς των δημοκρατικών του Βρούτου και του Κάσσιου και των συνεχιστών της πολιτικής του Ιουλίου Καίσαρα, Οκταβιανού και Αντώνιου (όπου ηττήθηκαν οι δημοκρατικοί).

Οι Φίλιπποι μετατράπηκαν σε αυτοκρατορική αποικία και τόπο εγκατάστασης βετεράνων στρατιωτικών. Μεταξύ 49-50 μ.Χ. η παράδοση προσθέτει στην ιστορία τους ένα σημαντικό, για τους χριστιανούς, γεγονός: την άφιξη του Αποστόλου Παύλου. Με την επικράτηση του χριστιανισμού τον 4ο αιώνα, στα σημεία όπου βρίσκονταν κατεστραμμένα δημόσια κτίρια υψώθηκαν μεγαλόπρεποι χριστιανικοί ναοί (τρεις από τους οποίους υπάρχουν σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο) και οι Φίλιπποι έγιναν προσκυνηματικό κέντρο.

Η παρακμή ξεκίνησε στο τέλος του 6ου αιώνα και στις αρχές του 7ου, επειδή οι κάτοικοι δεν είχαν πλέον τη δυνατότητα να αναστηλώσουν τα κτίρια που έπληξαν καταστροφικοί σεισμοί. Οι σλαβικές επιδρομές χειροτέρεψαν την κατάσταση κι έτσι πολλοί εγκατέλειψαν την πόλη, που τελικά ερήμωσε τον 14ο αιώνα με την εμφάνιση των Τούρκων.

Από το αρχαίο θέατρο στη ''φυλακή του απόστολου Παύλου''
Η παλιά εθνική οδός, αν και δεν χρησιμοποιείται πια, χωρίζει τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων σχεδόν στη μέση. Οι πληροφορίες σχετικά με την πόλη που ίδρυσε ο Φίλιππος είναι λίγες σε σχέση με τις πόλεις των επόμενων περιόδων, επειδή τα μνημεία που έχουν ανασκαφεί ανήκουν κυρίως στους ρωμαϊκούς και παλαιοχριστιανικούς χρόνους.

Οι αρχαιολόγοι έχουν διακρίνει το βόρειο από το νότιο τμήμα. Στο πρώτο εντάσσεται το θέατρο του 4ου αιώνα, που έκτισε πιθανότατα ο Φίλιππος, ιερά, η Βασιλική Α' (5ου-6ου αιώνα), η λεγόμενη φυλακή του Αποστόλου Παύλου και η Βασιλική Γ' (4ος -6ος αιώνας).

Στο δεύτερο τμήμα υπάρχουν ίχνη της θεωρούμενης ως Εγνατίας οδού και τα δημόσια κτίρια της πόλης, η περίφημη Βασιλική Β', το Οκτάγωνο, το Επισκοπείο, το Βαλανείο.

Ψηλά πάνω στον λόφο βρίσκεται η Ακρόπολη και στο εσωτερικό της ο τετράπλευρος πύργος των υστεροβυζαντινών χρόνων. Γύρω του υπάρχει βυζαντινό τείχος θεμελιωμένο πάνω σ’ εκείνο της εποχής του Φιλίππου.

Το τείχος ξεκινώντας από εδώ περιέκλειε τμήμα της πεδιάδας. Η περίμετρός του έφτανε τα 3,5 χλμ. και είχε ισχυρούς πύργους. Για να ανεβείτε εδώ από το μονοπάτι θα χρειαστείτε περίπου 45 λεπτά.

Στο βόρειο τμήμα. Το αρχαίο θέατρο είναι αυτό που θα δείτε πρώτο μπαίνοντας στον αρχαιολογικό χώρο. Έχει γίνει ακόμη πιο διάσημο τα τελευταία χρόνια χάρη στα πολιτιστικά δρώμενα που διοργανώνονται εδώ, με σημαντικότερο το φεστιβάλ αρχαίου δράματος.

Το εντυπωσιακό μνημείο είναι από τα αρχαιότερα οικοδομήματα της πόλης, ενώ παρεμβάσεις έγιναν από τους Ρωμαίους για να χρησιμοποιηθεί ως αρένα. Η αποκατάσταση που έγινε το 1950, πάντως, το έχει... ενισχύσει με μεγάλες δόσεις μπετόν - κάτι που αλλοιώνει την εικόνα του.

Το επόμενο αξιόλογο μνημείο μπροστά στο οποίο θα βρεθείτε είναι η Βασιλική Α' με εγκάρσιο κλίτος και μεγαλοπρεπή γλυπτικό διάκοσμο. Είναι η πρώτη εκκλησία που ανασκάφηκε και το συγκρότημά της είναι τεράστιο. Μετά την καταστροφή της, στη νοτιοδυτική άκρη του αιθρίου χτίστηκε παρεκκλήσι κάτω από το οποίο υπάρχει μια δεξαμενή: η παράδοση λέει πως ήταν η φυλακή του Αποστόλου Παύλου και είχε μετατραπεί σε χώρο λατρείας.

Τα τενάγη
Αιώνες πριν, οι απέραντες εκτάσεις που αντικρίζετε γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων και ονομάζονται τενάγη, ήταν έλος. Η πιο αξιόλογη προσπάθεια για την αποξήρανσή τους -εκτός από αυτήν που έγινε το 1930 για να μοιραστούν αγροτικοί κλήροι στους πρόσφυγες -ανήκει στον Φίλιππο Β' βασιλιά της Μακεδονίας, τον 4ο αιώνα π.Χ. Κι αυτό γιατί έγκαιρα αντιλήφθηκε ότι η νέα πόλη που δημιούργησε και βάφτισε δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί όσο τα έλη έφταναν στις παρυφές της και εξαφάνιζαν την καλλιεργήσιμη γη.

Fast Info

H Βασιλική Γ'
Στη Βασιλική Γ' η ανασκαφή συνεχίζεται κι έτσι δεν είναι επισκέψιμη. Είναι μακρόστενη, με 3 κλίτη. Έχει πολυτελή μαρμαροθετήματα δαπέδου και ενδιαφέροντα γλυπτικό διάκοσμο. Στα μέσα του 6ου αιώνα το μνημείο καταστράφηκε από σεισμό.

Το ανακαινισμένο Μουσείο Φιλίππων
Το αρχαιολογικό μουσείο των Φιλίππων έχει ανακαινιστεί εκ βάθρων και έχει γίνει επανέκθεση των εκθεμάτων. Με τη νέα του μορφή ο επισκέπτης περνάει πρώτα από τα προϊστορικά εκθέματα και ανεβαίνοντας στον όροφο βλέπει τα παλαιοχριστιανικά, με αναφορά στις πράξεις των Αποστόλων και την εικόνα του Αποστόλου Παύλου, με επιγραφές, μαρμάρινα μέλη και εκκλησιαστικά έπιπλα.

Βασιλική Β': Η ''δίδυμη'' της Αγιά-Σοφιάς
Το πιο διάσημο μνημείο του νότιου τμήματος του αρχαιολογικού χώρου είναι η επιβλητική Βασιλική Β'. Ωστόσο, πριν φτάσετε σ’ αυτήν, θα περπατήσετε για λίγο σε έναν δρόμο που θεωρείται τμήμα της Εγνατίας οδού και θα βρεθείτε στη ρωμαϊκή Αγορά.

Η αρχαιότερη φάση της χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ. και φτιάχτηκε πάνω σε κτίρια της πόλης των ελληνιστικών και πρώιμων ρωμαϊκών χρόνων. Αποτελούσε το διοικητικό κέντρο της τότε πόλης και υπήρχαν ναοί, δικαστήρια, βιβλιοθήκη, καταστήματα- τα ερείπια των οποίων θα δείτε γύρω.

Η εκκλησία είναι χτισμένη στα πρότυπα της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης. Εχει τέσσερις μεγάλους πεσσούς πάνω στους οποίους στηριζόταν ο τρούλος και δυο σειρές από κιονοστοιχίες.

Ο τρούλος κατέρρευσε πριν ολοκληρωθούν οι εξωραϊστικές εργασίες των εσωτερικών χώρων και έτσι απέμειναν οι επιβλητικοί πλαϊνοί τοίχοι. Ξεχωριστά χαρακτηριστικά της αποτελούν οι κίονες και η ποιότητα της γλυπτικής, με το τρυπάνι που δημιουργεί ένα πλέγμα από φύλλα που θυμίζουν πλεκτό. Η αναστήλωση του μνημείου έγινε το 1995-96. Πίσω από τη Βασιλική Β' θα διακρίνετε ίχνη της παλαίστρας του 2ου μ.Χ αιώνα και τις βεσπασιανές (δημόσιες τουαλέτες) που σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση.

Η ελληνιστική Αγορά, στον χώρο της οποίας θα περπατήσετε κατευθυνόμενοι προς τη Βασιλική Β’, έχει αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό ακριβώς λόγω της ανέγερσης της εκκλησίας, γύρω στο 550.

Οκτάγωνο
Το συγκρότημα του Οκταγώνου βρίσκεται σε διπλανό χώρο και έχει δική του περίφραξη και φύλαξη. Ένα κίτρινο τόξο θα σας δείξει τον δρόμο προς τη λεγόμενη τρίκλιτη στοά του Οκταγώνου. Είναι ο μητροπολιτικός ναός των Φιλίππων με τα προσκτίσματά του, αφιερωμένος στον Απόστολο Παύλο.

Ως πυρήνα έχει τον καμαροσκεπή τάφο των ελληνιστικών χρόνων, δίπλα από τον οποίο ιδρύθηκε μεταξύ 312-343 μ.Χ. ο πρώτος χριστιανικός ευκτήριος οίκος της πόλης. Περί το 400 μ.Χ. τον αντικατέστησε ο μεγάλος οκτάγωνος ναός που διατηρήθηκε ως τον 7o αιώνα. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά Οκτάγωνα με δύο άμβωνες- κάτι που είναι σπάνιο, όπως και το σύνθρονο που βρίσκεται δεξιά από τα ψηφιδωτά με τα λατρευτικά και τα φυτικά ή ζωικά σύμβολα. Πάνω από το Οκτάγωνο είναι το λεγόμενο συγκρότημα του Βαπτιστηρίου και μία λάρνακα που κάποιοι θεωρούν τάφο του Αποστόλου Παύλου.

Το Βαπτιστήριο τροφοδοτούσε με ζεστό νερό το Βαλανείο (λουτρό), που είχε γύρω του βοηθητικά διαμερίσματα και τους τρεις οίκους: τον ψυχρό, τον μέσο θερμό και τον έσω θερμότερο (η ίδρυσή του θεωρείται πως έγινε στα χρόνια του Αυγούστου, 31 π.Χ. με 14 μ.Χ.).

Δεξιά από το Βαπτιστήριο βρίσκεται ένα μεγάλο κτίσμα που θεωρείται το Επισκοπείο και είναι κτισμένο πάνω σε προγενέστερο κτίριο της ρωμαϊκής περιόδου.

Πηγή: Έθνος

Ο πρώτος ''σύγχρονος'' Η/Υ ''ξαναστήνεται'' ξανά / Pioneering Computer to be built again

Ο πρώτος ηλεκτρονικός υπολογιστής της ιστορίας με τη μορφή που τον ξέρουμε σήμερα, ο λεγόμενος E.D.S.A.C., θα ανακατασκευαστεί και θα εκτεθεί στο Μπλέτσλεϊ Παρκ (Bletchley Park), την πάλαι ποτέ έδρα των Υπηρεσιών Αποκρυπτογράφησης της Βρετανίας, όπου σήμερα στεγάζεται το Εθνικό Μουσείο Υπολογιστών.

Η κατασκευή του υπερμεγέθους υπολογιστή, ο οποίος χρησιμοποιούσε 3.000 λυχνίες, κατανάλωνε 12 κιλοβάτ (kW) ενέργειας και καταλάμβανε ένα δωμάτιο 20 τ.μ., θα διαρκέσει τρία χρόνια και θα στοιχίσει συνολικά € 300.000. O μαθηματικός σερ Μόρις Βίνσεντ Ουΐλκς (Sir Maurice Vincent Wilkes) συναρμολόγησε μεταξύ 1947-1949 τον E.D.S.A.C. (Electronic Delay Storage Automatic Calculator), τον πρώτο υπολογιστή με αποθηκευόμενο πρόγραμμα, στο Μαθηματικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (Campridge University).

Το πρώτο κομπιούτερ της ιστορίας, με τη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα, υπολόγισε στις 6 Μαΐου 1949 τα τετράγωνα των ακέραιων αριθμών από το 0 έως και το 99 και μια λίστα πρώτων αριθμών. Το βασικό πλεονέκτημά του E.D.S.A.C. ήταν ότι μπορούσε να αποθηκεύει λίστες εντολών και στη συνέχεια να εκτελεί αυτόματα τους απαραίτητους υπολογισμούς για το λόγο αυτό αξιοποιήθηκε άμεσα για πρακτικούς σκοπούς, όπως για την επίλυση μετεωρολογικών προβλημάτων.

Το 1951 χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό ενός πρώτου αριθμού 79 ψηφίων, του μεγαλύτερου της εποχής, ενώ από το 1953 και μετά ο E.D.S.A.C. χρησιμοποιούνταν εκτενώς για την επίλυση προβλημάτων θεωρητικής χημείας, μοριακής βιολογίας, αριθμητικής ανάλυσης κ.ά.

English version

The first recognisably modern computer is to be rebuilt at the U.K.'s former code-cracking centre Bletchley Park.

The Electronic Delay Storage Automatic Calculator (E.D.S.A.C.) was a room-sized behemoth built at Cambridge University that first ran in 1949.

Creation of the replica has been commissioned by the U.K.'s Computer Conservation Society (C.C.S.).

The three-year re-build will be carried out before visitors to The National Museum of Computing at Bletchley. 

Digital help

E.D.S.A.C. was one of several early British computers that pioneered the practical use of such machines.

It was conceived and created by Sir Maurice Vincent Wilkes as a machine that could carry out many different kinds of calculation for Cambridge researchers and scientists.

"E.D.S.A.C. was the first to go into regular service to help the people Sir Maurice saw in Cambridge, researchers struggling with computation using desk calculators", said Dr. David Hartley, chairman of the C.C.S.

During its nine-year lifespan, E.D.S.A.C. helped two Cambridge researchers win a Nobel and aided many more try out approaches and get results impossible to even conceive without the machine.

Πηγές / Sources: To Vima, B.B.C.

Αποκαλύπτεται ολόκληρη η αρχαία Φενεός

Οι πλημμύρες στην αρχαία Φενεό ήταν πολύ έντονες. Κάλυπταν όχι απλώς μεγάλο μέρος της πόλης, αλλά και σπουδαία ιερά, όπως του Ασκληπιού. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, αφού ο ίδιος ο Ηρακλής, σύμφωνα με τον μύθο, είχε δημιουργήσει τους ηθμούς (βάραθρα) που, όπως πίστευαν οι Φενεάτες, ήταν τεχνητά; Οταν τα βάραθρα φράζονταν, ολόκληρη η πεδιάδα μετατρεπόταν σε λίμνη.

Έτσι, λοιπόν, ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας, ερχόμενος από τον Ορχομενό, κατευθύνθηκε προς την πόλη της Φενεού περνώντας από τις καταβόθρες στα ριζά του Μαυροβουνίου και προχωρώντας κατά μήκος των δυτικών κρασπέδων τής κατακλυσμένης με νερά φενεατικής πεδιάδας. Δεν αναφέρει το συγκρότημα του Ασκληπιείου οδηγώντας τους αρχαιολόγους στο συμπέρασμα πως αυτά είχαν κατακλυστεί από νερά.

Αν το πρόβλημα παλιά ήταν το νερό, τώρα είναι ο χρόνος, με ό,τι συνεπάγεται το πέρασμά του: βλάστηση, επικαθίσεις χωμάτων κ.ά. Έτσι, ο χώρος, που έχει κηρυχθεί από το 1969 αρχαιολογικός και περιλαμβάνει την Ακρόπολη με τις υπώρειές της, αρχαία κρήνη, τα τείχη και το συγκρότημα Ασκληπιείου ελληνιστικών χρόνων ήταν κατά μεγάλα τμήματα αόρατος. Οι ανασκαφές της Ευαγγελίας Πρωτονοταρίου - Δεϊλάκη, μεταξύ 1958 και 1964, είχαν καλυφθεί σε μεγάλη έκταση.

Η Αρχαιολογική Υπηρεσία επανήλθε στην περιοχή το 2008, ξεκινώντας εκτεταμένους καθαρισμούς. ''Η αυτοφυής βλάστηση είχε καλύψει όλη σχεδόν την έκταση στη βόρεια πλευρά της Ακροπόλεως και ιδιαίτερα στις βορειοανατολικές και βορειοδυτικές παρειές του λοφίσκου που υψώνεται το παρεκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου'',  αναφέρει ο Κωνσταντίνος Κίσσας, έφορος αρχαιοτήτων Κορινθίας. Έγιναν εκτεταμένες και συστηματικές αποψιλώσεις καθώς και καθαρισμοί και η αρχαία πόλη αναδύθηκε και πάλι στο φως με τα μεγαλοπρεπή της τείχη και τα κτίριά της.

Η ΛΖ' Ε.Π.Κ.Α. πρότεινε στο Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο την από κοινού διενέργεια ερευνητικού προγράμματος πενταετούς διάρκειας.

Επικεφαλής της ελληνικής πλευράς θα είναι ο δρ. Κίσσας και από την αυστριακή πλευρά ο δρ. P.Scherrer, καθηγητής Αρχαιολογίας και επί σειρά ετών αναπληρωτής διευθυντής των ανασκαφών του Αυστριακού Ινστιτούτου στην Έφεσο.

Το πενταετές πρόγραμμα συνεργασίας θα περιλαμβάνει γεωφυσικές έρευνες, μικρές δοκιμαστικές τομές και συστηματική ανασκαφική έρευνα κατά μήκος του αρχαίου Τείχους και ιδιαίτερα στην περιοχή της Πύλης. Προβλέπεται επίσης η στερέωση και αναστήλωση των τμημάτων εκείνων του Τείχους που κινδυνεύουν με κατάρρευση.

Τα κινητά ευρήματα θα μεταφέρονται στο Μουσείο Φενεού, που βρίσκεται μόλις 800μ. από τον χώρο της ανασκαφής, στο χωριό Καλύβια.

Εκεί άλλωστε φυλάσσονται η κεφαλή Υγείας, που εντοπίστηκε στο Ασκληπιείο, μαρμάρινη τράπεζα προσφορών, ψηφιδωτό δάπεδο, σφόνδυλοι και κιονόκρανα κιόνων.

Πηγή: Έθνος

Νήσος Γυαλί: Το νησί της Ελαφρόπετρας σε Κίνδυνο

© 2006 epirotica

Ένα νησάκι ανάμεσα στη Νίσυρο και στην Κω, το οποίο χάνεται σιγά-σιγά από το πρόσωπο της Γης, είναι το Γυαλί. Και αυτό λόγω του πλούτου του σε ηφαιστειακά πετρώματα -κυρίως ελαφρόπετρα και περλίτη (φυσικό γυαλί) - τα οποία εξορύσσονται αδιακόπως εδώ και 20 χρόνια. Αποτέλεσμα; Το ένα τμήμα του νησιού (αποτελείται από δύο λοφώδη τμήματα τα οποία συνδέονται από μια επίπεδη γλώσσα γης) έχει σχεδόν εξαφανισθεί και στη θέση του έχουν απομείνει δύο μεγάλοι κρατήρες λατομείων.

Παρ' όλα αυτά το Γυαλί έχει κηρυχθεί τοπίο ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους λόγω ακριβώς της ιδιαιτερότητάς του, η οποία διατηρείται μόνο στο ένα τμήμα του, όπου υπάρχουν δάση από κουμαριές και πεύκα. Το σημαντικότερο όμως είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα του νησιού. Το τελευταίο κατά τους αρχαιολόγους ταυτίζεται πιθανώς με την Κισηρούσα την οποία αναφέρει ο Πλίνιος και βρισκόταν απέναντι από το ακρωτήριο της Κνίδου.

''Σημαντικά λείψανα κατοίκησης της Τελικής Νεολιθικής εποχής (4η χιλιετία π.Χ.) βρίσκονται στο Γυαλί, από τα οποία ξεχωρίζουν κτίριο ελλειψοειδούς σχήματος αλλά και αξιόλογα κινητά ευρήματα, όπως δύο χωνευτήρια χαλκού που αποδεικνύουν την πρώιμη άσκηση μεταλλουργίας'', αναφέρει η αρχαιολόγος κυρία Μελίνα Φιλήμονος, προϊσταμένη της ΚΒ' Εφορείας Αρχαιοτήτων του Yπουργείου Πολιτισμού & Τουρισμού. Αυτό ακριβώς το κτίριο της Νεολιθικής εποχής όμως, εύθραυστο καθώς είναι, αντιμετωπίζει σήμερα τον κίνδυνο της καταστροφής εξαιτίας της θέσης του πάνω από το λατομείο. Το αίτημα λοιπόν είναι η άμεση στέγασή του.

Ιδιαίτερο εξάλλου είναι το νεκροταφείο, της ίδιας εποχής, το οποίο αποτελείται από λαξευμένους στο φυσικό πέτρωμα ορθογώνιους τάφους, ενώ απολεπίσματα οψιανών έχουν βρεθεί σε διάφορες θέσεις του νησιού, δεδομένου ότι στο βορειοανατολικό τμήμα του υπάρχουν προϊστορικά λατομεία από τα οποία έβγαινε αυτή η ιδιαίτερα σκληρή πέτρα που χρησίμευε για την κατασκευή εργαλείων.

Επειδή μάλιστα η κατοίκηση συνεχίστηκε κατά τους ιστορικούς χρόνους, στη θέση ''Κάστρο'' έχουν εντοπισθεί και υπολείμματα οχύρωσης της Ελληνιστικής εποχής, καθώς και μία δεξαμενή. Πλήθος είναι τα όστρακα αγγείων, ενώ ένας τάφος που έχει εντοπισθεί μαρτυρεί τη συνέχεια της κατοίκησης και στην Παλαιοχριστιανική περίοδο. Μπορεί λοιπόν να θεωρείται σημαντικό σήμερα ότι το Γυαλί, το οποίο κατοικείται από δέκα ανθρώπους, κατέχει την πρώτη θέση στην εξαγωγή ελαφρόπετρας παγκοσμίως (με 900.000 τόνους τον χρόνο), ωστόσο... για πόσο ακόμη θα υπάρχει;

Πηγή: Αρχαιολογία

''Ελληνικός Κόσμος'': Εκπαιδευτικά Προγράμματα Ιανουαρίου 2011

Τέχνη, μυθολογία αλλά και γλυκές παραδοσιακές γεύσεις από όλη την Ελλάδα περιλαμβάνουν τα κυριακάτικα εκπαιδευτικά προγράμματα του Ιανουαρίου στον ''Ελληνικό Κόσμο'', ενώ το κουκλοθέατρο και η ζωγραφική πρωταγωνιστούν στα οικογενειακά προγράμματα του Σαββάτου για παιδιά 3-5 ετών.

Περιλαμβάνουν ευρύ φάσμα από πρωτότυπες και ενδιαφέρουσες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, που δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά να επιμορφωθούν με ευχάριστο και δημιουργικό τρόπo. Οι προτεινόμενες δραστηριότητες είναι οι εξής:

Αργοναυτική εκστρατεία

Ένας μύθος που, όσες φορές και να τον ακούσουμε, πάντα μας καθηλώνει. Τα παιδιά γίνονται οι Αργοναύτες και με αρχηγό τον Ιάσονα ξεκινούν τη δική τους εκστρατεία πάνω στη μυθική ''Αργώ''.

(Για νήπια και παιδιά όλων των τάξεων του Δημοτικού - 16.1.2011).

Σαγκάλ: ο ποιητής των χρωμάτων

Οι πολύχρωμοι πίνακες του γνωστού καλλιτέχνη γίνονται αφορμή για να δημιουργήσουν τα παιδιά τα δικά τους έργα. Τα έργα του ποιητή των χρωμάτων Σαγκάλ δίνουν την ευκαιρία στα παιδιά να εκφραστούν μέσω της ζωγραφικής, να αναπτύξουν τη δημιουργική φαντασία τους και να έρθουν σε επαφή με πολλά και διαφορετικά υλικά. Τα έργα του διάσημου καλλιτέχνη θα τιτλοφορηθούν εκ νέου από τα παιδιά, θα αναπαρασταθούν ζωντανά και θα αποτελέσουν αφορμή για τη δημιουργία ιστοριών και νέων έργων καλλιτεχνικής έμπνευσης!

(Για νήπια και παιδιά Α' και Β' Δημοτικού – 23.1.2011).

Μιρό: σαν παιδική ζωγραφιά

Ο Ισπανός καλλιτέχνης διηγείται ιστορίες ζωγραφίζοντας. Το εκπαιδευτικό αυτό πρόγραμμα στοχεύει, μέσα από τη ζωή και το έργο του Μιρό, στην καλλιέργεια της αισθητικής των παιδιών, στην ανάπτυξη της δημιουργικής τους φαντασίας και στην επαφή τους με νέους τρόπους και τεχνικές έκφρασης. Τα παιδιά, αφού γνωρίσουν τμήμα από το καλλιτεχνικό έργο του Μιρό και πληροφορίες γύρω από τη ζωή και τις καθημερινές του συνήθειες, θα ανακαλύψουν την τεχνική του κολάζ, τη μεικτή τεχνική, ενώ θα πειραματιστούν με τη δημιουργία γλυπτού από ανακυκλώσιμα υλικά.

(Για παιδιά από Γ' έως ΣΤ' Δημοτικού - 23.1.2011).

Παραδοσιακά γλυκομαγειρέματα

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα φιλοδοξεί να παρασύρει γονείς και παιδιά σε ένα μαγευτικό οδοιπορικό ζαχαροπλαστικής, με συνταγές από κάθε γωνιά της πατρίδας μας που χάνονται στα βάθη του χρόνου. Μικροί και μεγάλοι θα έρθουν σε επαφή με την παράδοση του τόπου μας, μέσω των γλυκών που παραδοσιακά παρασκευάζονται σε κάθε περιοχή. Η ζαχαροπλαστική και οι πρώτες ύλες συναντούν τη γεωγραφία σε ένα παιχνίδι γεύσεων, αρωμάτων και δημιουργίας.

(Για νήπια και παιδιά όλων των τάξεων του Δημοτικού με τους γονείς τους - 30.1.2011).


''Στη γειτονιά της κούκλας… χρωματίζουμε με το σώμα'', ''Ο Αίσωπος στον Ελληνικό Κόσμο'', (15.1 & 29.1), ''Ταξιδεύοντας με τα χρώματα και τα σχήματα της φαντασίας μας'', ''Ένα λαϊκό παραμύθι καμωμένο με κούκλες για παιδιά'' (22.1), είναι τα οικογενειακά προγράμματα Σαββάτου για παιδιά προσχολικής ηλικίας (3-5 ετών) που για πρώτη χρονιά καλούνται να γίνουν επισκέπτες του Ελληνικού Κόσμου.

Κέντρο Πολιτισμού ''Ελληνικός Κόσμος''

Πειραιώς 254, Ταύρος

τηλ. 212-254 0000.

http://www.hellenic-cosmos.gr/ 

edu.ime.gr 

Πηγές: Το Βήμα, Ελληνικός Κόσμος

Η πρώτη ελληνική ταινία τέχνης, ''χαμένη'' για 58 έτη, με θέμα τη Μονή Δαφνίου επαναπατρίζεται και επαναπροβάλλεται

Πενήντα οκτώ χρόνια µετά την ''εξαφάνισή'' της η πρώτη ελληνική και πολυβραβευµένη ταινία τέχνης για τη Μονή Δαφνίου, αυτό το βυζαντινό μνημείο παγκόσμιας εμβέλειας, το οποίο έχει υιοθετήσει η U.N.E.S.C.O., επιστρέφει στη µεγάλη οθόνη.

Χαμένη για έξι σχεδόν δεκαετίες, η πρώτη ελληνική ταινία τέχνης, αφιερωµένη στη Μονή Δαφνίου, επαναπατρίζεται από το Μόναχο για να προβληθεί και πάλι στις 15 Ιανουαρίου 2011 (18:30) στον πύργο Παλατάκι, στο Χαϊδάρι.

Η ταινία γυρίστηκε το 1951, σε μια εποχή κατά την οποία παρατηρείται άνθηση του ελληνικού κινηματογράφου και το ντοκιμαντέρ αποκτά όλο και περισσότερους θιασώτες. Υπό την επήρεια αυτού του κλίματος, ο Άγγελος Προκοπίου παίρνει την απόφαση να γυρίσει την πρώτη μικρού μήκους ταινία τέχνης µε πρωταγωνίστρια τη Μονή Δαφνίου.

Για να επιτύχει το ποθητό αποτέλεσμα και για να ''δημιουργηθεί μια ταινία και να συναγωνισθεί µε ελληνικά χρώματα τις ξένες του είδους της'', ο δημιουργός της εξηγεί στον Τύπο της εποχής πως επιστράτευσε σκαλωσιές και ειδικό φωτισμό.

Και όπως αποδείχθηκε τα κατάφερε, καθώς η ταινία απέσπασε δύο πρώτα βραβεία καλύτερου ντοκιμαντέρ: στα φεστιβάλ του Εδιμβούργου και της Νέας Υόρκης το 1952. Στην Αθήνα προβλήθηκε στον κινηµατογράφο ''Άστυ''.

Χαµένο για 58 χρόνια το ντοκιµαντέρ ήταν γνωστό µεν στους κινηµατογραφικούς κύκλους, αλλά ουδείς µπορούσε να το εντοπίσει. Το υλικό του είναι πολύτιµο, όχι µόνο επειδή αποκαλύπτει στοιχεία για την κινηµατογραφική ιστορία, αλλά και επειδή αποτυπώνει την περιοχή Δαφνίου στις αρχές της δεκαετίας του '50.

Τελικά εντοπίστηκε

Άνθρωπος-κλειδί για τον εντοπισµό του ασπρόµαυρου, αγγλόφωνου και διάρκειας 16 λεπτών κινηµατογραφικού υλικού αναδείχθηκε ο αντιπρόεδρος της Ταινιοθήκης της Ελλάδος Θεόδωρος Αδαµόπουλος, ο οποίος αναζήτησε επί χρόνια την ταινία στη Γερµανία και τελικά κατάφερε να την εντοπίσει στα αρχεία της Ταινιοθήκης του Μονάχου.

Πηγή: In

Αθήνα: Η... πεζοδρομημένη Πατησίων αποκτά και τραμ

ΑΘΗΝΑΙ - Οδός Πατησίων

Εκδόσεις Μ.Μιχαλόπουλος

Τραμ στην Πατησίων, πεζόδρομος η Φυλής, μονόδρομος η Αχαρνών, πράσινο και αναπλάσεις στις πλατείες Βάθης, Βικτώριας, Αγ. Παντελεήμονα, Αττικής, Αγ. Νικολάου, Αμερικής και Κολιάτσου. Οι υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας αποκτούν χρώμα και ''ανοίγουν'' για να κερδίσουν ξανά τους κατοίκους τους. Οι φιλόδοξες πολεοδομικές παρεμβάσεις από το κέντρο της Αθήνας ως τα Ανω και τα Κάτω Πατήσια, τις οποίες σχεδιάζει το Υπουργείο Περιβάλλοντος, θα αφήσουν χώρο στο τραμ, στους πεζούς και στους ποδηλάτες. Ειδικότερα, το πρόγραμμα στρατηγικών αναπλάσεων του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου και προστασίας περιβάλλοντος Αθήνας (Ο.Ρ.Σ.Α.) σε πυκνοδομημένες περιοχές κατοικίας, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τη μονοδρόμηση της οδού Πατησίων και την απόδοση δύο λωρίδων στο τραμ, το οποίο θα φτάνει ως τα Άνω Πατήσια.

Το τραμ διέσχισε για τελευταία φορά την οδό Πατησίων το 1953. Η ιστορική γραμμή λειτουργούσε από τη δεκαετία του 1910. Σήμερα η προτεινόμενη χάραξη διαμέσου των αξόνων Πανεπιστημίου και Πατησίων έχει στόχο τη σύνδεση του κέντρου της Αθήνας με υποβαθμισμένες γειτονιές στα βόρεια της πόλης (Κυψέλη, πλατείες Βικτωρίας και Αμερικής, Καλλιφρονά, πλ. Κολιάτσου, Αγ. Λουκά, Κυπριάδου και Αγ. Βαρβάρα). Το τραμ θα καταλαμβάνει δύο λωρίδες, ενώ οι υπόλοιπες θα μονοδρομηθούν με φορά κυκλοφορίας από τα Άνω Πατήσια προς την Ομόνοια. Το βάρος της κίνησης από το κέντρο προς τα Πατήσια θα ''σηκώσουν'' η ήδη επιβαρρυμένη Δροσοπούλου, αλλά και η Αχαρνών, η οποία θα μονοδρομηθεί.

Η πολεοδομική ανασυγκρότηση στις περιμετρικές γειτονιές του κέντρου θα γίνει με άξονα την Πανεπιστημίου, η οποία όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, από το 2014 θα λειτουργεί ως πεζόδρομος, θα επιτρέπεται μόνο η διέλευση του τραμ και των ποδηλάτων. Η νέα πρόταση η οποία επιχειρεί να δώσει νέα πνοή στις περιοχές αυτές αποτελεί συνέχεια του μεγάλου προγράμματος Ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων και της πεζοδρόμησης της Πανεπιστημίου.

Στο πλαίσιο των αναγκαίων κυκλοφοριακών ρυθμίσεων που θα γίνουν προβλέπεται η αντιστροφή της φοράς κυκλοφορίας στις οδούς Ακαδημίας και Αγίου Κωνσταντίνου, ενώ όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Ο.Ρ.Σ.Α. κ. Ι. Πολύζος η πλατεία Ομονοίας από κυκλοφοριακός κόμβος θα μετατραπεί σε πραγματική πλατεία με την πεζοδρόμηση του οδοστρώματος από την Πατησίων ως την 3η Σεπτεμβρίου. Στόχος, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι το κέντρο της Αθήνας να ''διεισδύσει'', με άξονα την Πατησίων, στη ζώνη κατοικίας που αγκαλιάζεται από την Κυψέλη, το Γαλάτσι και την Αχαρνών.

Οι πολεοδομικές αυτές παρεμβάσεις εντάσσονται στην πολιτική του Οργανισμού Αθήνας για το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής το οποίο έχει τελικό στόχο το 2020. Τα έργα θα υλοποιηθούν κατά τμήματα και σε παράλληλες φάσεις ώστε να έχουν τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις στην καθημερινή και εμπορική ζωή της πόλης.

Για τον ''δρόμο του πληρωμένου έρωτα'', όπως είναι γνωστή η οδός Φυλής, η οποία διασχίζει ορισμένες από τις πιο πυκνοδομημένες κεντρικές συνοικίες της Αθήνας (από τον Άγιο Παντελεήμονα ως τον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών και τα Κάτω Πατήσια), σχεδιάζεται πεζοδρόμηση του οδοστρώματος, αλλά και επιλεγμένων κάθετων οδικών αξόνων. Παρά την παρηκμασμένη εικόνα της περιοχής, επιβιώνουν ακόμη ανάμεσα στις πολυκατοικίες της αντιπαροχής αξιόλογα διατηρητέα νεοκλασικά και μεσοπολεμικά κτίρια, τα οποία αποτυπώνουν την οικιστική ιστορία της Αθήνας.

Επιβιώνει επίσης, ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα της οδού Φυλής, τόσο η κατοικία όσο και το εμπόριο- κυρίως μαγαζιά μεταναστών, όπως τηλεφωνικά κέντρα, καφενεία, κουρεία, καταστήματα με ήδη πρώτης ανάγκης, κ.ά. Οι συνθήκες κατοίκησης όμως είναι υποβαθμισμένες, ενώ οι πράσινοι και οι ελεύθεροι χώροι είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Το νέο πρόγραμμα των στρατηγικών παρεμβάσεων του Ο.Ρ.Σ.Α. περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός ζωντανού τόπου κατοικίας με την παροχή κινήτρων (π.χ. αναπροσαρμογή των δημοτικών τελών, φοροελαφρύνσεις, κ.ά.) για την αποκατάσταση του υποβαθμισμένου κτιριακού αποθέματος και την επαναχρησιμοποίηση των εγκαταλειμμένων χώρων.

Πηγή Το Βήμα