Photo of the Day - Κούβα, Αβάνα / Cuba, La Habana

© 2012 epirotica

Κούβα, Αβάνα

Photo of the Day - Κούβα, Αβάνα-Μαλεκόν / Cuba, La Habana-Malecón

 © 2012 epirotica

Κούβα, Αβάνα - Μαλεκόν

''Παρατηρητές του Χρόνου'': Έκθεση αστροφωτογραφίας του Λουκά Χαψή στο Ίδρυμα Ευγενίδου

Μια εντυπωσιακή έκθεση αστροφωτογραφίας του Λουκά Χαψή διοργανώνεται από τις 2 έως τις 27 Φεβρουαρίου στο Ίδρυμα Ευγενίδου. Η έκθεση με τίτλο ''Παρατηρητές του Χρόνου'' περιλαμβάνει φωτογραφίες από τη Νήσο του Πάσχα στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Η έκθεση αποτελεί ένα ''αστρικό ταξίδι στη Γη των Μοάι'' και περιλαμβάνει τις καλύτερες στιγμές από την αποστολή του Έλληνα φωτογράφου στη μακρινή Νήσο του Πάσχα, στον Ειρηνικό Ωκεανό, ένα από τα πιο απομονωμένα σημεία του πλανήτη μας, η οποία έχει κυρίως γίνει γνωστή για τα περίφημα αγάλματα Moai.

Υπενθυμίζεται ότι ο Λουκάς Χαψής συμμετείχε στην ελληνική αποστολή που ταξίδεψε στο Νησί του Πάσχα για την έκλειψη Ηλίου πέρυσι τον Ιούλιο.

Όλες οι φωτογραφίες ελήφθησαν τότε. Αφορμή για τη φωτογράφηση αποτέλεσε η ολική έκλειψη ηλίου που ήταν ορατή στη Νήσο του Πάσχα.

Ο Λ.Χαψής παρέμεινε στο νησί πάνω από ένα μήνα για να φωτογραφήσει όχι μόνον την έκλειψη αλλά και να τραβήξει πολλές αστροφωτογραφίες με κοινό παρανομαστή τα Moai, τα εμβληματικά πέτρινα αγάλματα του χαμένου πολυνησιακού πολιτισμού των Ράπα Νούι.

Ο φωτογράφος Λουκάς Χαψής έχει μέχρι σήμερα φωτογραφίσει τον ουρανό σε διάφορα σημεία του πλανήτη, από την Αρούμπα ως τη Ζάμπια και από το Καστελόριζο ως τη Νήσο του Πάσχα, όντας σε όλες τις περιπτώσεις παρατηρητής των αστρικών σωμάτων και των ουράνιων φαινόμενων, καθώς επίσης της φύσης και των οικοσυστημάτων.

Η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερη, κατά τις ώρες 10:00-20:00 καθημερινά, στο Ίδρυμα Ευγενίδου (Λεωφ. Συγγρού 387, 175 64 Παλαιό Φάληρο).

Την έκθεση διοργανώνει το Ίδρυμα Ευγενίδου, σε συνεργασία με το περιοδικό ''Φωτογράφος''.

Πηγή: Ιn

Ταξίδια - Αρχαίοι Φίλιπποι Καβάλας

Στην περιοχή των Φιλίππων οργανωμένη ζωή υπήρξε πολύ πριν από τον βασιλιά Φίλιππο, ήδη από την προϊστορική εποχή. Αφετηρία θεωρείται το 5000 π.Χ. και η ανθρώπινη παρουσία συνεχίστηκε αδιάλειπτα ως την πρώιμη εποχή του σιδήρου (μεταξύ 1050 και 700 π.Χ.).

Ο οικισμός εκείνος εγκαταλείφθηκε για να αναπτυχθεί ένας άλλος πιο δυτικά, στην κορυφή του οχυρού λόφου. Το 360 π.Χ., στην ακρόπολη αυτή, Θάσιοι με αρχηγό τον Καλλίστρατο ίδρυσαν την αποικία των Κρηνιδών. Βρισκόταν πάνω στον μόνο δρόμο που ένωνε το εσωτερικό της αρχαίας Θράκης με τα παράλια και περνούσε ανάμεσα στους πρόποδες του Ορβήλου όρους και στα έλη.

Οι πληροφορίες σχετικά με την πόλη που ίδρυσε ο Φίλιππος είναι λίγες σε σχέση με εκείνες των επόμενων περιόδων, επειδή τα μνημεία που έχουν ανασκαφεί ανήκουν κυρίως στους ρωμαϊκούς και παλαιοχριστιανικούς χρόνους.

Έτσι κατάφεραν να εξασφαλίσουν στη Θάσο πρόσβαση σε γεωργικά προϊόντα, σε ξυλεία και στα ορυχεία του Παγγαίου. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, φοβούμενοι τις θρακικές φυλές της περιοχής, προσέφυγαν για προστασία στον βασιλιά Φίλιππο Β', ο οποίος κατέλαβε την πόλη το 356 π.Χ., την οχύρωσε, τη μετονόμασε και εγκατέστησε εκεί Μακεδόνες αποίκους.

Χάρη στα νέα ορυχεία χρυσού που ανακαλύφθηκαν σε κοντινή περιοχή, η πόλη απέκτησε ισχυρή οικονομία.

Μετά μια περίοδο παρακμής, επανήλθε στο προσκήνιο το 42 μ.Χ., όταν έγινε εδώ η περίφημη μάχη των Φιλίππων ανάμεσα στους ρωμαϊκούς στρατούς των δημοκρατικών του Βρούτου και του Κάσσιου και των συνεχιστών της πολιτικής του Ιουλίου Καίσαρα, Οκταβιανού και Αντώνιου (όπου ηττήθηκαν οι δημοκρατικοί).

Οι Φίλιπποι μετατράπηκαν σε αυτοκρατορική αποικία και τόπο εγκατάστασης βετεράνων στρατιωτικών. Μεταξύ 49-50 μ.Χ. η παράδοση προσθέτει στην ιστορία τους ένα σημαντικό, για τους χριστιανούς, γεγονός: την άφιξη του Αποστόλου Παύλου. Με την επικράτηση του χριστιανισμού τον 4ο αιώνα, στα σημεία όπου βρίσκονταν κατεστραμμένα δημόσια κτίρια υψώθηκαν μεγαλόπρεποι χριστιανικοί ναοί (τρεις από τους οποίους υπάρχουν σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο) και οι Φίλιπποι έγιναν προσκυνηματικό κέντρο.

Η παρακμή ξεκίνησε στο τέλος του 6ου αιώνα και στις αρχές του 7ου, επειδή οι κάτοικοι δεν είχαν πλέον τη δυνατότητα να αναστηλώσουν τα κτίρια που έπληξαν καταστροφικοί σεισμοί. Οι σλαβικές επιδρομές χειροτέρεψαν την κατάσταση κι έτσι πολλοί εγκατέλειψαν την πόλη, που τελικά ερήμωσε τον 14ο αιώνα με την εμφάνιση των Τούρκων.

Από το αρχαίο θέατρο στη ''φυλακή του απόστολου Παύλου''
Η παλιά εθνική οδός, αν και δεν χρησιμοποιείται πια, χωρίζει τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων σχεδόν στη μέση. Οι πληροφορίες σχετικά με την πόλη που ίδρυσε ο Φίλιππος είναι λίγες σε σχέση με τις πόλεις των επόμενων περιόδων, επειδή τα μνημεία που έχουν ανασκαφεί ανήκουν κυρίως στους ρωμαϊκούς και παλαιοχριστιανικούς χρόνους.

Οι αρχαιολόγοι έχουν διακρίνει το βόρειο από το νότιο τμήμα. Στο πρώτο εντάσσεται το θέατρο του 4ου αιώνα, που έκτισε πιθανότατα ο Φίλιππος, ιερά, η Βασιλική Α' (5ου-6ου αιώνα), η λεγόμενη φυλακή του Αποστόλου Παύλου και η Βασιλική Γ' (4ος -6ος αιώνας).

Στο δεύτερο τμήμα υπάρχουν ίχνη της θεωρούμενης ως Εγνατίας οδού και τα δημόσια κτίρια της πόλης, η περίφημη Βασιλική Β', το Οκτάγωνο, το Επισκοπείο, το Βαλανείο.

Ψηλά πάνω στον λόφο βρίσκεται η Ακρόπολη και στο εσωτερικό της ο τετράπλευρος πύργος των υστεροβυζαντινών χρόνων. Γύρω του υπάρχει βυζαντινό τείχος θεμελιωμένο πάνω σ’ εκείνο της εποχής του Φιλίππου.

Το τείχος ξεκινώντας από εδώ περιέκλειε τμήμα της πεδιάδας. Η περίμετρός του έφτανε τα 3,5 χλμ. και είχε ισχυρούς πύργους. Για να ανεβείτε εδώ από το μονοπάτι θα χρειαστείτε περίπου 45 λεπτά.

Στο βόρειο τμήμα. Το αρχαίο θέατρο είναι αυτό που θα δείτε πρώτο μπαίνοντας στον αρχαιολογικό χώρο. Έχει γίνει ακόμη πιο διάσημο τα τελευταία χρόνια χάρη στα πολιτιστικά δρώμενα που διοργανώνονται εδώ, με σημαντικότερο το φεστιβάλ αρχαίου δράματος.

Το εντυπωσιακό μνημείο είναι από τα αρχαιότερα οικοδομήματα της πόλης, ενώ παρεμβάσεις έγιναν από τους Ρωμαίους για να χρησιμοποιηθεί ως αρένα. Η αποκατάσταση που έγινε το 1950, πάντως, το έχει... ενισχύσει με μεγάλες δόσεις μπετόν - κάτι που αλλοιώνει την εικόνα του.

Το επόμενο αξιόλογο μνημείο μπροστά στο οποίο θα βρεθείτε είναι η Βασιλική Α' με εγκάρσιο κλίτος και μεγαλοπρεπή γλυπτικό διάκοσμο. Είναι η πρώτη εκκλησία που ανασκάφηκε και το συγκρότημά της είναι τεράστιο. Μετά την καταστροφή της, στη νοτιοδυτική άκρη του αιθρίου χτίστηκε παρεκκλήσι κάτω από το οποίο υπάρχει μια δεξαμενή: η παράδοση λέει πως ήταν η φυλακή του Αποστόλου Παύλου και είχε μετατραπεί σε χώρο λατρείας.

Τα τενάγη
Αιώνες πριν, οι απέραντες εκτάσεις που αντικρίζετε γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων και ονομάζονται τενάγη, ήταν έλος. Η πιο αξιόλογη προσπάθεια για την αποξήρανσή τους -εκτός από αυτήν που έγινε το 1930 για να μοιραστούν αγροτικοί κλήροι στους πρόσφυγες -ανήκει στον Φίλιππο Β' βασιλιά της Μακεδονίας, τον 4ο αιώνα π.Χ. Κι αυτό γιατί έγκαιρα αντιλήφθηκε ότι η νέα πόλη που δημιούργησε και βάφτισε δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί όσο τα έλη έφταναν στις παρυφές της και εξαφάνιζαν την καλλιεργήσιμη γη.

Fast Info

H Βασιλική Γ'
Στη Βασιλική Γ' η ανασκαφή συνεχίζεται κι έτσι δεν είναι επισκέψιμη. Είναι μακρόστενη, με 3 κλίτη. Έχει πολυτελή μαρμαροθετήματα δαπέδου και ενδιαφέροντα γλυπτικό διάκοσμο. Στα μέσα του 6ου αιώνα το μνημείο καταστράφηκε από σεισμό.

Το ανακαινισμένο Μουσείο Φιλίππων
Το αρχαιολογικό μουσείο των Φιλίππων έχει ανακαινιστεί εκ βάθρων και έχει γίνει επανέκθεση των εκθεμάτων. Με τη νέα του μορφή ο επισκέπτης περνάει πρώτα από τα προϊστορικά εκθέματα και ανεβαίνοντας στον όροφο βλέπει τα παλαιοχριστιανικά, με αναφορά στις πράξεις των Αποστόλων και την εικόνα του Αποστόλου Παύλου, με επιγραφές, μαρμάρινα μέλη και εκκλησιαστικά έπιπλα.

Βασιλική Β': Η ''δίδυμη'' της Αγιά-Σοφιάς
Το πιο διάσημο μνημείο του νότιου τμήματος του αρχαιολογικού χώρου είναι η επιβλητική Βασιλική Β'. Ωστόσο, πριν φτάσετε σ’ αυτήν, θα περπατήσετε για λίγο σε έναν δρόμο που θεωρείται τμήμα της Εγνατίας οδού και θα βρεθείτε στη ρωμαϊκή Αγορά.

Η αρχαιότερη φάση της χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ. και φτιάχτηκε πάνω σε κτίρια της πόλης των ελληνιστικών και πρώιμων ρωμαϊκών χρόνων. Αποτελούσε το διοικητικό κέντρο της τότε πόλης και υπήρχαν ναοί, δικαστήρια, βιβλιοθήκη, καταστήματα- τα ερείπια των οποίων θα δείτε γύρω.

Η εκκλησία είναι χτισμένη στα πρότυπα της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης. Εχει τέσσερις μεγάλους πεσσούς πάνω στους οποίους στηριζόταν ο τρούλος και δυο σειρές από κιονοστοιχίες.

Ο τρούλος κατέρρευσε πριν ολοκληρωθούν οι εξωραϊστικές εργασίες των εσωτερικών χώρων και έτσι απέμειναν οι επιβλητικοί πλαϊνοί τοίχοι. Ξεχωριστά χαρακτηριστικά της αποτελούν οι κίονες και η ποιότητα της γλυπτικής, με το τρυπάνι που δημιουργεί ένα πλέγμα από φύλλα που θυμίζουν πλεκτό. Η αναστήλωση του μνημείου έγινε το 1995-96. Πίσω από τη Βασιλική Β' θα διακρίνετε ίχνη της παλαίστρας του 2ου μ.Χ αιώνα και τις βεσπασιανές (δημόσιες τουαλέτες) που σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση.

Η ελληνιστική Αγορά, στον χώρο της οποίας θα περπατήσετε κατευθυνόμενοι προς τη Βασιλική Β’, έχει αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό ακριβώς λόγω της ανέγερσης της εκκλησίας, γύρω στο 550.

Οκτάγωνο
Το συγκρότημα του Οκταγώνου βρίσκεται σε διπλανό χώρο και έχει δική του περίφραξη και φύλαξη. Ένα κίτρινο τόξο θα σας δείξει τον δρόμο προς τη λεγόμενη τρίκλιτη στοά του Οκταγώνου. Είναι ο μητροπολιτικός ναός των Φιλίππων με τα προσκτίσματά του, αφιερωμένος στον Απόστολο Παύλο.

Ως πυρήνα έχει τον καμαροσκεπή τάφο των ελληνιστικών χρόνων, δίπλα από τον οποίο ιδρύθηκε μεταξύ 312-343 μ.Χ. ο πρώτος χριστιανικός ευκτήριος οίκος της πόλης. Περί το 400 μ.Χ. τον αντικατέστησε ο μεγάλος οκτάγωνος ναός που διατηρήθηκε ως τον 7o αιώνα. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά Οκτάγωνα με δύο άμβωνες- κάτι που είναι σπάνιο, όπως και το σύνθρονο που βρίσκεται δεξιά από τα ψηφιδωτά με τα λατρευτικά και τα φυτικά ή ζωικά σύμβολα. Πάνω από το Οκτάγωνο είναι το λεγόμενο συγκρότημα του Βαπτιστηρίου και μία λάρνακα που κάποιοι θεωρούν τάφο του Αποστόλου Παύλου.

Το Βαπτιστήριο τροφοδοτούσε με ζεστό νερό το Βαλανείο (λουτρό), που είχε γύρω του βοηθητικά διαμερίσματα και τους τρεις οίκους: τον ψυχρό, τον μέσο θερμό και τον έσω θερμότερο (η ίδρυσή του θεωρείται πως έγινε στα χρόνια του Αυγούστου, 31 π.Χ. με 14 μ.Χ.).

Δεξιά από το Βαπτιστήριο βρίσκεται ένα μεγάλο κτίσμα που θεωρείται το Επισκοπείο και είναι κτισμένο πάνω σε προγενέστερο κτίριο της ρωμαϊκής περιόδου.

Πηγή: Έθνος

Αποκαλύπτεται ολόκληρη η αρχαία Φενεός

Οι πλημμύρες στην αρχαία Φενεό ήταν πολύ έντονες. Κάλυπταν όχι απλώς μεγάλο μέρος της πόλης, αλλά και σπουδαία ιερά, όπως του Ασκληπιού. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, αφού ο ίδιος ο Ηρακλής, σύμφωνα με τον μύθο, είχε δημιουργήσει τους ηθμούς (βάραθρα) που, όπως πίστευαν οι Φενεάτες, ήταν τεχνητά; Οταν τα βάραθρα φράζονταν, ολόκληρη η πεδιάδα μετατρεπόταν σε λίμνη.

Έτσι, λοιπόν, ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας, ερχόμενος από τον Ορχομενό, κατευθύνθηκε προς την πόλη της Φενεού περνώντας από τις καταβόθρες στα ριζά του Μαυροβουνίου και προχωρώντας κατά μήκος των δυτικών κρασπέδων τής κατακλυσμένης με νερά φενεατικής πεδιάδας. Δεν αναφέρει το συγκρότημα του Ασκληπιείου οδηγώντας τους αρχαιολόγους στο συμπέρασμα πως αυτά είχαν κατακλυστεί από νερά.

Αν το πρόβλημα παλιά ήταν το νερό, τώρα είναι ο χρόνος, με ό,τι συνεπάγεται το πέρασμά του: βλάστηση, επικαθίσεις χωμάτων κ.ά. Έτσι, ο χώρος, που έχει κηρυχθεί από το 1969 αρχαιολογικός και περιλαμβάνει την Ακρόπολη με τις υπώρειές της, αρχαία κρήνη, τα τείχη και το συγκρότημα Ασκληπιείου ελληνιστικών χρόνων ήταν κατά μεγάλα τμήματα αόρατος. Οι ανασκαφές της Ευαγγελίας Πρωτονοταρίου - Δεϊλάκη, μεταξύ 1958 και 1964, είχαν καλυφθεί σε μεγάλη έκταση.

Η Αρχαιολογική Υπηρεσία επανήλθε στην περιοχή το 2008, ξεκινώντας εκτεταμένους καθαρισμούς. ''Η αυτοφυής βλάστηση είχε καλύψει όλη σχεδόν την έκταση στη βόρεια πλευρά της Ακροπόλεως και ιδιαίτερα στις βορειοανατολικές και βορειοδυτικές παρειές του λοφίσκου που υψώνεται το παρεκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου'',  αναφέρει ο Κωνσταντίνος Κίσσας, έφορος αρχαιοτήτων Κορινθίας. Έγιναν εκτεταμένες και συστηματικές αποψιλώσεις καθώς και καθαρισμοί και η αρχαία πόλη αναδύθηκε και πάλι στο φως με τα μεγαλοπρεπή της τείχη και τα κτίριά της.

Η ΛΖ' Ε.Π.Κ.Α. πρότεινε στο Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο την από κοινού διενέργεια ερευνητικού προγράμματος πενταετούς διάρκειας.

Επικεφαλής της ελληνικής πλευράς θα είναι ο δρ. Κίσσας και από την αυστριακή πλευρά ο δρ. P.Scherrer, καθηγητής Αρχαιολογίας και επί σειρά ετών αναπληρωτής διευθυντής των ανασκαφών του Αυστριακού Ινστιτούτου στην Έφεσο.

Το πενταετές πρόγραμμα συνεργασίας θα περιλαμβάνει γεωφυσικές έρευνες, μικρές δοκιμαστικές τομές και συστηματική ανασκαφική έρευνα κατά μήκος του αρχαίου Τείχους και ιδιαίτερα στην περιοχή της Πύλης. Προβλέπεται επίσης η στερέωση και αναστήλωση των τμημάτων εκείνων του Τείχους που κινδυνεύουν με κατάρρευση.

Τα κινητά ευρήματα θα μεταφέρονται στο Μουσείο Φενεού, που βρίσκεται μόλις 800μ. από τον χώρο της ανασκαφής, στο χωριό Καλύβια.

Εκεί άλλωστε φυλάσσονται η κεφαλή Υγείας, που εντοπίστηκε στο Ασκληπιείο, μαρμάρινη τράπεζα προσφορών, ψηφιδωτό δάπεδο, σφόνδυλοι και κιονόκρανα κιόνων.

Πηγή: Έθνος

Νήσος Γυαλί: Το νησί της Ελαφρόπετρας σε Κίνδυνο

© 2006 epirotica

Ένα νησάκι ανάμεσα στη Νίσυρο και στην Κω, το οποίο χάνεται σιγά-σιγά από το πρόσωπο της Γης, είναι το Γυαλί. Και αυτό λόγω του πλούτου του σε ηφαιστειακά πετρώματα -κυρίως ελαφρόπετρα και περλίτη (φυσικό γυαλί) - τα οποία εξορύσσονται αδιακόπως εδώ και 20 χρόνια. Αποτέλεσμα; Το ένα τμήμα του νησιού (αποτελείται από δύο λοφώδη τμήματα τα οποία συνδέονται από μια επίπεδη γλώσσα γης) έχει σχεδόν εξαφανισθεί και στη θέση του έχουν απομείνει δύο μεγάλοι κρατήρες λατομείων.

Παρ' όλα αυτά το Γυαλί έχει κηρυχθεί τοπίο ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους λόγω ακριβώς της ιδιαιτερότητάς του, η οποία διατηρείται μόνο στο ένα τμήμα του, όπου υπάρχουν δάση από κουμαριές και πεύκα. Το σημαντικότερο όμως είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα του νησιού. Το τελευταίο κατά τους αρχαιολόγους ταυτίζεται πιθανώς με την Κισηρούσα την οποία αναφέρει ο Πλίνιος και βρισκόταν απέναντι από το ακρωτήριο της Κνίδου.

''Σημαντικά λείψανα κατοίκησης της Τελικής Νεολιθικής εποχής (4η χιλιετία π.Χ.) βρίσκονται στο Γυαλί, από τα οποία ξεχωρίζουν κτίριο ελλειψοειδούς σχήματος αλλά και αξιόλογα κινητά ευρήματα, όπως δύο χωνευτήρια χαλκού που αποδεικνύουν την πρώιμη άσκηση μεταλλουργίας'', αναφέρει η αρχαιολόγος κυρία Μελίνα Φιλήμονος, προϊσταμένη της ΚΒ' Εφορείας Αρχαιοτήτων του Yπουργείου Πολιτισμού & Τουρισμού. Αυτό ακριβώς το κτίριο της Νεολιθικής εποχής όμως, εύθραυστο καθώς είναι, αντιμετωπίζει σήμερα τον κίνδυνο της καταστροφής εξαιτίας της θέσης του πάνω από το λατομείο. Το αίτημα λοιπόν είναι η άμεση στέγασή του.

Ιδιαίτερο εξάλλου είναι το νεκροταφείο, της ίδιας εποχής, το οποίο αποτελείται από λαξευμένους στο φυσικό πέτρωμα ορθογώνιους τάφους, ενώ απολεπίσματα οψιανών έχουν βρεθεί σε διάφορες θέσεις του νησιού, δεδομένου ότι στο βορειοανατολικό τμήμα του υπάρχουν προϊστορικά λατομεία από τα οποία έβγαινε αυτή η ιδιαίτερα σκληρή πέτρα που χρησίμευε για την κατασκευή εργαλείων.

Επειδή μάλιστα η κατοίκηση συνεχίστηκε κατά τους ιστορικούς χρόνους, στη θέση ''Κάστρο'' έχουν εντοπισθεί και υπολείμματα οχύρωσης της Ελληνιστικής εποχής, καθώς και μία δεξαμενή. Πλήθος είναι τα όστρακα αγγείων, ενώ ένας τάφος που έχει εντοπισθεί μαρτυρεί τη συνέχεια της κατοίκησης και στην Παλαιοχριστιανική περίοδο. Μπορεί λοιπόν να θεωρείται σημαντικό σήμερα ότι το Γυαλί, το οποίο κατοικείται από δέκα ανθρώπους, κατέχει την πρώτη θέση στην εξαγωγή ελαφρόπετρας παγκοσμίως (με 900.000 τόνους τον χρόνο), ωστόσο... για πόσο ακόμη θα υπάρχει;

Πηγή: Αρχαιολογία

Photo of the Day - Ισλανδία, Χερσόνησος του Σνέφελσνες / Iceland, Snæfellsnes Peninsula

 Photo by Matthew Wynyard

Ισλανδία, Χερσόνησος του Σνέφελσνες


English version
Iceland, Snæfellsnes Peninsula


Πηγή / Source: National Geographic

''Μνημείο'' πολιτιστικής κληρονομιάς η διάβαση πεζών της Abbey Road των The Beatles / The Beatles Abbey Road Crossing Becomes Heritage Site

Μία διάβαση πεζών στο Λονδίνο, η οποία έγινε παγκοσμίως γνωστή όταν οι Beatles φωτογραφήθηκαν να την διασχίζουν για το εξώφυλλο του άλμπουμ τους ''Abbey Road'', προστέθηκε στην Πολιτιστική Κληρονομιά από τις Βρετανικές Αρχές. 

''Η διάβαση αυτή σαράντα χρόνια μετά συνεχίζει να προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες, οι οποίοι την διασχίζουν, προσπαθώντας να μιμηθούν τη στάση του συγκροτήματος στο εξώφυλλο του Abbey Road'', δήλωσε ο Βρετανός Υπουργός για την Πολιτιστική Κληρονομιά Τζον Πένροουζ (John Penrose).

Στο εξώφυλλο του άλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 1969, ο John Lennon, ο Ringo Star, ο Paul McCartney και ο George Harrison διασχίζουν ο ένας πίσω από τον άλλο την Abbey Road (οδό Άμπεϊ), η οποία βρίσκεται κοντά στο στούντιο όπου ηχογράφησαν το ομώνυμο άλμπουμ. Μπορείτε να τη δείτε μέσω ειδικής webcam στην ιστοσελίδα  http://www.abbeyroad.com/visit/.

''Είναι μία μεγάλη χρονιά για εμένα, μία απίστευτη χρονιά για τους Beatles, και το να μάθω ότι η διάβαση πεζών στην Abbey Road θα διατηρηθεί είναι το κερασάκι στην τούρτα'', δήλωσε ο Sir Paul McCartney.

The Beatles - Abbey Road LP

English version
The Abbey Road pedestrian crossing in Northern London is one of the world’s most famous because it is on the cover of a Beatles album. Now, the British government has put it on the list of National Heritage Sites.

The crossing, however, is not in the exact same place it was when the Beatles walked over it in 1969.  It was moved about 3 meters because of traffic reasons in the 1970s. For real fans of the Fab Four it doesn’t matter, the site still remains a place which thousands of Beatles fans visit every year.

Normally, only buildings and other architectural sites get the award. It is the first time that a section of a street became part of Britain’s National Heritage. The crossing is near the Abbey Road studios where the Beatles made most of their records. Today it can be seen around the world on a special webcam  (http://www.abbeyroad.com/visit/).  The studio building itself became listed by British Heritage last February.

The photographer of the picture said he only had 10 minutes to take it. It became one of the most famous album covers of all times. The Abbey Road album was the last one the Beatles completed before they broke up.

Sir Paul McCartney, who was barefoot in the photograph, said that the news was great for the legendary band.

Πηγές / Sources: In, Easy English News

Οι Προϊστορικές Βραχογραφίες των Φιλίππων Καβάλας

H πανάρχαια ιστορία που είναι χαραγμένη στους βράχους της Mακεδονίας αναδύεται στην επιφάνεια του επιστημονικού ενδιαφέροντος και περιμένει εκείνους που θα έχουν την υπομονή να ξεκλειδώσουν τα μυστικά της.

Ψηλά σε έναν λόφο στην περιοχή των Φιλίππων της Kαβάλας, μια σειρά βραχογραφίες αποτυπώνουν τη ζωή και το πνεύμα των ανθρώπων της Eποχής του Xαλκού και του Σιδήρου. Για δεκαετίες οι ντόπιοι ήξεραν τη θέση ως ''Γραμμένες Πέτρες'', καθώς το νήμα της σχετικής γνώσης είχε χαθεί στην αχλύ του χρόνου.

Tο περασμένο καλοκαίρι, ένας νέος επιστήμονας αποφάσισε να ξεδιπλώσει τις άγνωστες πτυχές της Iστορίας, που διατηρήθηκαν αναλλοίωτες επί χιλιάδες χρόνια πάνω στη μακεδονική γη. Σε αυτές τις βραχογραφίες έστρεψε το ενδιαφέρον για τη διδακτορική του διατριβή ο Γιώργος Hλιάδης, με καταγωγή από την Kαβάλα, υποψήφιος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Tras-os-Montes στην πόλη Vila Real της Πορτογαλίας. Mαζί με τον υπεύθυνο καθηγητή του, μια ομάδα πέντε Πορτογάλων ερευνητών και δύο φοιτητές της Σχολής Kαλών Tεχνών από τη Θεσσαλονίκη αφιέρωσαν δύο μήνες το περασμένο καλοκαίρι για να καταδυθούν στα άδυτα της Iστορίας.

''Σε όλη την ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου εντοπίζονται βραχογραφίες και εγχάρακτες παραστάσεις, όμως η θέση στον λόφο του Προφήτη Hλία είχε το πλεονέκτημα της προσβασιμότητας αλλά και της πολύ ενδιαφέρουσας θεματολογίας με επίκεντρο εικόνες του πολέμου'', εξηγεί ο κ. Γ.Hλιάδης, ενώ πλέον βρίσκεται στο στάδιο της επεξεργασίας των στοιχείων που συγκέντρωσαν έπειτα από πολλές ώρες μελέτης κάτω από τον καυτό ήλιο και ενώ το φως αντανακλούσε στα μάρμαρα και τις επιφάνειες των βράχων.

Πρόκειται για περιοχή που βρίσκεται σε ύψωμα με θέα σε όλη την κοιλάδα των Φιλίππων. Η συγκέντρωση των βραχογραφιών εκτείνεται μέσα σε ένα τετραγωνικό στρέμμα. Όμως η χρονική οριοθέτηση δεν είναι καθόλου εύκολη, σημειώνει ο ερευνητής. ''H χρονολόγηση είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα. Εκτιμάται ότι ανάγονται στη τελευταία Εποχή του Xαλκού και στην Εποχή του Σιδήρου, κάπου μεταξύ 1100 και 500 π.X. Συμπέρασμα θα προκύψει από τη συγκριτική μελέτη, καθώς στο ανοικτό τοπίο είναι δύσκολη η εφαρμογή μεθόδων όπως αυτή του άνθρακα''.

Στη χώρα μας, η μεγαλύτερη συγκέντρωση βραχογραφιών παρατηρείται στη Bόρειο Eλλάδα αλλά και στις Kυκλάδες, όπως στην Άνδρο και τη Mήλο. H ερευνητική παράδοση, όμως, είναι περιορισμένη καθώς το αρχαιολογικό ενδιαφέρον στρέφεται κυρίως στην κλασική αρχαιότητα αλλά και σε απτά και ερμηνεύσιμα ευρήματα.

Oι βραχογραφίες ήταν ''από πάντα γνωστές'' στους ντόπιους, ενώ οι πρώτες έρευνες έγιναν τη δεκαετία του '70. Σε νεότερες έρευνες, που έγιναν το 2005, ο κ. Γ.Hλιάδης εργάστηκε για το μεταπτυχιακό του και φέτος το καλοκαίρι ξεκίνησε τη δική του συστηματική έρευνα μαζί με ομάδα συνεργατών και φίλων.

Μεσόγειος και Φίλιπποι
Tο αντικείμενο της έρευνάς του είναι η μελέτη της προϊστορικής τέχνης και η σύνδεσή της με τις αντίστοιχες κοινωνίες και κουλτούρες.

Aναπαραστάσεις αποτυπωμένες είτε με τη μορφή χρώματος (rock art paintings) σε σπηλιές είτε ως εγχάρακτα μοτίβα σε βράχους σε ανοιχτό τοπίο. Aν και η μελέτη των βραχογραφιών στην Eυρώπη ακολουθεί μια παράδοση που ξεκίνησε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σε χώρες όπως η Iσπανία, η Γαλλία και η Iταλία, στην Eλλάδα, η έρευνα στο συγκεκριμένο αντικείμενο βρίσκεται ακόμα σε πρωταρχικό στάδιο.

H θεματολογία των βραχογραφιών στους Φιλίππους παρουσίασε εξαρχής ενδιαφέρον για τον κ.Hλιάδη, καθώς τα μοτίβα έδειχναν ως κεντρικό θέμα τον πολεμιστή με δόρατα, ασπίδες, τόξα, σπαθιά και αναπαραστάσεις αλόγων και έφιππων πολεμιστών.

Oι πληροφορίες, όμως, είναι ελάχιστες. Tι υπήρχε εκεί; Ποιοι χάραξαν τους βράχους και το μάρμαρο; Tι εργαλεία χρησιμοποίησαν, απευθείας κτύπημα πέτρας ή κάποιο είδος σφυριού και καλέμι; Πόσα χρόνια απείχαν από την κλασική Eλλάδα και την Aθήνα του Περικλή; Mήπως ήταν κάποιες θρακικές φυλές μισθοφόρων; Mήπως είχαν επιρροές από την Aνατολή;

Στην περιοχή πάντως δεν έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίου ή προϊστορικού οικισμού, κάτι που περιπλέκει περισσότερο τα πράγματα.

''Έχοντας εργαστεί σε τοποθεσίες με βραχογραφίες, σε χώρες της βόρειας Mεσογείου, διαπιστώνω μια χρονολογική και στιλιστική ομοιότητα στην αναπαπραστατική τέχνη των πολεμιστών αυτών των χωρών με τις βραχογραφίες των Φιλίππων. Aυτό είναι κυρίως που με συναρπάζει: το πώς το αυστηρά τοπικό, όσον αφορά την οριοθέτηση του τοπίου, είναι παράλληλα και παγκόσμιο. H μελέτη των βραχογραφιών της ανατολικής Mακεδονίας και των Φιλίππων αποτελεί ένα μοναδικό πεδίο γι’ αυτό τον διάλογο'', σημειώνει ο κ.Hλιάδης και επισημαίνει ότι υπάρχουν σημάδια που συνδέουν τις παραστάσεις της Mακεδονίας με εκείνες που ανακαλύφθηκαν στις ιταλικές Aλπεις κοντά στην Mπρέσια (Brescia), στην περιοχή Val Camonica (46° 1′ 26″ N, 10° 21′ 0″ E). Mια περιοχή προστατευμένη από την U.N.E.S.C.O., όπου κυριαρχούν ανάλογα θέματα με πολεμιστές από την Eποχή του Σιδήρου.

Πηγή: Έθνος

Η αρχαία ιστορία της Μαρώνειας στο ανακαινισμένο ''Αρχοντικό Ταβανιώτη''

''Η Μαρώνεια και ο Ίσμαρος από τα προϊστορικά μέχρι τα νεώτερα χρόνια'' είναι το θέμα της μόνιμης έκθεσης αρχαιοτήτων που θα φιλοξενεί το πλήρες ανακαινισμένο ''Aρχοντικό Ταβανιώτη'' στη Μαρώνεια.

Τα εγκαίνια του κτιρίου έγιναν το περασμένο Σάββατο. Το ''Αρχοντικό Ταβανιώτη'' αγοράστηκε και ανακατασκευάστηκε από την πολιτεία και αποτελεί δείγμα της μαρωνίτικης οικιστικής κληρονομιάς, ενώ αποτελεί σημείο αναφοράς, τόσο για τους επισκέπτες όσο και για τους μόνιμους κατοίκους της περιοχής.

Ανακαλύφθηκε αρχαίο ναυάγιο με νέο υποβρύχιο

Το ναυάγιο τεκμηριώθηκε φωτογραφικά με ψηφιακές φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης για τη δημιουργία φωτομωσαϊκού

Ναυάγιο μεσοβυζαντινών χρόνων εντοπίστηκε από υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή του Θαλασσίου Πάρκου Αλοννήσου και Βορείων Σποράδων, κατά τη διάρκεια της οποίας χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά παγκοσμίως σε αντίστοιχη έρευνα ένα αυτόνομο υποβρύχιο όχημα με πλευρικό ηχοβολιστή.

Όσον αφορά το ναυάγιο, πρόκειται για συγκέντρωση θραυσμένων αμφορέων, που εντοπίζονται σε επικλινή βραχώδη πυθμένα σε βάθος από 17 μέχρι 42 μέτρα.

Το ναυάγιο τεκμηριώθηκε φωτογραφικά με ψηφιακές φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης για τη δημιουργία φωτομωσαϊκού, καθώς και με αντίστοιχη στερεοσκοπική ψηφιακή φωτογράφηση.

Από τα τοιχώματά του λήφθηκαν δείγματα για την ανίχνευση DNA του περιεχομένου του, στο Βιολογικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου Lund στη Σουηδία, με το οποίο συνεργάζεται η επιστημονική ομάδα.

Συγκεκριμένα, από 24 Σεπτεμβρίου μέχρι 6 Οκτωβρίου 2010, κλιμάκιο της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων μαζί με αρχαιολόγους και τεχνικούς από το αμερικανικό Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Woods Hole πραγματοποίησε υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή του Θαλασσίου Πάρκου Αλοννήσου & Βορείων Σποράδων, με σκοπό τον εντοπισμό, καταγραφή και τεκμηρίωση αρχαίων ναυαγίων.

Η έρευνα εστιάστηκε σε προεπιλεγμένες περιοχές των νήσων Αλόννησος, Κυρά Παναγιά και Περιστέρα και πραγματοποιήθηκε με συμβατικές καταδύσεις και χρήση ενός αυτόνομου υποβρυχίου οχήματος (Autonomus Underwater Vehicle - A.U.V.), εφοδιασμένου με πλευρικό ηχοβολιστή (Side Scan Sonar - S.S.S.) και βιντεοκάμερα υψηλής ανάλυσης.

Το όχημα αυτό, που χρησιμοποιείται για πρώτη φορά παγκοσμίως σε υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα, αποτύπωσε τη βυθομετρία και κατέγραψε οπτικά και ηχοβολιστικά μία εκτενή περιοχή, εκτάσεως οκτώ τετραγωνικών χιλιομέτρων, σε βάθη που κυμαίνονται μεταξύ 40μ. και 85μ. και είναι απρόσιτα με τις συμβατικές μεθόδους κατάδυσης.

Πλούσιος βυθός

Δεκατέσσερα αρχαία ναυάγια και οικισμοί, αλλά και δύο πρώην χερσαίες εγκαταστάσεις, που βρίσκονται σήμερα κάτω από την επιφάνεια του νερού, έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα στον βυθό των Βορείων Σποράδων και του Παγασητικού.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα των ναυαγίων-αμφορείς, σφραγίσματα αμφορέων, μικρά αγγεία, όπως κυάθια, κάνθαροι, σκύφοι, πρόχοι και άλλα-επιβεβαιώνουν ότι η περιοχή αποτελούσε κομβικό σημείο για τα καράβια που κατευθύνονταν προς τον Εύξεινο Πόντο.

Προωθητήρες

Στις έρευνες χρησιμοποιήθηκε επίσης ένας νέος τύπος υποβρυχίων προωθητήρων, οι οποίοι προσαρμοζόμενοι στις φιάλες κατάδυσης παρέχουν τη δυνατότητα κάλυψης υπερδιπλάσιων αποστάσεων.

 

Πηγή: Έθνος

Οι ανεξερεύνητες αρχαίες πόλεις του Πηλίου

Η αρχαία Κασθαναία αποκαλύπτεται. Η απόκρημνη πλαγιά, στα ανοιχτά του Κεραμιδίου στο Πήλιο, κρύβει τα ερείπια μιας πόλης, στην παραλία της οποίας σκόρπισαν τα συντρίμμια του περσικού στόλου μετά την ήττα του Ξέρξη το 480 π.Χ., όπως λέει ο Ηρόδοτος. Στην ανατολική πλευρά του βουνού των Κενταύρων είναι ορατά τα ερείπια από τα τείχη μιας πόλης, που εκτιμάται ότι είναι η αρχαία Κασθαναία.

''Η περιοχή είναι δύσβατη. Το πυκνό δάσος εμποδίζει την ορατότητα, ωστόσο και από απόσταση φαίνονται τα ερείπια του τείχους'', αναφέρει ο Χαράλαμπος Ιντζεσίλογλου, αρχαιολόγος της ΙΓ’ Εφορείας Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Η αρχαία πόλη είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος από τη δεκαετία του '60 και εκτείνεται στην περιοχή του Κεραμιδίου, από το ακρωτήρι Δερματάς μέχρι το ακρωτήρι Πουρί.

Όπως όλα δείχνουν, πρόκειται για την αρχαία Κασθαναία, η οποία άκμασε στην κλασική και ελληνιστική περίοδο, ενώ δεν αποκλείεται να υπήρχε ζωή και για πολλά περισσότερα χρόνια. Εκτός από τον Ηρόδοτο, αναφορά στην πόλη γίνεται και από τον Στράβωνα που τη θεωρεί ''κώμη εξαρτώμενη από τη Δημητριάδα'', ενώ σύγχρονοι περιηγητές, όπως ο Γάλλος Μαζιέρ, σημείωσαν πως τα τείχη της Κασθαναίας μπορούν να συγκριθούν σε ποιότητα κατασκευής μόνο με το τείχος της Δημητριάδας.

''Αν καταφέρουμε να ξεκινήσουμε μια ανασκαφή, θα πρέπει να αρχίσουμε από τον καθαρισμό της περιοχής. Αν είμαστε τυχεροί και αποδείξουμε επιγραφικά ότι πρόκειται για την αρχαία Κασθαναία, θα καταγράψουμε μια πολύ σημαντική επιτυχία'', σημειώνει ο κ. Ιντζεσίλογλου.

Τα τείχη που περιβάλλουν την αρχαία πόλη, χρονολογούνται στον 5ο-3ο π.Χ. αιώνα. Μια εξίσου ενδιαφέρουσα θέση που κεντρίζει τους αρχαιολόγους στο Πήλιο είναι το Παλιόκαστρο, μεταξύ Ζαγοράς και Πουρίου. Και εκεί υπάρχει μια αρχαία πόλη, κρυμμένη μέσα σε πυκνό δάσος και εκτιμάται ότι θα βρεθούν ίχνη κατοίκησης των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων.

Η ανασκαφή αναμένεται να φέρει στο φως μια σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη, ειδικά αν συνδυαστεί με την αποκάλυψη μιας άλλης σπουδαίας πόλης, της αρχαίας Μελιβοίας, πόλης του φημισμένου από τους ομηρικούς χρόνους βασιλιά Φιλοκτήτη, που βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα βορειότερα και αρχίζει σιγά σιγά να βγαίνει στο φως από τη λήθη των αιώνων και τα βάθη της γης.

Πηγή: Έθνος

Η γοητεία που ασκούσε ο Χίτλερ μέσω της Έκθεσης ''Ο Χίτλερ και οι Γερμανοί'' στο Βερολίνο

Μια νέα έκθεση στο Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο του Βερολίνου καταγράφει και επιχειρεί να φωτίσει την τυφλή αφοσίωση του γερμανικού λαού προς τον Αφόλφο Χίτλερ.

O Αδόλφος Χίτλερ είναι ανεπιθύμητος στη Γερμανία. Από τότε που αυτοκτόνησε, τον Μάιο του 1945, είχε ανακηρυχθεί persona non grata στα γερμανικά ιστορικά μουσεία. Οχι ότι δεν μπαινόβγαινε συνεχώς σε αυτά. Οι εκθέσεις για τις ανομίες του, με αφετηρία το Άουσβιτς (Auschwitz), είναι αμέτρητες. Σε όλες αυτές όμως συνοδευόταν πάντα από έναν ''κηδεμόνα'': Είτε από θαυμάστριες (''Ο Χίτλερ και οι γυναίκες του''), είτε από στρατηγούς, είτε από τον σκύλο του και πάει λέγοντας.

Αποκλειστικά μόνος του δεν είχε πουθενά πρόσβαση. Γι΄ αυτό και η Έκθεση ''Ο Χίτλερ και οι Γερμανοί'', που παρουσιάζεται αυτές τις ημέρες στο Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο του Βερολίνου και στην οποία ο ''Φύρερ'' παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, αποτελεί μοναδική καινοτομία.

Ωστόσο, Χίτλερ χωρίς οπαδούς δεν γίνεται. Γι΄ αυτό και ο υπότιτλος της έκθεσης είναι ''Λαϊκή ενότητα και έγκλημα'', που παραπέμπει στη συνενοχή μεγάλης μερίδας του πληθυσμού στα χιτλερικά εγκλήματα. Πολλοί τον θεωρούσαν τον νέο Μεσσία.
Και αυτό το πίστευε και ο ίδιος. ''Το θαύμα είναι ότι με βρήκατε!'' είχε πει ενώπιον 140.000 θεατών το 1940 στη Νυρεμβέργη. ''Ότι με βρήκατε ανάμεσα σε τόσο πολλά εκατομμύρια! Και το ότι σας βρήκα και εγώ είναι η μεγάλη τύχη της Γερμανίας!''.

'Drummer' cigarettes with a member of SA

1933

Μαζική παράκρουση; Πιθανόν. Ορισμένοι ιστορικοί, όπως ο Χανς Ούλριχ Θάμερ (Hans-Ulrich Thamer), συμπεραίνουν από αυτό ότι, αν ο δικτάτορας έκανε ελεύθερες εκλογές στο απόγειο της δημοτικότητάς του, το 1938, θα έπαιρνε το 90% των ψήφων. ''Ο Χίτλερ δεν ήταν από μόνος του σαγηνευτικός'', προσθέτει η επιμελήτρια της έκθεσης Σιμόνε Ερπελ (Simone Erpel). ''Η σαγήνη του γίνεται κατανοητή μόνο αν ληφθεί υπόψη η τυφλή αφοσίωση που του έδειχναν οι μάζες''.

Η αφοσίωση αυτή δεν εξηγείται εύκολα. Οι διοργανωτές προσπαθούν φιλότιμα να το κάνουν με αναλύσεις που έχουν αναρτηθεί στους τοίχους του μουσείου. Την καλύτερη εξήγηση όμως τη δίνουν τα ίδια τα εκθέματα: Τα ενθουσιώδη γράμματα των παιδιών προς τον ''θείο Χίτλερ'' ή τα πλουμιστά σύμβολα, που έκαναν μικρούς και μεγάλους να πιστεύουν ότι ανήκουν σε ανώτερη φυλή.

Τα σύμβολα αυτά παρουσιάζονται βέβαια στην έκθεση σε μίνι σχήμα. ''Η ιδέα ήταν να μη θαμπώσουμε πάλι τα μάτια των Γερμανών με τις υπερμεγέθεις κατασκευές των ναζιστών'', αναφέρει η κ. Έρπελ. Το ίδιο ισχύει και για τα πορτρέτα του Χίτλερ. ''Δεν θέλουμε να δώσουμε ευκαιρία σε άτομα, που επηρεάζονται εύκολα από τη μνημειακή τέχνη, να ταυτιστούν με αυτόν'', προσθέτει.

Η έκθεση είναι λοιπόν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των σημερινών Γερμανών. ''Ο Χίτλερ παραμένει ανοιχτό ερώτημα'', λέει η ίδια. ''Κάθε γενιά θα πρέπει να δώσει σε αυτό τη δική της απάντηση''.

Η Σβάστικα των Ευλαβών Γυναικών

Στους τοίχους των ευαγγελικών εκκλησιών δεν κρέμονται εικόνες αγίων, πόσω μάλλον πολιτικά σύμβολα. Όμως την 1η Μαϊου του 1935 έγινε η μεγάλη ανατροπή: Η ναζιστική οργάνωση γυναικών της πόλης Ρότενμπουργκ (Rotenburg) στο κρατίδιο Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία (Nordrhein-Westfalen) ανάρτησε στον γοτθικό ναό Sankt Jakob μια ''θηριώδη'' σβάστικα η οποία εκτεινόταν σε 8 τετραγωνικά μέτρα.

''Δουλεύαμε ατελείωτες νύχτες για να τη ράψουμε'', δήλωσε στην τελετή ανάρτησης μία από τις ράπτριες. Στις λωρίδες της σβάστικας απεικονίζονται αγήματα των SΑ (Δυνάμεις Ασφαλείας), της χιτλερικής νεολαίας, καθώς και της Γερμανικής Ομοσπονδίας Νεανίδων, ενώ στην τομή των λωρίδων φαντάζει η σημαιοστολισμένη εκκλησία. ''Η εκκλησία έδωσε την εντολή, οι γυναίκες πρόσθεσαν σε αυτή το νόημα'', επαινούσε ο επικεφαλής του ναζιστικού κόμματος της περιοχής.

Και το νόημα ήταν προφανώς η εθελούσια μετάταξη των χριστιανών γυναικών στη χιτλερική θρησκεία.

Jews are unwelcome in our town

1933

English version
Sixty-five years after the end of the Second World War Hitler and National Socialism still remain explosive issues. Every generation poses similar questions.

How was Hitler’s rise possible? How could Hitler and National Socialism, which were responsible for war, crimes and genocide, count on widespread acceptance by German society until the very end? Why were so many Germans willing to align their conduct with the ''Führer'' and thus actively support the Nazi dictatorship?

The exhibition ''Hitler and the Germans. Nation and Crime'' seeks answers to these questions by examining not only the phenomenon of Hitler, but also German society and its significance for the rule of National Socialism.

Youth Propaganda Poster

1939

Young Hitler was an unprepossessing character. There was nothing about him that seemed to predestine him to rise to power. Nonetheless he was soon surrounded by devout followers and came to be the most powerful man in Europe. His power can therefore not be explained simply on the basis of his personal characteristics. More important are the socio-political conditions and the mindset of the German people at this time. He mobilized their social fears and hopes and utilized them for his own purposes. The dictatorship rested on mass enthusiasm and approval, but also on violence, murder and physical annihilation.

The exhibition shows the interconnection between Hitler's personal power and the hopes and interests of large sections of German society. Hitler could not have consolidated his dictatorship without the population’s acceptance of his role as ''Führer''.

In the process, German society became more and more deeply enmeshed in the politics of the ''Führer State'', which promised the people work, advancement, prosperity and the reinstatement of former national grandeur. National Socialist politics packaged these enticements in the rhetoric of the ''Volksgemeinschaft'', the myth of a ''national community''. Its societal practice comprised the seeming integration of the ''Volksgenossen'', the members of this nation, as well as the exclusion of the ''Gemeinschaftsfremden'', those ''alien'' to the community. The Nazi politics led to the erosion of state structures and moral values. It ended in destruction and annihilation.

''Hitler ind die Deutschen - Volksgemeinschaft und Verbrechen''
Deutsches Historisches Museum - Berlin
15.10.2010 - 06.02.2010

Πηγές / Sources: To Vima, Deutsches Historisches Museum

Por-Bajin: Μυστηριώδη μεσαιωνικά ερείπια στο κέντρο μιας λίμνης στη Σιβηρία / Mysterious medieval ruins at the center of a Siberian Lake

Μια τεράστια, όσο και μυστηριώδη θέση ανασκάπτει ο αρχαιολόγος Heinrich Härke και η ομάδα του (Πανεπιστήμιο του Reading) στο νησί μιας απομονωμένης λίμνης στη Νότια Σιβηρία, στη ρωσική Δημοκρατία Tuva. Πρόκειται για τη θέση Por-Bajin, όπου η ρωσίδα αρχαιολόγος Irina Arzhantseva, υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Ιδρύματος Por-Bajin, επεσήμανε μια οχυρωμένη εγκατάσταση η οποία περιλαμβάνει τα ερείπια 30 κτιρίων.

Η εντυπωσιακή για τις διαστάσεις της θέση, το τείχος ορθώνεται ακόμη σε ύψος 12,19μ. και περιβάλλει έκταση 28 στρεμμάτων, ανάγεται στους Ουιγούρους, τουρκομανικό λαό της Κεντρικής Ασίας των οποίων οι απόγονοι ζουν σήμερα στη Δυτική Κίνα.

Κατασκευάστηκε στα μέσα του 8ου αι. μ.Χ. και αποτελεί δείγμα της οχυρωματικής αρχιτεκτονικής της περιφέρειας της αυτοκρατορίας των Ουιγούρων (742 – 848). Συνεπώς, παρουσιάζει τεχνικά γνωρίσματα που απαντώνται σε πολιτισμούς με τους οποίους οι Ουιγούροι είχαν επαφές, όπως οι Κινέζοι και οι Πέρσες.

English version 

University of Reading archaeologist Heinrich Härke has spent his career researching the European Dark Ages. But at the invitation of the Por-Bajin Cultural Foundation and archaeologist Irina Arzhantseva, Härke and a team of his students recently spent a season at a site in the mountains of the Russian republic of Tuva.

Russia's most mysterious archaeological site dominates a small island in the center of a remote lake high in the mountains of southern Siberia. Here, just 20 miles from the Mongolian border, the outer walls of the medieval ruins of Por-Bajin still rise 40 feet high, enclosing an area of about 7 acres criss-crossed with the labyrinthine remains of more than 30 buildings.

Por-Bajin ("Clay House" in the Tuvan language) was long thought to be a fortress built by the Uighurs, a nomadic Turkic-speaking people who once ruled an empire that spanned Mongolia and southern Siberia, and whose modern descendants now live mainly in western China.

Archaeologists conducted limited and inconclusive excavations at the site in the 1950s and 1960s, but Irina Arzhantseva of the Russian Academy of Sciences is now digging here for the Por-Bajin Cultural Foundation to find out just when the complex was built and why. The few artifacts unearthed at the site seem to date it to the mid-8th century A.D. During this period, Por-Bajin was on the periphery of the Uighur Empire, which lasted from A.D. 742 to 848 and was held together by forces of warriors on horseback.

Were some of those warriors once garrisoned at Por-Bajin? The Uighurs also might have built the site on an island for reasons other than defense. Perhaps the island was the site of a palace or a memorial for a ruler. Por-Bajin's unique layout, more intricate than that of other Uighur fortresses of the period, has led some scholars to suggest that it might have had a ritual role.

States ruled by nomadic peoples often had symbiotic relationships with neighboring civilizations. In the Uighurs' case, China exerted a strong influence on their culture. The Uighurs even eventually adopted Manichaeism, a religion popular in China at the time that combined elements of Buddhism, Christianity, and Zoroastrianism, the Persian religion based on the teachings of the prophet Zoroaster. The site is highly reminiscent of Chinese ritual architecture of the Tang Dynasty (A.D. 618–907), so it's possible Por-Bajin might have had something to do with Manichaean rites.

Determining how the site was used might also help archaeologists understand why it was abandoned. There is some evidence of a great fire at Por-Bajin, but could there be other reasons the Uighurs eventually left?

The excavation of the site's central complex could be key to answering the questions of just how the site was used and why it was abandoned. Russian archaeologist Olga Inevatkina of the Museum of Eastern Art, Moscow, leads the work.

The central area consists of two large courtyards surrounded by a series of small yards along the walls. In one of the large courtyards lies a complex consisting of two pavilions. The larger pavilion was likely used for ceremonial purposes, while the smaller one could have been a private residence. Each of the small yards in turn has a building in the center, a layout that was typical of Chinese religious or ritual sites of the period.

As they dug, they werw puzzled that they couldn't seem to find an occupation layer, or a level that would contain artifacts that date to when Por-Bajin was actually used. In fact, there was a surprising dearth of artifacts overall. The only finds so far from two seasons have been a stone vessel, an iron dagger, one silver earring (probably a man's), several iron tools, iron balls from a warrior's flail, lots of β, and a handful of pottery sherds from the site's main gate.

During their time there, they did not manage to add to that tally, nor did they find a proper occupation layer while cleaning three rooms in the complex. But they did uncover destruction debris left behind by a fire, and helped reconstruct the sequence of the building's construction and collapse.

Πηγή / Source: Archaeology

Οι υπόγειοι θάλαμοι του Κολοσσαίου ανοίγουν για το κοινό / Colosseum's underground chambers opening to visitors

Οι υπόγειοι θάλαμοι του Φλαβιανού Αμφιθεάτρου ή Κολοσσαίου, ενός από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής, όπου κάποτε οι μονομάχοι πάλευαν μέχρι θανάτου, θα ανοίξουν για πρώτη φορά για το κοινό την ερχόμενη εβδομάδα.

Το επάνω τμήμα του μνημείου, που παρέμενε κλειστό από τη δεκαετία του 1970, θα ανοίξει επίσης και πάλι για τους επισκέπτες, προσφέροντάς τους τη δυνατότητα να θαυμάσουν τη θέα στην αρχαία αγορά της Ρώμης.

Μετά τις πρόσφατες εργασίες αποκατάστασης του μνημείου, η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε το 80 μ.Χ., οι αρχές αποφάσισαν να ανοίξουν τους υπόγειους θαλάμους όπου βρίσκονταν τα κλουβιά των λιονταριών και άλλων θηρίων αλλά και όπου οι μονομάχοι περίμεναν να πληροφορηθούν τη μοίρα τους. Θα ανοίξει επίσης και ένα τμήμα της τρίτης κερκίδας.

''Είναι οι πρώτη φορά που οι άνθρωποι θα έχουν την ευκαιρία να κατεβούν στα μέρη όπου οργανώνονται οι αγώνες και οι επιδείξεις'', ανέφερε η διευθύντρια του Κολοσσαίου, Ροσέλα Ρέα (Rossella Rea).

Σύμφωνα με τη Ρέα, περισσότεροι από 18.000 άνθρωποι επισκέπτονται καθημερινά το αμφιθέατρο και στο χώρο επικρατεί συνήθως συνωστισμός. Στις νέες αίθουσες θα γίνονται ξεναγήσεις σε ομάδες των 25 ατόμων κάθε φορά.

Από την Πόρτα Λιμπιτίνα (Porta Libitina), την ''Πύλη του Θανάτου'' από την οποία έβγαζαν τις σορούς των νεκρών από το αμφιθέατρο, οι επισκέπτες θα μπαίνουν αυτή τη φορά στα ''σπλάχνα'' του κτiρίου όπου πριν από δύο χιλιάδες χρόνια διοργανώνονταν αναπαραστάσεις γνωστών μαχών και ναυμαχιών και καλά εκπαιδευμένοι μονομάχοι αντιμετώπιζαν άγρια θηρία.

Σε αντίθεση με ορισμένα εξωτερικά τμήματα που εκτείθονταν στη βροχή και τον αέρα, τα υπόγεια έχουν διατηρηθεί σε καλή κατάσταση. Σε γενικές γραμμές πάντως η κατάσταση του κτiρίου δεν είναι καλή και μέχρι σήμερα μόνο το 35% του μνημείου ήταν προσβάσιμο για τους επισκέπτες.

Η κατασκευή του Κολοσσαίου άρχισε το 72 μ.Χ., επί εποχής του αυτοκράτορα Βεσπασιανού και όταν ολοκληρώθηκε μπορούσε να φιλοξενήσει περίπου 50.000 θεατές. 

English version

Underground dungeons at Rome's Colosseum, originally the Flavian Amphitheatre (Latin: Amphitheatrum Flavium), considered to be one of the great feats of Roman architecture and where gladiators once locked in mortal combat, will open to the public for the first time next week.

 

An upper area of the ancient monument that had been closed since the 1970s will also be accessible to visitors and offer them a view over Rome's ancient forum, Italian culture ministry officials said on Thursday.

The opening of the underground chambers, where lions and tigers were caged and gladiators waited to hear their fate, and the upper third tier of the 80 A.D. Roman amphitheatre follows recent restoration work.

"It is the first time people will have the chance to go down into the places where games and shows were organized", said Rossella Rea, director of the Colosseum.

Officials said the idea was also to give visitors more space at one of Italy's most visited monuments, which in Roman times was the scene for mock sea battles, pitting warriors against wild animals and re-enactment of famous battles.

Rea said that more than 18,000 people come to see the amphitheatre every day, and conditions had become cramped for visitors. The newly opened areas will be accessible to guided tours of a maximum of 25 people at a time.

From the Porta Libitina, the "Gate of Death" through which the bodies of the dead were carried outside the amphitheatre — visitors will enter the "bowels" of the Colosseum.

There gladiators once prepared for battle, and animals were caged before being transported by lifts up to the central fighting arena.

Underground since the 5th century, the dungeons are in good condition, unlike some open-air areas of the monument that have been exposed to tourists and rain.

Built by the Roman emperor Vespasian, the amphitheatre could seat 50,000 spectators who would gather to watch gladiatorial contests and sometimes executions.

Πηγή / Source: A.P.

Εγκαινιάστηκε το μακρύτερο τελεφερίκ του κόσμου στην Αρμενία / World's longest cable car line opens in Armenia

Στα βουνά της νότιας Αρμενίας κοντά στα σύνορα με το Ιράν, το μακρύτερο τελεφερίκ του κόσμου άρχισε τις διαδρομές προς το διάσημο μοναστήρι του Τάτεβ.

Η γραμμή που εγκαινιάστηκε το Σάββατο πάνω από το φαράγγι του ποταμού Βοροτάν (Vorotan) έχει μήκος 5,7 χιλιόμετρα, και στο ψηλότερο σημείο της απέχει 320 μέτρα από το έδαφος.

Οι δύο καμπίνες του, χωρητικότητας 25 ατόμων η καθεμία, χρειάζονται 11 λεπτά για να ολοκληρώσουν τη θεαματική διαδρομή κινούμενα με ταχύτητα 37 χιλιομέτρων την ώρα.

Τα 18 εκατομμύρια δολάρια που κόστισε το τελεφερίκ προήλθαν κυρίως από ιδιωτικές δωρεές. Την επίβλεψη του έργου είχε το Εθνικό Ίδρυμα Ανταγωνιστικότητας της Αρμενίας, με στόχο την ενίσχυση του τουρισμού στην περιοχή.

Το Μοναστήρι του Τάτεβ (Tatev), κοντά στο χωριό Χαλιτζόρ (Halidzor) από όπου ξεκινά το τελεφερίκ, χρονολογείται στον 9ο αιώνα. Είναι από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα της Αρμενίας, αλλά και δημοφιλής τουριστικός προορισμός.

Μέχρι σήμερα, το μακρύτερο τελεφερίκ του κόσμου ήταν το Σάντια Πικ (Sandia Peak) στο Νέο Μεξικό των Η.Π.Α., με μήκος 4,3 χιλιόμετρα.

English version
Armenia on Saturday launched the world's longest cable car line, a 5.7-kilometre (3.5-mile) engineering feat that spans a spectacular gorge to the country's ancient Tatev monastery.

Gathered in Armenia's southern mountains near the border with Iran, guests including President Serzh Sarkisian and the head of the Armenian Apostolic Church, Karekin II, took part as the cable car link launched its first official voyage over the Vorotan River Gorge.

The link will allow year-round access to Armenia's 9th-century Tatev monastery complex, one of the country's most important religious centres and a major tourist attraction.

The reversible cable car line cost 18 million dollars (13 million euros) with much of the funding coming from private donations, according to the National Competitiveness Foundation of Armenia, which oversaw the project.

It runs from the village of Halidzor near a highway connecting the Armenian capital Yerevan to the village of Tatev, within walking distance of the monastery.

The cable car travels at a speed of 37 kilometres per hour (23 miles per hour) and a one-way journey takes 11 minutes. At its highest point over the gorge, the car travels 320 metres (1,056 feet) above ground level.

It has two cabins, each capable of carrying up to 25 passengers. Local residents will be able to ride the cable car for free while others will have to pay 3,000 Armenian drams (eight dollars/six euros.)

The Sandia Peak cable car in the U.S. state of New Mexico, which runs 4.3 kilometres, had previously billed itself as the world's longest cable car line.

Πηγή / Source: AFP

Επισκέψιμοι οι υπόγειοι ρωμαϊκοί δρόμοι της Βέροιας

Τα υπόγεια τριών πολυκατοικιών στη Βέροια θα λειτουργούν σύντοµα ως... µουσείο. Καθώς εκεί που έχουµε συνηθίσει να συναντάµε χώρους στάθµευσης και αποθήκες, κρύβουν ρωµαϊκούς δρόµους οι οποίοι αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών εκσκαφής και απαλλοτριώθηκαν από το Υπουργείο Πολιτισµού & Τουρισμού.

Για πρώτη φορά, το υπόγειο της οικοδοµής ''Βελτσίδη'', στην οδό Μητροπόλεως της Βέροιας, θα είναι επισκέψιµο από σήµερα το απόγευµα από το κοινό, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την επέτειο από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας της Ηµαθίας. Στο φυλασσόµενο υπόγειο οι επισκέπτες θα µπορούν να δουν και να περπατήσουν πάνω σε ένα από τα καλύτερα σωζόµενα τµήµατα της λεωφόρου των ρωµαϊκών δρόµων που κατέληγε στην Ευιαστική πύλη της αρχαίας πόλης και από εκεί, µέσω Βερµίου, στην αρχαία Ελίµεια.

Για µία εβδοµάδα κάτοικοι και επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να µπαίνουν στη στοά, µήκους 50 µέτρων, από φυλασσόµενη είσοδο, ανεξάρτητη από εκείνη της πολυκατοικίας.

Ο... υπόγειος (πλέον) ρωµαϊκός δρόµος είναι κατασκευασµένος από συναρµοσµένες µεγάλες λίθινες πλάκες, διαθέτει κράσπεδα, ενώ από τις δύο πλευρές του εκτιµάται πως υπήρχαν στοές µε καταστήµατα, όπως και στη σηµερινή οδό Μητροπόλεως, επάνω. Ήταν δε δρόµος αµαξιτός, όπως φανερώνουν τα ίχνη στις πλάκες, και δίπλα του ήταν οργανωµένο το υδρευτικό και αποχετευτικό δίκτυο της αρχαίας πόλης.

''Από την οδό Μητροπόλεως στην οδό της ρωµαϊκής µητροπόλεως'', θα είναι ο τίτλος της Έκθεσης της εικαστικού Μαρίας-Ανδροµάχης Χατζηνικολάου, που οργανώνει στο κτίριό του ο Δήµος Βέροιας, σε συνεργασία µε τη ΙΖ΄ Εφορεία Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Εκτός από την οδό Μητροπόλεως και στις οδούς Βενιζέλου, Εληάς, Ακαταµαχήτου, η αρχαιολογική έρευνα αποκάλυψε τµήµατα του αρχαίου οδικού συστήµατος της Βέροιας, το οποίο έχει αναλογία προς τους σύγχρονους οδικούς άξονες. Έτσι έχει κατατεθεί από τον Δήµο, µελέτη στο Υπουργείο Πολιτισµού & Τουρισµού για χρηµατοδότηση ώστε να παραµένουν τα... ρωµαϊκά υπόγεια ανοιχτά στο κοινό όλο τον χρόνο.

Πηγή: Τα Νέα

Εγκαινιάσθηκε το Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας

Η πρωτεύουσα του βασιλιά Πύρρου, η σηµαντικότερη αποικία των Κορινθίων στη Βορειοδυτική Ελλάδα µαζί µε την Κέρκυρα, η Αµβρακία (η σηµερινή Άρτα) αποκτά νέο µουσείο.

Στα 500 τετραγωνικά εκθεσιακών χώρων, από 1.775 τ.µ. που καλύπτει το νεόδµητο µουσείο, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να δουν ευρήµατα κυρίως από την Αµβρακία και τα νεκροταφεία της και λιγότερα από ανασκαφές από τις γύρω περιοχές.

Στον Προθάλαμο της Αίθουσας Α παρουσιάζεται η Ιστορία της αρχαιολογικής έρευνας στην Άρτα και οι χρόνοι πριν την ίδρυση της Αμβρακίας (Παλαιολιθική περίοδος, Εποχή Χαλκού, Γεωμετρικοί χρόνοι), μέσα από αντιπροσωπευτικά δείγματα τέχνης της κάθε περιόδου.

Το μεγαλύτερο τμήμα της Αίθουσας Α είναι αφιερωμένο στο Δημόσιο Βίο των Αμβρακιωτών και τις διαφορετικές εκφάνσεις του, όπως οι πολιτικοί θεσμοί, η οικονομία, το εμπόριο, ο πολεοδομικός σχεδιασμός, τα δημόσια κτίρια, η ψυχαγωγία και η δημόσια λατρεία, με την έκθεση-παρουσίαση χαρακτηριστικών κατά περίπτωση αρχαιοτήτων, όπως λ.χ. λίθινα ψηφίσματα, χάλκινα και αργυρά νομίσματα, εισηγμένα πήλινα αγγεία, πήλινα ειδώλια από τοπικά εργαστήρια κοροπλαστικής κ.ά.

Παρουσιάζεται επίσης η λατρεία και τα ιερά εκτός των τειχών της Αμβρακίας αλλά και τα όμορα με αυτήν φύλα (Αθαμάνες, Αμφιλόχιοι κ.α.). Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στον πιο σημαντικό τειχισμένο οικισμό των Μολοσσών, το Όρραον.

Στο τέλος της Αίθουσας Α, επιχειρείται προσπάθεια ανασύστασης της εικόνας ενός αρχαίου νεκροταφείου, με τους πιο αντιπροσωπευτικούς τύπους τάφων και επιταφίων στηλών σε όλη τη διάρκεια ζωής της πόλης. Η αναφορά στα Νεκροταφεία της Αμβρακίας συνεχίζεται και στην επόμενη Αίθουσα, όπου παρουσιάζεται το ''Πολυάνδριο'', το δημόσιο σήμα που ίδρυσε η πόλη για να τιμήσει νεκρούς μαχητές της. Εκτίθενται επίσης αντιπροσωπευτικά σύνολα κτερισμάτων -αγαπημένα αντικείμενα στη ζωή που συνόδευαν τους νεκρούς στην τελευταία τους κατοικία- καλύπτοντας μεγάλο φάσμα από τους αρχαϊκούς έως και τους ρωμαϊκούς χρόνους, ενώ η ενότητα ολοκληρώνεται με σύντομη αναφορά στα ταφικά έθιμα και τις επικρατούσες ταφικές πρακτικές.

Στην επόμενη Αίθουσα του Μουσείου, που είναι αφιερωμένη στις οικίες της Αμβρακίας, επιχειρείται προσπάθεια απόδοσης μίας οικίας, με την παρουσίαση των πιο αντιπροσωπευτικών της χώρων (οίκος, λουτρό, ανδρώνας, γυναικωνίτης, αυλή) καθώς και των πιο σημαντικών δράσεων, που λάμβαναν χώρα σε αυτή (''εγκαίνιο'', οικιακή λατρεία, μαγείρεμα, ύφανση κ.α.).

Το τέλος της Αίθουσας αλλά και της Έκθεσης είναι αφιερωμένο στο τέλος της Αμβρακίας. Στην έξοδο από την Αίθουσα, τρεις χαρακτηριστικές φωτογραφίες συνδέουν την αρχαία Αμβρακία με τη βυζαντινή, οθωμανική και σύγχρονη πόλη της Άρτας.

Τέλος στο αίθριο του µουσείου εκτίθενται επιτάφιες στήλες από τα νεκροταφεία της Αµβρακίας, στον δε περιβάλλοντα χώρο έχει ανακατασκευαστεί τµήµα δρόµου µε αρχαίες οικίες, συστάδα κιβωτιόσχηµων τάφων και τµήµα εγκαταστάσεων ελαιοτριβείου.

Ιστορία - Αρχαία Αμβρακία

Η Αμβρακία που κατά την αρχαιότητα υπήρξε μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Ελλάδας ήταν κτισμένη στον ποταμό Άραχθο στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα. Ήταν η σημαντικότερη αποικία των Κορινθίων στη βορειοδυτική Ελλάδα.

Αρχαίοι συγγραφείς αποκαλούν την περιοχή της Αμβρακίας Δρυοπίδα. Το τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου. Ανάμεσα στους Αθαμάνες των Τζουμέρκων και των Κασσωπαίων της Πρέβεζας, ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Στο 625 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την Αμβρακία. Η πόλη αριθμούσε γύρω στους 100.000 κατοίκους και γνώρισε μεγάλη ακμή από την ίδρυση της μέχρι τον 2ο αι. π.Χ.

Η Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα. Διέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας. Ονομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.

Κατά τους Περσικούς πολέμους έλαβε μέρος με επτά πλοία στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και με πεντακόσιους οπλίτες στη μάχη των Πλαταιών. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν τον χειμώνα του 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους εχθρούς τους Ακαρνάνες που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων και καταστράφηκε από το στρατηγό Δημοσθένη.

Αργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας. Μετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος. Το 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία. Ο Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.

Το 189 π.Χ., μετά από την εξέγερση κατά των Ρωμαίων, πολιορκείται από τον ύπατο της Ρώμης Μάρκο Φλούβιο. Τέλος, με τη φιλική παρέμβαση του Περιάνδρου, βασιλιά των Αθαμάνων, η πόλη παραδίδεται (187 π.Χ.) στο Φλούβιο. Ο Φλούβιος, αφού επικράτησε σε όλη την περιοχή, λεηλάτησε την Αμβρακία, αρπάζοντας πολλά από τα έργα τέχνης για τη Ρώμη.

Επί Αιμίλιου Παύλου, υποδουλώνεται όλη η Ήπειρος στους Ρωμαίους (167 π.Χ.), ενώ λεηλατούνται και καταστρέφονται οι πόλεις της. Η Αμβρακία καίγεται και γκρεμίζονται τα τείχη της. Ο περιηγητής Παυσανίας, που πέρασε αργότερα, βρήκε πέτρες σε χορταριασμένο τόπο. Μετά από 1.000 χρόνια, στη θέση της κτίστηκε η σημερινή Άρτα. Η Αμβρακία είχε οχυρωμένο λιμάνι, τον Άμβρακο για διέξοδο προς τον Αμβρακικό κόλπο. Ο Οκταβιανός Αύγουστος για να ενισχύσει τη Νικόπολη με πληθυσμό, μετέφερε υποχρεωτικά τους κατοίκους της Αμβρακίας στη Νικόπολη μετά το 31 π.Χ.

Διάσημοι Αμβρακιώτες ήταν ο γλύπτης Πολύστρατος που έζησε τον 6ο αι. π.Χ., ο μουσικός Επίγονος και ο ποιητής της Μέσης Κωμωδίας Επικράτης. Ο Παυσανίας αναφέρει επίσης τον Αμβρακιώτη Ολυμπιονίκη Λέοντα που νίκησε στην 96η Ολυμπιάδα.

Στοιχεία από: Τα Νέα, Υπουργείο Πολιτισμού & Τουρισμού