Αποφασίσθηκε η συντήρηση του Πρωτομινωικού οικισμού ''Φούρνου Κορυφή'' στο Μύρτο Λασιθίου Κρήτης

Την ομόφωνη απόφαση να εγκρίνει τη μελέτη στερέωσης και συντήρησης των αρχιτεκτονικών καταλοίπων του προϊστορικού οικισμού του Μύρτου, στη θέση ''Φούρνου Κορυφή'' Λασιθίου Κρήτης, έλαβε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (Κ.Α.Σ.), κατά την τελευταία του συνεδρίαση.

Ο πρωτομινωικός οικισμός, που βρίσκεται 3,5 χιλιόμετρα από το χωριό Μύρτος της Ιεράπετρας, πάνω σε λόφο 66 μέτρων, ήκμασε την περίοδο 2800-2200 π.Χ. Είναι από τους πρώτους οικισμούς που ιδρύθηκαν στην Κρήτη και από τους λίγους που δεν έχουν καταστραφεί από μεταγενέστερες οικιστικές φάσεις.

Οι ανασκαφές, που έγιναν από τη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή μεταξύ 1967-68, έφεραν στο φως μοναδικά ευρήματα. Από τα διασημότερα είναι η ''Θεά του Μύρτου'', ένα πήλινο αγγείο με τη μορφή σχηματοποιημένης θεάς, με πολύ μικρό κεφάλι, ψηλό λεπτό λαιμό και κωδωνόσχημο σώμα. Με τα δύο της χέρια κρατάει μια μικρή στάμνα, η οποία αποτελεί και τη μοναδική έξοδο του σπονδικού υγρού από το εσωτερικό του αγγείου. Σήμερα, εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου.

Σύμφωνα με την εισήγηση της Διεύθυνσης Συντήρησης Αρχαίων & Νεότερων Μνημείων, που παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση του συμβουλίου, η κατάσταση του μνημείου είναι πολύ άσχημη. Τα βασικά του προβλήματα είναι η πτώση λιθοσωμάτων, η ανάπτυξη βλάστησης και η αποδιοργάνωση της τοιχοποίιας. Επίσης, τσιμεντοκονιάματα που χρησιμοποιήθηκαν παλιότερα για τη στερέωση των αρχιτεκτονικών καταλοίπων περισσότερο ταλαιπώρησαν παρά στερέωσαν την αρχαία οικοδομή.

Μεταξύ των προτάσεων που διατυπώθηκαν ήταν η διαμόρφωση μικρού εργοταξιακού χώρου δυτικά της νότιας εισόδου του οικισμού, σε χώρο εκτός της περιοχής που καταλαμβάνουν τα αρχαία κατάλοιπα και η εφαρμογή κονιαμάτων εδαφικού υλικού σε σημεία της τοιχοποίιας.

Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε ότι η πιλοτική εφαρμογή των κονιαμάτων αυτών το 2010 από τη Διεύθυνση Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων είχε εξαιρετικά αποτελέσματα, γεγονός που επιβεβαιώθηκε και κατά την παρουσίαση των φωτογραφιών. Η διαφορά της τοιχοποιίας πριν και μετά την εφαρμογή των κονιαμάτων ήταν εντυπωσιακή.

Η έκταση του οικισμού ''Φούρνου Κορυφή'' είναι περίπου 1.250 τ.μ. και αποτελείται από 90 δωμάτια, φτιαγμένα όλα από ακατέργαστες πέτρες.

Πηγή: In

Το Αρχαιότερο γνωστό ως σήμερα Οινοποιείο ανακαλύφθηκε σε Σπήλαιο στην Αρμενία / Earliest Known Winery Found in Cave ιn Armenia

Photo by Gregory Areshian-National Geographic

Προϊστορικό οινοποιείο έκρυβε μια σπηλιά στο σύμπλεγμα Areni-1 της Αρμενίας, κοντά στο χωριό Areni στα νότια σύνορα της χώρας με το Ιράν.

Σύμφωνα με αναφορά της National Geographic Society που κυκλοφόρησε στο περιοδικό ''Journal of Archaeological Science'', η εγκατάσταση αποτελείται από πατητήρι και αγγείο απορροής χωρητικότητας 60 λίτρων, ενώ εντοπίστηκε και κύπελλο πόσης. Την αποκάλυψη έκανε αρχαιολογική ομάδα με μέλη από την Ιρλανδία, την Αρμενία και τις Η.Π.Α. με επικεφαλής τον καθηγητή του U.C.L.A. Hans Barnard.

Το αρχαίο οινοποιείο χρονολογείται μέσω ραδιοχρονολόγησης και βοτανολογικής ανάλυσης στο 4100 π.Χ., χρονολογία που το καθιστά ως το αρχαιότερο γνωστό μέχρι σήμερα οινοποιείο.

Παραδόξως, το γειτονικό στο σπηλαιώδες σύμπλεγμα χωριό είναι διάσημο για τα κρασιά του, γεγονός που ανάγει στο χώρο μια οινοποιητική παράδοση μεγαλύτερη των 6.000 ετών!

English version

As if making the oldest known leather shoe wasn't enough, a prehistoric people in what's now Armenia also built the world's oldest known winery, a new study says.

Undertaken at a burial site, their wine making may have been dedicated to the dead—and it likely required the removal of any fancy footwear.

Near the village of Areni, archaeologists have unearthed a wine press for stomping grapes, fermentation and storage vessels, drinking cups and withered grape vines, skins, and seeds, the study says.

"This is the earliest, most reliable evidence of wine production. For the first time, we have a complete archaeological picture of wine production dating back 6,100 years", said archaeologist Gregory Areshian of the University of California, Los Angeles (U.C.L.A.).

The prehistoric winemaking equipment was first detected in 2007, when excavations co-directed by Areshian and Armenian archaeologist Boris Gasparyan began at the Areni-1 cave complex.

In September 2010 archaeologists completed excavations of a large, 2-foot-deep (60-centimeter-deep) vat buried next to a shallow, 3.5-foot-long (1-meter-long) basin made of hard-packed clay with elevated edges.

The installation suggests the Copper Age vintners pressed their wine the old-fashioned way, using their feet, Areshian said. Juice from the trampled grapes drained into the vat, where it was left to ferment, he explained.

The wine was then stored in jars—the cool, dry conditions of the cave would have made a perfect wine cellar, according to Areshian, who co-authored the new study, published Tuesday in the ''Journal of Archaeological Science''.

Πηγή / Source: Νational Geographic

Οι 10 σημαντικότερες Αρχαιολογικές Ανακαλύψεις του 2010 / Top 10 Archaeological Discoveries of 2010

Η χώρα μας είναι και φέτος στις δέκα κορυφαίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις, σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό ''Archaeology''. Συμπεριελήφθη η ανασκαφή στον Πλακιά της Κρήτης, η οποία διεξάγεται από τον Thomas Strasser, την Ελένη Παναγοπούλου και τον Curtis Runnels.

Εκατόν τριάντα χιλιάδες χρόνια πριν, ένα πλοιάριο ανοιχτής θαλάσσης διέσχιζε το Λιβυκό Πέλαγος (που τότε δεν το έλεγαν, φυσικά, Λιβυκό) με κατεύθυνση την Κρήτη - που, επίσης, δεν την έλεγαν Κρήτη. Επιβάτες του άνθρωποι, αλλά ίσως όχι Χόμο Σάπιενς (Homo sapiens).

Πιθανώς Χόμο Χαϊντελμπεργκένσις (Homo heidelbergensis), παρακλάδι του Χόμο Ερέκτους (Homo erectus). Αυτά είναι τα συμπεράσματα της ερευνητικής ομάδας από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Επιστημών και το Yπουργείο Πολιτισμού & Τουρισμού. Η ομάδα διενήργησε επιφανειακή έρευνα στη νότια πλευρά του νησιού, από τον Πλακιά ως τον Άγιο Παύλο, συμπεριλαμβανομένης και της Πρέβελης. Εντοπίστηκαν περίπου δύο χιλιάδες λίθινα αντικείμενα και ανάμεσά τους μικρά τσεκούρια, εργαλεία κοπής και ξέστρα, τα οποία χρονολογήθηκαν στην Κατώτερη Παλαιολιθική Εποχή. Η χρονολόγηση έγινε και με βάση τα γεωλογικά δεδομένα και σε πέντε από τις συνολικά 28 θέσεις έδωσε ως όριο το 130000 π.Χ. και πίσω.

Μέχρι τώρα η πρώτη βεβαιωμένη περίπτωση ναυσιπλοΐας με πλοίο ανοιχτής θαλάσσης ήταν πριν από 60.000 χρόνια ανάμεσα σε Ταϊλάνδη και Αυστραλία.

Οι υπόλοιπες ανακαλύψεις είναι:

• Ο τάφος του Εκατόμνου, ηγεμόνα της Καρίας τον 4ο αιώνα π.Χ., στην Τουρκία.
• Ο βασιλικός τάφος στο Ελ Τζοτζ της Γουατεμάλα από την Εποχή των Μάγιας.
• Πυραμίδες ηλικίας τουλάχιστον 2.800 ετών στο Ζαέν του Περού. Η μνημειακή αρχιτεκτονική εξαπλωνόταν εκατέρωθεν των Άνδεων.
• Το ναυάγιο του πλοίου ''Ερευνητής'' (HMS Investigator), που είχε βυθιστεί το 1853 στον Καναδά.
• Η αποκωδικοποίηση του DNA του ανθρώπου του Νεάντερνταλ.
• Παιδικές ταφές στην Καρχηδόνα της Τυνησίας. Πεντακόσιες σαράντα ταφές νεογέννητων, βρεφών, παιδιών, ακόμη και εμβρύων.
• Σκελετικά κατάλοιπα που βρέθηκαν στην Αιθιοπία και επιτρέπουν να αναπαρασταθεί ο τρόπος που βάδιζε το ανθρωποειδές ''Lucy''.
• Εκκλησία του 1608 στο Τζεϊμστάουν των Η.Π.Α. Πρόκειται για την αρχαιότερη προτεσταντική στη Βόρειο Αμερική.
• Η ανακάλυψη νέας μη καταστροφικής μεθόδου ραδιοχρονολόγησης αρχαιολογικών ευρημάτων.

 
English version
Paleolithic Tools - Plakias-Crete, Greece

A research team led by Thomas Strasser of Providence College and Eleni Panagopoulou of the Greek Ministry of Culture announced the discovery of stone tools at two sites on the island of Crete that are between 130.000 and 700.000 years old.

 

The tools resemble those made by Homo heidelbergensis and Homo erectus, showing that one of these early human ancestors boated across at least 40 miles of open sea to reach the island, the earliest indirect evidence of seafaring.

 

"If hominins could move around the Mediterranean before 130.000 years ago, they could cross other bodies of water as well", says team member Curtis Runnels of Boston University, who helped analyze the tools. "When similar finds on other islands are confirmed, the door will be opened to the re-evaluation of every assumption we have made about early hominin migrations".

The Tomb of Hecatomnus - Milas, Turkey

Turkish authorities have arrested looters who are suspected of tunneling their way into one of antiquity's most intriguing tombs. The looters reached the underground chamber, which lies below a temple to Zeus near the town of Milas, by digging in from a nearby house and an adjacent barn.

Scholars believe the tomb belonged to Hecatomnus, the 4th century B.C. ruler of Caria, a kingdom in what is now southwestern Turkey. Hecatomnus was the father of Mausolus, who was buried in the Mausoleum of Halicarnassus, one of the seven wonders of the ancient world.

The tomb's walls are decorated in colored frescos that are in need of immediate conservation. The chamber held an elaborately carved marble sarcophagus with a relief of a bearded, reclining man, believed to depict Hecatomnus. According to journalist Özgen Acar, who has followed the illicit antiquities trade in Turkey for decades, the looters first entered the tomb in the spring of 2008 and were looking for a buyer for the sarcophagus this summer when the authorities moved in.

Royal Tomb - El Zotz, Guatemala

A deep looters' trench led archaeologists to a series of amazing, macabre finds beneath the El Diablo pyramid at the modest Maya city of El Zotz.

They discovered, just 10 feet beyond where the looters had stopped digging, increasingly bizarre caches, including bowls containing severed fingers, teeth, and a partially cremated infant. "There was mounting evidence of weirdness there", says Stephen Houston of Brown University, who co-led the excavation with Edwin Roman of the Universities of Texas and San Carlos of Guatemala.

The offerings were adjacent to an Early Classic Maya tomb containing the remains of a king dressed as a ritual dancer, complete with a belt adorned with shell "bells" and mammal teeth. "This guy would have made quite a racket", says Houston. He was buried with the skeletons of four infants, the skulls of two older children, textiles, carvings, and an array of ceramics, including a tamale bowl depicting a peccary.

Based on the position, wealth, and date of the tomb (350A.D.), researchers believe the king may have been the founder of a dynasty. The tomb is located in a palatial complex high above the central part of the ancient city, next to a spectacular stuccoed pyramid that would have been visible for miles around. "We're looking at the way in which the Maya create dynasties. You do it with a loud crash of cymbals", says Houston. 


Early Pyramids - Jaen, Peru

Peru's towering burial mounds, with their underground chambers and layers upon layers of history, had long been thought to be a distinctive feature of the country's arid coast. But the discovery of two ancient pyramid complexes near the town of Jaen, on the western edge of the Amazon lowlands, shows that monumental architecture had spread across the Andes and well into the jungle thousands of years before the Spaniards arrived.

The largest mound, over an acre at its base, was overgrown with vegetation and used by modern townspeople as a dump and latrine before Peruvian archaeologist Quirino Olivera, of the Friends of the Museum of Sipán, began excavating there. He soon found evidence of construction on a massive scale, walls up to three feet thick, ramps, and signs of successive building phases stretching back at least 2.800 years.

"People had assumed monumental architecture never reached the jungle. This discovery shows it did. To build these structures, people must have had knowledge of engineering and design, and a large, stable work force. Until now, it was assumed they lived in huts made of tree trunks and leaves", says Olivera.

At the same pyramid he found the tomb of a high-status man who, at his burial around 800B.C., was decked out with the shells of some 180 land snails. A layer of snails covered the man's torso, and more shells adorned his head and limbs. The man was probably a healer or priest of some kind, says Olivera. He found marine mollusk shells in another tomb nearby, testament to the busy trade ties from the coast over the Andes to the jungle. The finds suggest that, along with sophisticated architecture, complex worship had spread far from the coast centuries before once believed.

HMS ''Investigator'' - Banks Island, Canada

They found the old British ship exactly where it was supposed to be. It hadn't drifted out to sea, been salvaged by American whalers, or broken up by waves, as various theories had suggested.

HMS ''Investigator'', the first ship to sail the westernmost leg of the Northwest Passage, was found last July in Canada's Mercy Bay under 30 feet of water, but otherwise right where its crew left it in 1853.

The crew, abandoning the ship when it became trapped in pack ice, spent three winters in the area before being rescued and returning to Britain, which made them the first people to travel the passage (by ship, foot, and sled) from end to end. Given the remote location outside Canada's Aulavik National Park, the ease of the discovery was quite unexpected.

"We came prepared to search for 16 hours a day for two straight weeks.  We actually found the ship in just under three minutes, says Ryan Harris, an underwater archaeologist with Parks Canada who led the team.

Harris used side-scan sonar towed from a 19-foot inflatable boat to locate the well-preserved wreck. At the same time, two more archaeologists documented the remains of the crew's caches (believed to have influenced the material culture of the local Inuvialuit people) and located the graves of three unlucky seamen who died of scurvy before rescuers arrived.

The crew of HMS ''Investigator'' never found the two lost British ships, ''Erebus'' and ''Terror'', they were sent to find. Harris plans to return to Mercy Bay with dive gear in summer 2011 to take a closer look at Investigator. And to keep an eye out for whatever else might be in those Arctic waters.

Decoding the Neanderthal Genome - Leipzig, Germany

This past year will always be remembered as the year we found out that the Neanderthals survived and they are us. Following years of tantalizing announcements from the Max Planck Institute of Evolutionary Anthropology in Leipzig, a research group led by genetic anthropologist Svante Pääbo completed a first-draft DNA sequence of a Neanderthal.

Although this sequence includes only 60 percent of the Neanderthal genome, it does provide some interesting insights into the biology of this distinctive human species. The sequence showed that variations in just one gene might account for the differences in the shape of the skull, rib cage, and shoulder joint between Neanderthals and modern humans.

A major insight came when researchers compared the Neanderthal DNA to the DNA of three modern people (one French, one Han Chinese, and one Polynesian). The team found that all three had inherited between 1 and 4 percent of their DNA from Neanderthals.

They also compared the Neanderthal sequence to two African individuals (one Yoruba and one San) and found no indication that they had inherited genes from Neanderthals, who are known to have evolved outside Africa.

The research supports the idea that Neanderthals interbred with Homo sapiens between 100.000 and 80.000 years ago as our anatomically modern ancestors left Africa and spread across the globe.

Child Burials - Carthage, Tunisia

A team led by University of Pittsburgh physical anthropologist Jeffrey Schwartz has refuted the long-held claim that the Carthaginians carried out large-scale child sacrifice from the 8th to 2nd centuries B.C. The researchers announced their results this year after spending decades examining the cremated remains of 540 children from 348 burial urns excavated in the Tophet, a cemetery outside Carthage’s main burial ground.

Schwartz determined that about half the children were prenatal or would not have survived more than a few days beyond birth, and the rest died between one month and several years after birth. Only a very few children were between five and six years old, the age at which they begin to be buried in the main cemetery.

The mortality rates represented in the cemetery are consistent with prenatal and infant mortality figures found in present-day societies. ''There is a credible medically and biologically consistent explanation of the Tophet burials that offers an alternative to sacrifice. While it is possible that the Carthaginians may have occasionally sacrificed humans, as did their contemporaries, the extreme youth of the Tophet burials suggests [the cemetery] was not only for the sacrificed, but also for the unborn and very young, however they died. And since at least 20 percent of them weren’t even born when they were buried, they clearly weren’t sacrificed'', says Schwartz.

Schwartz also has another type of evidence to support his claim that the Tophet children died of natural causes. ''In many societies newborns and very young children are not treated as individuals as older children and adults are'', he says, suggesting that they wouldn’t be considered appropriate for sacrifice.

A clue that the Carthaginians didn’t view these children as distinct entities comes from Schwartz’s analysis, which shows that in many urns, there are remains of several different individuals. ''There can be four or five of the same right or left cranial bone in the same urn, but there would not be enough other bones to reconstruct the same number of individuals. The remains of multiple children were gathered up, perhaps even from different cremations, and sometimes mixed in with charcoal from the small branches of olive trees used for the funeral pyre'', says Schwartz.

''Kadanuumuu'' - Woranso-Mille, Ethiopia

For the last 35 years, the short-legged ''Lucy'' skeleton has led some scientists to argue that Australopithecus afarensis didn’t stand fully upright or walk like modern humans, and instead got around by ''knuckle-walking'' like apes.

Now, the discovery of a 3.6-million-year-old beanpole on the Ethiopian plains, christened ''Kadanuumuu'' or ''Big Man'' in the Afar language, puts that tired debate to rest. The new fossil demonstrates these early human ancestors were fully bipedal.

Many dozens of A.afarensis fossils have been uncovered since Lucy was discovered in 1974, but none as complete as this one. Kadanuumuu’s forearm was first extracted from a hunk of mudstone in February 2005, and subsequent expeditions uncovered an entire knee, part of a pelvis, and well preserved sections of the thorax.

''We have the clavicle, a first rib, a scapula, and the humerus'', says physical anthropologist Bruce Latimer of Case Western Reserve University in Cleveland, Ohio, one of the co-leaders on the dig. ''That enables us to say something about how [Kadanuumuu] was using its arm, and it was clearly not using it the way an ape uses it. It finally takes knuckle-walking off the table''. At five and a half feet tall, Kadanuumuu would also have towered two feet over Lucy, lending support to the view that there was a high degree of sexual dimorphism in the species.

1608 Church - Jamestown-Virginia, U.S.A.

Archaeologists searching for a men’s barracks at Jamestown, Virginia, site of the first permanent English colony in the New World, have found instead the remains of the earliest Protestant church in North America.

 

Led by Bill Kelso, Historic Jamestowne’s director of archaeology, the team exposed five deep postholes spaced 12 feet apart. Records indicate the wooden church, built in 1608, was 60 feet long. ''It didn’t take a mathematical genius to figure out that we had found it'', says Kelso.

 

The most prominent building at Jamestown, ''the church would have been a statement about how important the colonists considered religion'', says Kelso. Several notable events in the colony’s early history took place there, including Pocahontas’s 1614 marriage to tobacco farmer John Rolfe.

 

Kelso also found that at least six high-status colonists were buried in the church’s chancel, an area near the altar where important rites would have been performed. ''Now we can actually point to the spot where Pocahontas got married. How often does something like that happen in archaeology?'', says Kelso.

Nondestructive Radiocarbon Dating - College Station-Texas, U.S.A.

Precisely dating archaeological artifacts is not as easy or harmless as it might seem. The most common method, radiocarbon dating, requires that a piece of an organic object be destroyed, washed with a strong acid and base at high temperature to remove impurities, and then set aflame. The resulting release of carbon dioxide is fed to an accelerator mass spectrometer, which measures the decay of radioactive carbon 14, the more the carbon 14 has decayed, the older the object is.

Over the past 20 years, chemist Marvin Rowe of Texas A&M University has developed a nondestructive method for carbon dioxide extraction. In his process, an object is placed in a vacuum chamber and a supercritical fluid—a hybrid gas/liquid—is applied as a solvent (as in dry cleaning). Next, Rowe passes plasma, an ''electrically excited ionized gas'', over the artifact, which selectively strips carbon from the sample. ''It’s essentially like slowly burning the sample, so we can just oxidize a little off the surface and collect that carbon dioxide'', explains Rowe. This year he further refined the method so it will work on objects coated in sticky hydrocarbons, such as the resins that cover Egyptian mummy gauze.

Thus far, he’s dated samples of wood, charcoal, animal skin, bone from a mummy, and ostrich eggshell. ''Everything so far that we’ve tried to do with the nondestructive technique has agreed statistically with regular radiocarbon dating, and you basically don’t see any change in the sample'', Rowe says.

R. E. Taylor, a radiocarbon expert at the University of California, Riverside, says Rowe’s technique may have limitations, as items older than 10.000 years will have impurities that the technique may not be able to purge. Archaeologists, meanwhile, are hailing the discovery as one of the most important in decades, particularly for issues surrounding the repatriation of human remains from Native American burials, which modern tribes don’t want to see harmed.

Rowe’s refinement of carbon dioxide extraction dovetails with an update to the radiocarbon calibration curve, which increases the accuracy of radiocarbon dating by accounting for past fluctuations in carbon 14. According to researchers at Queen’s University of Belfast, the new curve doubles the accuracy of dating as well as the age of artifacts on which it can be used, from 25.000 to 50.000 years.

Οι 10 σημαντικότερες Αρχαιολογικές Ανακαλύψεις του 2009
/
Top 10 Archaeological Discoveries of 2009

Πηγές / Sources: Ethnos, Archaeology

Ντενίσοβαν: Νέο είδος ανθρώπου ανακαλύφθηκε στη Σιβηρία / Denisovans: A New Type of Ancient Human found in Siberia

Αυτό το ενήλικο δόντι αποτελεί ένα από τα δύο γνωστά φυσικά κατάλοιπα των Ντενίσοβαν

/

This adult tooth is one of only two known physical remains of the Denisovan humans

Photo by David Reich, ''Nature''

Ένα νέο είδος ανθρώπου που ζούσε πριν από 30.000 χρόνια, παράλληλα με τους προγόνους μας ανακαλύφθηκε από επιστήμονες στη Σιβηρία.

Τα ευρήματα δηλώνουν ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν εν ζωή τουλάχιστον τρία μέλη της οικογένειας των ανθρώπων. Οι σπηλαιάνθρωποι, που ονομάστηκαν Ντενίσοβαν (Denisovan), αναγνωρίστηκαν από το DNA που βρέθηκε σε ένα δόντι και ένα κόκαλο δαχτύλου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, αυτό το είδος ανθρώπου φαίνεται από είναι το τρίτο γνωστό, μετά τους Νεάντερνταλ (Homo Neanderthalensis) και τον σύγχρονο άνθρωπο (Homo Sapiens Neanderthalensis) και περπάτησε στη Γη κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των Παγετώνων, όταν οι σύγχρονοι άνθρωποι ανέπτυσσαν εκλεπτυσμένα πέτρινα εργαλεία, κοσμήματα και τεχνουργήματα.

Το γενετικό υλικό που βρέθηκε ανήκει σε ένα νεαρό κορίτσι ενός εντελώς νέου ανθρώπινου είδους, και έχει ονομαστεί γυναίκα-Χ. Το κορίτσι, που πρέπει να ήταν μεταξύ πέντε και επτά ετών όταν πέθανε, βρέθηκε σε σπηλιά στα βουνά Αλτάι.

Παρόλα αυτά οι μελετητές έχουν βρει ότι DNA των Ντενίσοβαν υπάρχει στους σύγχρονους της Μελανησίας, δηλαδή του νησιωτικού συμπλέγματος που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Αυστραλίας και περιλαμβάνει τη Νέα Γουινέα. Αυτό υποδηλώνει ότι οι Ντενίσοβαν αναμείχθηκαν με τους προγόνους των Μελανησίων και ότι ενδέχεται να εξαπλωμένοι στην Ασία.

English version

A previously unknown kind of human, the Denisovans, likely roamed Asia for thousands of years, probably interbreeding occasionally with humans like you and me, according to a new genetic study.

In fact, living Pacific islanders in Papua New Guinea may be distant descendants of these prehistoric pairings, according to new analysis of DNA from a girl's 40,000-year-old pinkie bone, found in Siberian Russia's Denisova cave.

This "new twist" in human evolution adds substantial new evidence that different types of humans—so-called modern humans and Neanderthals, modern humans and Denisovans, and perhaps even Denisovans and Neanderthals—mated and bore offspring, experts say.

"We don't think the Denisovans went to Papua New Guinea", located at the northwestern edge of the Pacific region called Melanesia, explained study co-author Bence Viola, an anthropologist at the Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology in Leipzig, Germany.

"We think the Denisovan population inhabited most of eastern Eurasia in the same way that Neanderthals inhabited most of western Eurasia. Our idea is that the ancestors of Melanesians met the Denisovans in Southeast Asia and interbred, and the ancestors of Melanesians then moved on to Papua New Guinea", Viola said.

Fossil Finger Points to New Human Type

The centerpiece of the DNA study is a Denisovan fossil finger bone discovered in 2008. The fossil is thought to be from a young girl—dubbed X-woman—who was between 5 and 7 years old when she died.

For a previous ''Nature'' study, released in March 2010, the team had collected and sequenced mitochondrial DNA, or mtDNA, from X-woman's finger. But mtDNA—inherited only from mothers—contains far less information about a person's genetic makeup than DNA found in the nucleus of a cell, or nuclear DNA.

In the new study the team reports successfully extracting and sequencing nuclear DNA from the bone. Then, using DNA-comparison techniques, the scientists were able to determine that Denisovans were distinct from both modern humans and Neanderthals, yet closely related to the latter. The team estimates Denisovans split from the parent group of Neanderthals about 350,000 years ago.

New Humans Had Huge Teeth

Along with the finger bone, archaeologists from the Russian Academy of Sciences, who excavated the site, discovered a single tooth that belonged to a Denisovan adult.

The tooth, a molar, is bigger than any modern human tooth and is even bigger than the biggest Neanderthal tooth. This could suggest Denisovans were "comparable in size to Neanderthals, maybe a little bit bigger", said George Washington University's Richmond.

 

Richmond cautioned, however, that tooth size isn't always a good indicator of body size. A hominin "can have big teeth and not be a giant", he said.

Denisovans a New Human Species?

The team has been careful not to call Denisovans a new species, opting instead to label them as a Neanderthal "sister group".

If modern humans and Denisovan humans were separate species, their hybrid children probably wouldn't have been able to reproduce. But the hybrids apparently were able to have babies, otherwise the Denisovan DNA couldn't have been passed down to today's Papua New Guineans. Therefore, study co-author Viola reasoned, Denisovans and modern humans probably weren't separate species.

Given the mounting evidence that modern humans interbred with Neanderthals and now Denisovans, some evolutionary biologists have even suggested dropping the species designation for Neanderthals and modern humans.

As scientists "produce evidence that Denisovans interbred with modern humans (as did Neanderthals) then the implication is that modern humans, Denisovans and Neanderthals are all subspecies of Homo sapiens", he said.

It's indisputable, though, that each of these groups was genetically distinct, said George Washington University's Richmond. "Whether you call them subspecies or species, it is clear that modern humans, Neanderthals, and now Denisovans were separated for hundreds of thousands of years, and only later did some of them meet and interbreed".

Πηγές / Sources: To Vima, National Geographic

Οβριόκαστρο Κερατέας: Ο ''πόλεμος'' των αρχαίων με τα απορρίματα

Στα όρια του αρχαιολογικού χώρου του Οβριοκάστρου στην Κερατέα έχει χωροθετηθεί από το 2003 από το ΥΠ.Ε.ΧΩ.Δ.Ε. Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων.

Προηγουμένως είχε ζητηθεί η άποψη του Εφόρου Αρχαιοτήτων της περιοχής (Γ.Σταϊνχάουερ), ο οποίος τους είχε πει ότι δεν θίγονται οι αρχαιότητες. Έκτοτε, άνοιξε πόλεμος μεταξύ των αρμόδιων υπηρεσιών του κράτους και του Δήμου Κερατέας, που αντιτίθεται στο έργο. Οι κάτοικοι πήραν τα όπλα και μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει να αποτρέψουν την εγκατάσταση του εργολάβου.

Το Οβριόκαστρο είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος από τις 29.12.1995. Βρίσκεται σε ένα λόφο (5 χλμ. από το σημερινό οικισμό της Κερατέας και 10 χλμ. από το Σούνιο) στη Λαυρεωτική. Στο πάνω τμήμα του λόφου σώζονται ερείπια ενός οχυρού (κάστρου). Πιθανολογείται πως κατασκευάστηκε από δούλους τον 2ο αιώνα π.Χ. για την προστασία των μεταλλείων. Στις πλαγιές του λόφου οι αρχαιολόγοι Ευάγγελος και Όλγα Κακαβογιάννη έχουν βρει άφθονα κομμάτια προϊστορικών αγγείων, που ανήκουν στην Τελική Νεολιθική περίοδο (3500-3000π.Χ.), Πρωτοελλαδική (3000-2800π.Χ.) και Μεσοελλαδική (2000-1600π.Χ.).

Η περιοχή δεν έτυχε συστηματικής έρευνας ποτέ. Το τοπίο παραμένει αλώβητο από την αρχαιότητα. Έτσι, δεν φυλάσσεται. Γι΄ αυτό έχει καταστεί πεδίο πλούσιας αρχαιοκαπηλικής δραστηριότητας ήδη από τον περασμένο αιώνα. Αψευδείς μάρτυρες τα εκθέματα (αγάλματα, ανάγλυφα, αγγεία και επιγραφές) σε μουσεία του εξωτερικού. Από το Οβριόκαστρο προέρχεται και ο Κούρος της Κερατέας (1893), που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Οι Προϊστορικές Βραχογραφίες των Φιλίππων Καβάλας

H πανάρχαια ιστορία που είναι χαραγμένη στους βράχους της Mακεδονίας αναδύεται στην επιφάνεια του επιστημονικού ενδιαφέροντος και περιμένει εκείνους που θα έχουν την υπομονή να ξεκλειδώσουν τα μυστικά της.

Ψηλά σε έναν λόφο στην περιοχή των Φιλίππων της Kαβάλας, μια σειρά βραχογραφίες αποτυπώνουν τη ζωή και το πνεύμα των ανθρώπων της Eποχής του Xαλκού και του Σιδήρου. Για δεκαετίες οι ντόπιοι ήξεραν τη θέση ως ''Γραμμένες Πέτρες'', καθώς το νήμα της σχετικής γνώσης είχε χαθεί στην αχλύ του χρόνου.

Tο περασμένο καλοκαίρι, ένας νέος επιστήμονας αποφάσισε να ξεδιπλώσει τις άγνωστες πτυχές της Iστορίας, που διατηρήθηκαν αναλλοίωτες επί χιλιάδες χρόνια πάνω στη μακεδονική γη. Σε αυτές τις βραχογραφίες έστρεψε το ενδιαφέρον για τη διδακτορική του διατριβή ο Γιώργος Hλιάδης, με καταγωγή από την Kαβάλα, υποψήφιος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Tras-os-Montes στην πόλη Vila Real της Πορτογαλίας. Mαζί με τον υπεύθυνο καθηγητή του, μια ομάδα πέντε Πορτογάλων ερευνητών και δύο φοιτητές της Σχολής Kαλών Tεχνών από τη Θεσσαλονίκη αφιέρωσαν δύο μήνες το περασμένο καλοκαίρι για να καταδυθούν στα άδυτα της Iστορίας.

''Σε όλη την ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου εντοπίζονται βραχογραφίες και εγχάρακτες παραστάσεις, όμως η θέση στον λόφο του Προφήτη Hλία είχε το πλεονέκτημα της προσβασιμότητας αλλά και της πολύ ενδιαφέρουσας θεματολογίας με επίκεντρο εικόνες του πολέμου'', εξηγεί ο κ. Γ.Hλιάδης, ενώ πλέον βρίσκεται στο στάδιο της επεξεργασίας των στοιχείων που συγκέντρωσαν έπειτα από πολλές ώρες μελέτης κάτω από τον καυτό ήλιο και ενώ το φως αντανακλούσε στα μάρμαρα και τις επιφάνειες των βράχων.

Πρόκειται για περιοχή που βρίσκεται σε ύψωμα με θέα σε όλη την κοιλάδα των Φιλίππων. Η συγκέντρωση των βραχογραφιών εκτείνεται μέσα σε ένα τετραγωνικό στρέμμα. Όμως η χρονική οριοθέτηση δεν είναι καθόλου εύκολη, σημειώνει ο ερευνητής. ''H χρονολόγηση είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα. Εκτιμάται ότι ανάγονται στη τελευταία Εποχή του Xαλκού και στην Εποχή του Σιδήρου, κάπου μεταξύ 1100 και 500 π.X. Συμπέρασμα θα προκύψει από τη συγκριτική μελέτη, καθώς στο ανοικτό τοπίο είναι δύσκολη η εφαρμογή μεθόδων όπως αυτή του άνθρακα''.

Στη χώρα μας, η μεγαλύτερη συγκέντρωση βραχογραφιών παρατηρείται στη Bόρειο Eλλάδα αλλά και στις Kυκλάδες, όπως στην Άνδρο και τη Mήλο. H ερευνητική παράδοση, όμως, είναι περιορισμένη καθώς το αρχαιολογικό ενδιαφέρον στρέφεται κυρίως στην κλασική αρχαιότητα αλλά και σε απτά και ερμηνεύσιμα ευρήματα.

Oι βραχογραφίες ήταν ''από πάντα γνωστές'' στους ντόπιους, ενώ οι πρώτες έρευνες έγιναν τη δεκαετία του '70. Σε νεότερες έρευνες, που έγιναν το 2005, ο κ. Γ.Hλιάδης εργάστηκε για το μεταπτυχιακό του και φέτος το καλοκαίρι ξεκίνησε τη δική του συστηματική έρευνα μαζί με ομάδα συνεργατών και φίλων.

Μεσόγειος και Φίλιπποι
Tο αντικείμενο της έρευνάς του είναι η μελέτη της προϊστορικής τέχνης και η σύνδεσή της με τις αντίστοιχες κοινωνίες και κουλτούρες.

Aναπαραστάσεις αποτυπωμένες είτε με τη μορφή χρώματος (rock art paintings) σε σπηλιές είτε ως εγχάρακτα μοτίβα σε βράχους σε ανοιχτό τοπίο. Aν και η μελέτη των βραχογραφιών στην Eυρώπη ακολουθεί μια παράδοση που ξεκίνησε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σε χώρες όπως η Iσπανία, η Γαλλία και η Iταλία, στην Eλλάδα, η έρευνα στο συγκεκριμένο αντικείμενο βρίσκεται ακόμα σε πρωταρχικό στάδιο.

H θεματολογία των βραχογραφιών στους Φιλίππους παρουσίασε εξαρχής ενδιαφέρον για τον κ.Hλιάδη, καθώς τα μοτίβα έδειχναν ως κεντρικό θέμα τον πολεμιστή με δόρατα, ασπίδες, τόξα, σπαθιά και αναπαραστάσεις αλόγων και έφιππων πολεμιστών.

Oι πληροφορίες, όμως, είναι ελάχιστες. Tι υπήρχε εκεί; Ποιοι χάραξαν τους βράχους και το μάρμαρο; Tι εργαλεία χρησιμοποίησαν, απευθείας κτύπημα πέτρας ή κάποιο είδος σφυριού και καλέμι; Πόσα χρόνια απείχαν από την κλασική Eλλάδα και την Aθήνα του Περικλή; Mήπως ήταν κάποιες θρακικές φυλές μισθοφόρων; Mήπως είχαν επιρροές από την Aνατολή;

Στην περιοχή πάντως δεν έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίου ή προϊστορικού οικισμού, κάτι που περιπλέκει περισσότερο τα πράγματα.

''Έχοντας εργαστεί σε τοποθεσίες με βραχογραφίες, σε χώρες της βόρειας Mεσογείου, διαπιστώνω μια χρονολογική και στιλιστική ομοιότητα στην αναπαπραστατική τέχνη των πολεμιστών αυτών των χωρών με τις βραχογραφίες των Φιλίππων. Aυτό είναι κυρίως που με συναρπάζει: το πώς το αυστηρά τοπικό, όσον αφορά την οριοθέτηση του τοπίου, είναι παράλληλα και παγκόσμιο. H μελέτη των βραχογραφιών της ανατολικής Mακεδονίας και των Φιλίππων αποτελεί ένα μοναδικό πεδίο γι’ αυτό τον διάλογο'', σημειώνει ο κ.Hλιάδης και επισημαίνει ότι υπάρχουν σημάδια που συνδέουν τις παραστάσεις της Mακεδονίας με εκείνες που ανακαλύφθηκαν στις ιταλικές Aλπεις κοντά στην Mπρέσια (Brescia), στην περιοχή Val Camonica (46° 1′ 26″ N, 10° 21′ 0″ E). Mια περιοχή προστατευμένη από την U.N.E.S.C.O., όπου κυριαρχούν ανάλογα θέματα με πολεμιστές από την Eποχή του Σιδήρου.

Πηγή: Έθνος

17.000.000 δολάρια πωλήθηκε γυναικείο κυκλαδικό ειδώλιο εγκυμονούσας

17 εκατομμύρια δολλάρια πωλήθηκε σε δημοπρασία του Οίκου Christie's στη Νέα Υόρκη υπέροχο κυκλαδικό ειδώλιο. Πρόκειται για γυναικείο ειδώλιο που αναπαριστά εγκυμονούσα.

Δημιουργήθηκε περί το 2400 π.Χ., έχει ύψος 29,20 εκατοστά και η μοναδικότητα όπως και η ποιότητά του ανέτρεψαν κάθε προγνωστικό: ακόμη και ο ίδιος ο οίκος το είχε εκτιμήσει ανάμεσα σε τρία και πέντε εκατομμύρια.

Η χώρα μας δεν μπορεί δυστυχώς να κάνει τίποτα για τα περίφημα και λεηλατημένα κυκλαδικά ειδώλια, τα οποία έχουν βγει κατά το παρελθόν στο εξωτερικό.

Διεθνείς νόμοι επιτρέπουν τη διεκδίκηση μόνο για όσα αντικείμενα εμφανίζονται μετά το 1970 (συνθήκη U.N.E.S.C.O.), αλλά υπό προϋποθέσεις που κάθε άλλο παρά εύκολες είναι.

Περισσότερες πληροφορίες από τη σελίδα της δημοπρασίας του Οίκου Christie's.

Πηγή: Αρχαιολογία

Η μυκηναϊκή ιστορία της Θήβας μέσω του λευκώματος ''Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών''

Την ιστορική και πολιτιστική πορεία της Βοιωτίας αλλά κυρίως της μυκηναϊκής Θήβας δια μέσου των χιλιετιών προβάλλει το λεύκωμα ''Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών'', το οποίο παρουσιάσθηκε από το Κοινωφελές Ιδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση και την Eurobank EFG.

Αρχαιολογικοί θησαυροί που προέρχονται από την παλαιολιθική έως και τη βυζαντινή περίοδο περιλαμβάνονται σε αυτό το βιβλίο των 400 σελίδων, τα κείμενα του οποίου έχει γράψει κ.Βασίλης Αραβαντινός, προϊστάμενος της Θ΄ Εφορείας Προϊστορικών & Κλασσικών Αρχαιοτήτων ενώ η φωτογράφησή τους (671 φωτογραφίες) έχει γίνει από τον κ. Σωκράτη Μαυρομμάτη.

Σημαντικό άλλωστε είναι το γεγονός ότι το Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών βρίσκεται αυτή τη στιγμή υπό ανακαίνιση και ελπίζεται να ανοίξει σύντομα για το κοινό. ''Η επιλογή των αντικειμένων του τόμου δεν έγινε από τις προθήκες ενός έτοιμου και επισκέψιμου μουσείου αλλά από ένα πλήθος ισάξιων και ανόμοιων έργων, ανεκτίμητων κειμηλίων πολιτισμού, πολλά από τα οποία προορίζονται για την εν δυνάμει, και ήδη εν πλήρη εξελίξει, επανέκθεσή του'', ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ.Αραβαντινός.

Πηγή: Το Βήμα

Η προϊστορία του σεξ - 4.000.000 χρόνια ανθρώπινης σεξουαλικότητας

Σκηνή ''ιερογαμίας'', κοινώς η ''αποπλάνηση'' ενός άνδρα από δύο γυναίκες, απεικονίζεται σε λυχνάρι που βρέθηκε στη Βουλγαρία

Απεικονίσεις ερωτικών σκηνών σε προϊστορικά σπήλαια, χρυσές πεοθήκες, ειδώλια γυναικών με τονισμένα στήθη, καψαλισμένα απομεινάρια αφροδισιακών βοτάνων. Πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων, διάσπαρτα σε διάφορα μέρη της Γης, άγνωστα τα περισσότερα έξω από τους κύκλους των ειδικών, αποκαλύπτουν πώς διαμορφώθηκε η κουλτούρα του σεξ στην αρχαιότητα.

''Ξεκινώντας από μια χρονική αφετηρία 5.000 χρόνων πριν από την εποχή μας, είμαστε σε θέση πια να τεκμηριώσουμε μια ευρύτατη ποικιλία ανθρώπινης σεξουαλικότητας στην περιοχή της Ευρασίας: κτηνοβασία, ομοφυλοφιλία, πορνεία (εμφατικά όχι το αρχαιότερο επάγγελμα), παρενδυσία (ανδρική ή γυναικεία), τρανσεξουαλικότητα, ορμονοθεραπεία, σαδομαζοχισμός, αντισύλληψη, ιδέες περί φυλετικής καθαρότητας, σεξ ως αναψυχή, αλλά και ως υπερβατική πνευματική εμπειρία'', σημειώνει ο αρχαιολόγος, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Μπράντφορντ, Τίμοθι Τέιλορ (Timothy Taylor), στη μελέτη του με τίτλο ''Η προϊστορία του σεξ. 4.000.000 χρόνια ανθρώπινης σεξουαλικότητας'', που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ''Αιώρα'' (μετάφρ. Δημήτρης Ραπτόπουλος).

Οπτική ποίηση

Βασισμένος σε συμπεράσματα από σύγχρονες αρχαιολογικές ανακαλύψεις ο συγγραφέας-συνεργάτης των History Channel και National Geographic επιχειρεί να αποτυπώσει με διαφωτιστικό αλλά και ρηξικέλευθο τρόπο τις αρχαίες καταβολές του ερωτισμού και τις ομοιότητές του με τη σύγχρονη εποχή.

Άλλες φορές ο αρχαίος άνθρωπος είναι ένα παιδί της φύσης: Σε σπήλαιο της Σικελίας οι εγχάρακτες εικόνες δείχνουν δύο νεαρούς άνδρες σε περίπτυξη, ενώ γύρω τους χορεύουν άνδρες και γυναίκες.

Άλλοτε πάλι είναι συντηρητικός σε ''αποκλίνουσες'' συμπεριφορές. Πιθανότατα κάτι τέτοιο συνέβη στο ''Κόκκινο τρίο'', όπως ονομάστηκε η μυστηριώδης τριπλή ταφή νεαρών ατόμων της Εποχής των Παγετώνων, που βρέθηκε στη Σλοβακία: Ένας πάσαλος διαπερνά την ηβική χώρα του ενός από τους δύο άντρες, ενώ κόκκινη ώχρα εντοπίστηκε ανάμεσα στους μηρούς της γυναίκας... Σίγουρα, πάντως, οι αρχαίοι μπορούσαν να ανάγουν σε οπτική ποίηση το ομαδικό σεξ: Στη Λέτνιτσα της Βουλγαρίας έχουν βρεθεί όμορφα ασημένια και επίχρυσα διακοσμητικά χαλινών αλόγων του 4ου αιώνα π.Χ. που απεικονίζουν σκηνές από ένα έπος με άνδρες και γυναίκες, αλλά και τους γάμους μεταξύ θεών και θνητών.

Το σεξ δεν αλλάζει μέσα στους αιώνες, αλλάζουν οι αντιλήψεις μας περί ηθικής. ''Οι Ισπανοί του 16ου αιώνα εξοργίστηκαν με την ομοφυλοφιλία και την παρενδυσία των ιθαγενών λαών τους οποίους κατέκτησαν στην Αμερική. Γι' αυτό κατέστρεφαν συστηματικά τα αγάλματα, τα κοσμήματα και τα μνημεία που απεικόνιζαν και εξυμνούσαν τέτοιες πρακτικές'', επισημαίνει ο Τέιλορ. ''Ακόμη και σήμερα ορισμένοι έφοροι μουσείων κρατούν κλειδωμένο αρχαιολογικό υλικό που το θεωρούν "άσεμνο" ή ανάρμοστο προς έκθεση. Πολλές σημαντικές συλλογές από ρωμαϊκές "μάρκες πορνείων" σκουριάζουν στα υπόγεια διαφόρων ευρωπαϊκών μουσείων''.

Οι ''μάρκες πορνείων'', που στη ρωμαϊκή εποχή ήταν διαδεδομένες σε όλη την Ευρώπη, είχαν στη μια όψη μια σεξουαλική παράσταση και στην άλλη έναν αριθμό. Έτσι, κάθε μισθοφόρος μπορούσε να ζητήσει αυτό που ακριβώς ήθελε από την πόρνη. Τότε θεσμοθετήθηκε ο αγοραίος έρωτας ως επάγγγελμα, κατά την άποψη του συγγραφέα, ενώ έγινε η πρώτη ''οργανωμένη βιομηχανία του σεξ, που συμπεριελάμβανε τα πάντα: Από το να σχεδιάζουν και να κόβουν τις μάρκες μέχρι να διαχειρίζονται τα πορνεία''.

Η επιστήμη του οργασμού

Οι αρχαίοι Έλληνες, ωστόσο, κατείχαν την επιστήμη του οργασμού. Ο πατέρας της Ιατρικής, Ιπποκράτης, πρώτος περιέγραψε τον γυναικείο: ''Θεωρώ ότι κατά τη διάρκεια της συνουσίας ο κόλπος τρίβεται, η μήτρα δονείται, δημιουργείται ένας ερεθισμός στη μήτρα, ο οποίος προκαλεί ευχαρίστηση και θέρμη στο υπόλοιπο σώμα...''. Ο ίδιος γνώριζε ότι οι σπόροι του άγριου καρότου εμπόδιζαν ή ακόμη και διέκοπταν την εγκυμοσύνη. Το πιο ισχυρό όμως και περιζήτητο αντισυλληπτικό ήταν το σίλφιο, που επίσης ανακαλύφθηκε από τους Έλληνες στις ακτές της Βόρειας Αφρικής τον 7ο αιώνα π.Χ.

Αν ο Θεός έπλασε τη γυναίκα, ο άντρας έπλασε το άγαλμά της. Ίσως το πιο γνωστό έργο παλαιολιθικής τέχνης είναι η Αφροδίτη του Willendorf (βρέθηκε κοντά στο Δούναβη, στην Αυστρία, το 1908), ένα αγαλματίδιο ύψους 15 εκατοστών που αναπαριστά μια γυναίκα με τονισμένους γλουτούς και μεγάλα στήθη. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί περί τα 200 αγαλματίδια γυναικών από την Εποχή των Παγετώνων, ωστόσο τόσο ο σκοπός όσο και η χρήση τους αποτελούν πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων. Μήπως απεικονίζουν ιέρειες, προγονικές ηγέτιδες ή τη ''Μεγάλη Μητέρα Θεά'';

Αποτελούσαν μέρος κάποιου κώδικα επικοινωνίας ανάμεσα σε απομακρυσμένες κοινότητες, τις χρησιμοποιούσαν σε μαγικές τελετές;

Την πιο προκλητική, ίσως, απάντηση έχει δώσει ο παλαιοντολόγος Ντ. Γκάθρι, ο οποίος θεωρεί πως οι Αφροδίτες ήταν τα πρώτα πορνογραφήματα στον κόσμο και κατασκευάστηκαν από άνδρες ως ένα προϊστορικό τρισδιάστατο... Playboy. Σε εποχή που το ψυχρό κλίμα επέβαλλε τις γούνες για ένδυμα και επομένως το γυναικείο σώμα ήταν καλυμμένο, αυτές οι πρώτες απεικονίσεις του γυμνού γυναικείου σώματος πιθανότατα έδιναν παρηγοριά στους άντρες.

Στον αντίποδα της θηλυκής οντότητας, υπήρχε η γονιμική δύναμη του φαλλού. Τα ''φαλλικά αντικείμενα'' της Παλαιολιθικής Εποχής θεωρούνται τελετουργικά ''σκήπτρα εξουσίας'', χρησιμοποιούνταν για το ίσιωμα βελών ή ακοντίων ή ακόμα και ως σεξουαλικά βοηθήματα. Ενίοτε όμως το ζήτημα του φύλου και της εξουσίας περιπλέκεται: Το 1968 ανακαλύφθηκαν στη Βάρνα της Βουλγαρίας, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, πάνω από 250 τάφοι που χρονολογούνται από το 4000 π.Χ.

Σε έναν από τους πιο πλούσιους από αυτούς βρέθηκε σκελετός με έναν χάλκινο πελέκη στο δεξί του χέρι, χρυσά περιβραχιόνια και μια χρυσή ''πεοθήκη'' ανάμεσα στα πόδια του. Καθώς το φύλο του σκελετού δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί και με αφορμή τα ενδύματά του που μοιάζουν γυναικεία, οι επιστήμονες ερίζουν εάν πρόκειται για κάποιον άντρα με εξουσία ή κάποια γυναίκα, πιθανότατα ιέρεια, που πρωτοστατούσε σε τελετουργίες.

Η κληρονομιά του αμαρτωλού

Όσο πηγαίνουμε σε βάθος χρόνου, όπου δεν υπάρχουν γραπτές πηγές, τόσο τα ερωτήματα πληθαίνουν. Για παράδειγμα, στις εικόνες που έχουν χαραχθεί στα σπήλαια κυριαρχούν οι αρσενικές μορφές που συχνά περιγράφονται ως σαμάνοι, με κεφάλι πτηνού και σώμα βίσονα ή ελαφιού.

Καθώς αυτά τα ζώα σχηματίζουν ''χαρέμια'', οι κοινωνίες της Παλαιολιθικής Εποχής υιοθέτησαν τα κοινωνικά / σεξουαλικά πρότυπά τους ή απλώς θαύμαζαν τη δύναμή τους; Οι βραχογραφίες πάλι, που εντοπίστηκαν στη Μογγολία, απεικονίζουν δύο άνδρες που ακουμπούν τους φαλλούς τους. Πρόκειται για ένα θέμα με εμφανές ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο, ή είναι απλώς μια συμβολική αναπαράσταση της ανδρείας δύο μαχητών;

Ένα από τα πιο αινιγματικά αγαλματίδια προέρχεται από το σπήλαιο Γκριμαλντίτο και δείχνει μια φιγούρα με φουσκωμένα στήθη και κοιλιά και κάτω από αυτήν ένα εξόγκωμα με δάκτυλα. ''Ερμαφρόδιτος'' ή ''αυνανιζόμενος''. Οι αρχαιολόγοι ακόμα το ψάχνουν.

Πάντως, στα σωζόμενα αιγυπτιακά θρησκευτικά κείμενα ο ανδρικός αυνανισμός φαίνεται να αποτελεί τη βάση για τον διαδεδομένο μύθο περί Δημιουργίας. Τα Κείμενα των Πυραμίδων (2600 π.Χ.) αναφέρουν πως ο Ατούμ, ο θεός ήλιος, παίρνει το φαλλό του στα χέρια του και δημιουργεί με το σπέρμα του δύο αδέρφια.

''Όλη αυτή η ποικιλότητα στο σεξ πέρασε στην αφάνεια όταν υιοθετήθηκαν πλήρως οι χριστιανικές αξίες'', σημειώνει ο συγγραφέας. ''Έτσι, το ρομαντικό ιδεώδες του ιπποτικού έρωτα οδήγησε στην παγίωση της εικόνας του σαρκικού έρωτα ως κατ' ουσίαν αμαρτωλού και απαγορευμένου, μια κληρονομιά που ακόμα μας καταδυναστεύει''.

''Η προϊστορία του σεξ - 4.000.000 χρόνια ανθρώπινης σεξουαλικότητας''
Timothy Taylor
ISBN: 978-960-7872-58-6

Σελίδες: 352

Τιμή: € 20,00

Εκδόσεις Αιώρα

Πηγές: Ελευθεροτυπία, Εκδόσεις Αιώρα

Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Άργους Ορεστικού

Οι αρχαίοι Ορεστές, οι κάτοικοι του οροπεδίου που σχηματίζεται ανάμεσα στο Βόιο και τις Πρέσπες, τον Γράμμο και το Βίτσι, κατάφεραν να διατηρήσουν για περισσότερα από 1.000 χρόνια σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό την πολιτική τους αυτονομία, αλλά και την πολιτιστική τους ταυτότητα, παρά τις κοσμογονικές αλλαγές της ιστορικής τους μοίρας.

Αυτή την ιστορία με αποκαλυπτικές λεπτομέρειες διηγούνται τα εκθέματα του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου Άργους Ορεστικού, το οποίο αποτελεί κόσμημα για όλη τη δυτική Μακεδονία.

Ξεχωριστό εύρημα-έκθεμα του μουσείου αποτελεί μία ασπίδα που αναγράφει τη γενική πτώση ''Αυδωλέοντος'' και αποτελεί τη μοναδική απόδειξη ότι και οι Παίονες, οι αρχαίοι κάτοικοι του νότιου τμήματος της Π.Γ.Δ.Μ., είχαν σχηματίσει σώμα φάλαγγας κατά τα πρότυπα της μακεδονικής, στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ., ώστε να μπορέσουν να την αντιμετωπίσουν.

''Ο εξελληνισμός τους είχε προχωρήσει τόσο, ώστε, όχι μόνο στα νομίσματά τους αλλά ακόμα και στις ασπίδες τους έφεραν περήφανα το όνομα του βασιλιά τους στην ελληνική γλώσσα'', ανέφερε ο Χαράλαμπος Τσούγγαρης, αρχαιολόγος της ΙΖ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων.

Η μαρμάρινη σφίγγα που βρέθηκε κοντά στην Πεντάβρυσο Καστοριάς, χρονολογείται στο 470 π.Χ., ήταν τοποθετημένη στην κορυφή επιτύμβιας στήλης και αποτελεί μοναδικό εύρημα για τη Βόρειο Ελλάδα.

Για τον προϊστάμενο της ΚΘ’ Ε.Π.Κ.Α., Κώστα Σουέρεφ, το μουσείο αποτελεί ''νέο πόλο έλξης και βοηθά ώστε να κατανοήσουμε την ιστορία, που μέχρι τώρα ξέραμε διάσπαρτα κομμάτια της''.

Το μουσείο του Άργους Ορεστικού διαρθρώνεται σε τέσσερις ενότητες. Στην πρώτη καταγράφεται η προϊστορία των Ορεστών από τα ομηρικά χρόνια και ως περίπου το 550 π.Χ., όπου φαίνεται να είναι οργανωμένοι σε ένα χαλαρό σύνολο συγγενικών γενών που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

Στο επόμενο στάδιο, από το 550 π.Χ. έως το 359 π.Χ. η Ορεστίδα μετασχηματίζεται σε ανεξάρτητο βασίλειο και ξεκινά εμπορικές επαφές με τη Νότια Ελλάδα, αρχικά με την Κόρινθο και τις αποικίες της.

Η τρίτη ενότητα αφορά τους Παίονες και η τέταρτη ξεκινά το 200 π.Χ. όταν η Ορεστίδα υποτάσσεται στους Ρωμαίους, οι οποίοι αντί να καταργήσουν την αυτονομία της, τη χαρακτηρίζουν ελεύθερη περιοχή!

Το νέο μουσείο καταλαμβάνει έκταση 600 τ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο Άργους Ορεστικού, που παραχωρήθηκε στο ΥΠ.ΠΟ.Τ.

Στοιχεία από: Έθνος, Ελευθεροτυπία

Πόρτα 5.000 ετών ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι στην Ελβετία / Archaeologists discovered 5,000-Year-Old Door in Switzerland

Μία από τις αρχαιότερες πόρτες που έχουν βρεθεί στην Ευρώπη, ηλικίας 5.,000 ετών, ανέφεραν ότι ανακάλυψαν αρχαιολόγοι στη Ζυρίχη, επισημαίνοντας ακόμη τη καλή κατάσταση στην οποία διατηρήθηκε.

Η πόρτα είναι φτιαγμένη από ξύλο λεύκας, ενώ οι σανίδες είναι σταθερές στις θέσεις τους και οι μεντεσέδες.

Ανήκε σε σπίτι ενός λιμναίου οικισμού, μίας συνηθισμένης κατασκευής τα προϊστορικά χρόνια: πρόκειται για χωριά με σπίτια χτισμένα σε πασσάλους στις όχθες λιμνών.

Χάρη στους δακτυλίους του ξύλου οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να υπολογίσουν το χρόνο κατασκευής, γύρω στο 3063 π.Χ.

Οι κάτοικοι της περιοχής έπρεπε να βρουν τρόπους για να προστατευτούν από τους σκληρούς χειμώνες στη λίμνη και οπωσδήποτε, αναφέρουν οι αρχαιολόγοι, η πόρτα τους βοηθούσε.

Η ανασκαφή έγινε κατά τη διάρκεια των εργασιών κατασκευής υπόγειου χώρου στάθμευσης για την Όπερα της Ζυρίχης.

 

 

English version

Archaeologists in the Swiss city of Zürich have unearthed a 5,000-year-old door that may be one of the oldest ever found in Europe.

 

The ancient poplar wood door is "solid and elegant" with well-preserved hinges and a "remarkable" design for holding the boards together, chief archaeologist Niels Bleicher said.

Using tree rings to determine its age, Bleicher believes the door could have been made in the year 3063 B.C. — around the time that construction on Britain's world famous Stonehenge monument began.

"The door is very remarkable because of the way the planks were held together", Bleicher told The Associated Press.

Harsh climatic conditions at the time meant people had to build solid wood houses that would keep out much of the cold wind blowing across Lake Zürich, and the door would have helped, he said. "It's a clever design that even looks good".

The door was part of a settlement of so-called "stilt houses" frequently found near lakes about a thousand years after agriculture and animal husbandry were first introduced to the pre-Alpine region.

It is similar to another door found in nearby Pfaeffikon, while a third — found in the 19th century and made from one solid piece of wood — is believed to be even older, possibly dating back to 3700 B.C., said Bleicher.

The latest find was discovered at the dig for a new underground car park for Zürich's opera house.

Archaeologists have found traces of at least five Neolithic villages believed to have existed at the site between 3,700 and 2,500 years B.C., including objects such as a flint dagger from what is now Italy and an elaborate hunting bow.

Πηγές / Sources: In, CBS

Απολίθωμα 7 εκατομμυρίων ετών ανακαλύφθηκε στην Κρήτη

Ανακαλύφθηκε απολιθωμένο αποτύπωμα ύαινας πιθανώς, σε μια ορεινή περιοχή της Κρήτης, ηλικίας 7 εκατομμυρίων ετών. Στην ίδια αγροτική περιοχή, στις Γούβες Χανίων, όπου σήμερα υπάρχει ο ελαιώνας ενός παραγωγού, βρέθηκαν ίχνη από πατημασιές και άλλων ζώων, και συγκεκριμένα από αρτιοδάχτυλα, μια τάξη οπληφόρων μεγαλόσωμων θηλαστικών. Την εποχή εκείνη η Δυτική Κρήτη ήταν ενωμένη με την Πελοπόννησο και γιγάντια σαρκοφάγα ζούσαν παντού στην άγρια και πυκνή βλάστηση.

Το απολιθωμένο αποτύπωμα της ύαινας βρέθηκε τυχαία από τον ιδιοκτήτη του ελαιώνα πριν από έναν χρόνο και παραδόθηκε σε επιστήμονες του Πανεπιστημίου Πάτρας. Ο λέκτορας Παλαιοντολογίας, του τμήματος Γεωλογίας, Γιώργος Ηλιόπουλος, που το παρέλαβε, θα μιλήσει γι’ αυτό στο 19ο Συνέδριο της Καρπαθο-Βαλκανικής Γεωλογικής Ενωσης, που γίνεται στη Θεσσαλονίκη. ''Το πιο είναι να πρόκειται για μια προϊστορική ύαινα ή κάποιο αιλουροειδές που μας άφησε το αποτύπωμά του. Είναι πάντως η μοναδική πατημασιά σαρκοφάγου ζώου αυτής της ηλικίας που έχει βρεθεί ποτέ στη χώρα μας. Το ζώο πάτησε με το πέλμα του στο έδαφος σε κάποιο τμήμα μαλακού πετρώματος και άφησε το ίχνος του, το οποίο καλύφθηκε στη συνέχεια από χώμα. Αυτό συνέβη πριν από 7 εκατ. χρόνια, τότε που όλα ήταν διαφορετικά στον κόσμο'', αναφέρει ο κ. Ηλιόπουλος.

Ο ελαιοκαλλιεργητής, που βρήκε το κομμάτι του πετρώματος σκάβοντας το χωράφι, διαπίστωσε ότι πάνω του υπήρχε μια πατημασιά, ενώ όταν το... νέο διαδόθηκε και άλλοι αγρότες υπέδειξαν, στην ερευνητική ομάδα που έσπευσε, πατημασιές από άλλα ζώα.

''Για τα υπόλοιπα αποτυπώματα κάνουμε μόνο υποθέσεις, καθώς η έρευνα δεν έχει ολοκληρωθεί. Ετσι υποθέτουμε ότι ανήκουν σε κάποια ομάδα θηλαστικών, αρτιοδάχτυλων, χωρίς όμως να μπορούμε να είμαστε πιο σαφείς, για την ώρα τουλάχιστον'', λέει ο κ. Ηλιόπουλος.

Το απολίθωμα της ύαινας παρουσιάζεται πλέον σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια, ενώ σύντομα θα εκτεθεί σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Κρήτης, αρκετά κοντά στο Γιγάντιο Δεινοθήριο (Deinotherium Giganteum), ένα ζώο που έζησε στο νησί πριν από 9 εκατ. χρόνια και αποτελεί το μεγαλύτερο θηλαστικό της Κρήτης, με ύψος 4,5 μέτρα και μήκος 6,5 μέτρα.

Στην Κρήτη έζησαν επίσης πριν από εκατομμύρια χρόνια νάνοι ιπποπόταμοι, ελέφαντες, γιγάντια ελάφια, καμηλοπαρδάλεις, ιππάρια, ρινόκεροι, ακόμη και κροκόδειλοι.

Στην Επανωμή Θεσσαλονίκης κάποτε ζούσαν... ελέφαντες

Ελέφαντες, άλογα, αλλά και γιγάντιες χερσαίες χελώνες ήταν μεταξύ των μόνιμων... κατοίκων της Επανωμής Θεσσαλονίκης πριν από πολλά πολλά χρόνια.

Απολιθώματα τέτοιων ζώων ηλικίας 3 έως 5 εκατομμυρίων χρόνων παρουσίασε στο ίδιο συνέδριο ο επίκουρος καθηγητής Γεωλογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Δημήτρης Κωστόπουλος, ο οποίος σημείωσε πως ''πιο καλά διατηρημένα είναι τα απολιθώματα που βρέθηκαν στο μικρό έμβολο της Επανωμής, όπου εντοπίστηκαν και απολιθώματα πιθήκου ηλικίας 4 εκατομμυρίων ετών''.

Σύμφωνα με τον κ. Κωστόπουλο, τα απολιθώματα των αλόγων δείχνουν ότι ήταν ζώα υγιή, δυνατά, ίσως λίγο μικρότερα σε μέγεθος από τα σημερινά άλογα, ενώ οι ελέφαντες δεν διέφεραν από τον σημερινό αφρικανικό, βάρους περίπου 3 τόνων.

Οι ελέφαντες πάντα προκαλούν δέος στον άνθρωπο με τον όγκο τους, πόσω μάλλον αν αναφέρεται κανείς σε προϊστορικά ζώα γιγάντιων διαστάσεων. Τα μεγάλα οστά τους και οι χαυλιόδοντες έδωσαν την ευκαιρία στους ανθρώπους να πλάσουν μύθους και δοξασίες για γίγαντες, τέρατα, πολέμους με ελέφαντες, κ.ά., ωστόσο η εξέλιξη των ελεφάντων τα τελευταία 60 εκατ. χρόνια είναι εντυπωσιακή και δίνει πολύτιμα στοιχεία για τη γεωλογία, τη βιολογία, το βιοπεριβάλλον και τη γεωμυθολογία.

19ο Συνέδριο Καρπαθο-Βαλκανικής Γεωλογικής Ενωσης

Το 19ο Συνέδριο της Καρπαθο-Βαλκανικής Γεωλογικής Ενωσης (CBGA 2010) ξεκίνησε χθες στη Θεσσαλονίκη και θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010, ενώ θα διεξαχθεί στο συνεδριακό κέντρο Ν. Γερμανός της Helexpo.

Το Συνέδριο διοργανώνεται από το Τμήμα Γεωλογίας του Α.Π.Θ. σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών και την Ελληνική Γεωλογική Εταιρεία.

Στη διάρκειά του θα γίνουν πάνω από 500 ανακοινώσεις που αφορούν όλα τα θεματικά πεδία των επιστημών της γης. Η Ελλάδα έχει την προεδρία της Ενωσης τα τελευταία 4 χρόνια, με τον καθηγητή Γεωλογίας του Α.Π.Θ. Γιώργο Χριστοφίδη.

Εκτός από τις επιστημονικές εισηγήσεις, οι ομιλητές έκαναν προτάσεις για τη δημιουργία ενός εθνικού δικτύου γεωπάρκων. Ο γεωλόγος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης, Χαράλαμπος Φασουλάς, ανέφερε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν τρία γεωπάρκα και αυτά είναι το Απολιθωμένο Δάσους Λέσβου, το Φυσικό Πάρκο Ψηλορείτη στην Κρήτη και το Εθνικό Πάρκο Χελμού Βουραϊκού.

''Στόχος μας είναι να κατανοήσει ο κόσμος το ανάγλυφο που έχει σχηματίσει γύρω μας η γη και παράλληλα να αναπτύξουμε τον εναλλακτικό τουρισμό που είναι ο γεωτουρισμός'', δήλωσε ο κ. Φασουλάς.

Πηγή: Έθνος

Απολιθώματα νέων ειδών κερασφόρων δεινοσαύρων ανακαλύφθηκαν στη Γιούτα των Η.Π.Α. / Fossils of new species of horned Dinosaurs found in Utah, U.S.A.

Αμερικανοί επιστήμονες ανακάλυψαν στην έρημο της Νότιας Γιούτα απολιθώματα δύο νέων ειδών φυτοφάγων δεινοσαύρων, συγγενικών με τον γνωστό Τρικεράτοπα, από τους οποίους ο ένας, που ονομάστηκε Κοσμοκεράτωψ, έφερε 15 κέρατα σαν ''στέμμα'' στο πελώριο κεφάλι του, τα περισσότερα που έχουν ποτέ βρεθεί σε δεινόσαυρο.

Ως ''ένα από τα πιο εντυπωσιακά ζώα που έχουν βρεθεί ποτέ'', τον χαρακτήρισε ο υπεύθυνος της έρευνας δρ. Σκοτ Σάμπσον (Scott Sampson) του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου της Γιούτα. Η ανακάλυψη παρουσιάστηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLoS ONE.

Ο δεύτερος νέος δεινόσαυρος που ανακαλύφθηκε, είναι μεγαλύτερος από τον Κοσμοκεράτοπα, αλλά έχει λιγότερα (πέντε) κέρατα και ονομάστηκε Γιουτακεράτωψ (Utahceratops gettyi), από το μέρος όπου βρέθηκαν τα απολιθώματα.

Οι δύο δεινόσαυροι, οι οποίοι περπατούσαν στα τέσσερα πόδια τους και έζησαν πριν από 65 έως 100 εκατ. χρόνια στην Ύστερη Κρητιδική Περίοδο, είχαν μέγεθος περίπου όσο ένας γιγάντιος ρινόκερος και διαφέρουν αρκετά από τους υπόλοιπους δεινόσαυρους που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στην Αμερική, όπως δήλωσε ο παλαιοντολόγος Μαρκ Λέβεν (Mark Lowen) του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Γιούτα.

Ο Γιουτακεράτωψ είχε ένα μεγάλο κέρατο πάνω από την μύτη του και μικρότερα κέρατα στο ύψος των ματιών του που προεξείχαν προς τα πλάγια, όπως ο βίσωνας. Το κρανίο του είχε μήκος περίπου δύο μέτρα, το ύψος του ήταν περίπου 1,8 μέτρα και το μήκος του σώματός του έφτανε τα 6,5 μέτρα. Υπολογίζεται ότι ζύγιζε γύρω στους τρεις έως τέσσερις τόνους.

Ο Κοσμοκεράτωψ (Kosmoceratops richardsoni) είχε παρόμοια χαρακτηριστικά προσώπου με τον Γιουτακεράτοπα, αλλά εκτός από το μεγάλο κέρατο πάνω από την μύτη του, είχε περισσότερα κέρατα στο κρανίο του, που ξεπηδούσαν πάνω από τα μάτια του, από τα μάγουλα του και από το πάνω μέρος του κεφαλιού του. Είχε μήκος περίπου 4,5 μέτρα και ζύγιζε γύρω στους 2,5 τόνους. Τα κέρατα και των δύο δεινοσαύρων είχαν μήκος από 14 έως 30 εκατοστά.

Η ανακάλυψη, σύμφωνα με τους παλαιοντολόγους, δείχνει ότι οι δεινόσαυροι με κέρατα που ζούσαν σε ένα υποτροπικό βαλτώδες περιβάλλον με ρηχά ζεστά νερά στην αρχαία -χαμένη πια σήμερα- ήπειρο Λαραμιδία (Laramidia) πριν από περίπου 76 εκατ. χρόνια, είχαν εξελιχτεί με διαφορετικό τρόπο. Τα πολυάριθμα κέρατα πιστεύεται ότι χρησίμευαν πρωτίστως για την προσέλκυση συντρόφων και τον εκφοβισμό σεξουαλικών ανταγωνιστών, όπως τα κέρατα στα σημερινά ελάφια.

English version
Scientists have unearthed two new species of giant plant-eating horned dinosaurs in southern Utah, U.S.A. The creatures lived on the "lost continent" of Laramidia in the Late Cretaceous period, some 68 to 99 million years ago. Laramidia was formed when a shallow sea flooded part of what is now North America and divided the continent in two.

The findings were published in the journal PLoS ONE.

The scientists say the newly found dinos lived in the subtropical swampy environment. They were close relatives of the dinosaur Triceratops, and belonged to the family known as ceratopsians. "Ceratops" means "horned face" in Greek.

'Giant rhino'

Although both species had a number of horns on their heads, the bigger one, dubbed Utahceratops gettyi, had a particularly large horn over the nose.

Mark Lowen, one of the authors of the study, said that the dinosaur resembled "a giant rhino with a ridiculously supersized head".

The second animal was named Kosmoceratops richardsoni and with a total of 15 horns on its head, it is the most ornate-headed dinosaur discovered to date. Not only did it have a horn over its nose and a horn atop each eye, but also one at the tip of each cheek bone, and ten across the rear margin of the bony frill.

"Kosmoceratops is one of the most amazing animals known, with a huge skull decorated with an assortment of bony bells and whistles", said Scott Sampson from the Utah Museum of Natural History, the study's lead author.

The scientist explained that despite a possibly horrendous appearance, it is doubtful that these dinosaurs used their horns in self-defence.

"Most of these bizarre features would have made lousy weapons to fend off predators", said Dr. Sampson. "It's far more likely that they were used to intimidate or do battle with rivals of the same sex, as well as to attract individuals of the opposite sex".

'Lost' land

The fossils were found in the desert landscape of Grand Staircase-Escalante National Monument (G.S.E.N.M.), in south-central Utah, a vast tract of land Dr Sampson called "one of the country's last great, largely unexplored dinosaur boneyards".

When the Western Interior Seaway, a warm, shallow sea that existed in the Late Cretaceous, flooded what is now North America, the ancient continent got divided into Appalachia and Laramidia.

About the size of Australia, Laramidia was a rather small landmass, made up of what is now the U.S. states of Montana, Wyoming, Utah, New Mexico, Alaska, western Texas and the Canadian provinces of Alberta and Saskatchewan.

The dinosaurs that lived in Laramidia are among the best known to researchers because of the abundant fossil discoveries that have been made originating from this landmass.

Exciting finds

Over the past few months, palaeontologists have discovered a number of different species of horned dinosaurs.

"The new Utah creatures are the icing on the cake, showing anatomy even more bizarre than typically expected for a group of animals known for its weird skulls", said Andrew Farke of the Raymond Alf museum in Claremont, California, another of the paper's authors.

Dr. Sampson agreed, adding that now was "an exciting time to be a palaeontologist. With many new dinosaurs still discovered each year, we can be quite certain that plenty of surprises still await us [in southern Utah]".

Πηγές / Sources: To Vima, B.B.C.